విశాల ప్రపంచం...

Letter to Him

2012-01-14T11:22:00.000+05:30

Me and My Conscience - Duality/Dichotomy in Life

2011-12-02T18:28:00.000+05:30

When you feel like talking more than necessary, push yourself to be quiet.
When disturbed with too much silence in mind, make some noise, plan yourself a nice engaging activity.

When you feel like moving away from the world, move to the best of the pals or a better place.
When you are engaging your self too much into world's matters, its time you get some time for yourself.

When you throw yourself into a bigger pot, you are actually moving close to your Self and becoming more self-centric.
When you are moving into your own shell, your are actually sorting or organizing your world.

-- Its funny and amazingly absorbing and surprisingly interesting, how the solutions for most problems reside in the opposite plane. Understand and Catch up with Duality/Dichotomy in life and live feather lite life.

ప్రేమ

2011-11-30T00:15:00.000+05:30

వదిలించుకుంటే వదిలెయ్యటానికి దెయ్యమా?? ప్రేమ...
ఆత్మ కదూ?!
దొరికేంత వరకూ వెతుకులాట...
దొరికితే సందిగ్ధం. మౌనం. ధ్యానం.
పొత్తు కుదిరితే కోలాటం.
కుదరకపోతే విరహం. వైరాగ్యం. స్వర్గ ద్వారం.

---------------------------------------------
యశోద తన కృష్ణుడిని రకరకాలుగా అలంకరించి చూసుకుని మురిసిపోయేదట.
రోజుకో రకంగా అలంకరించి చూసుకున్నా తృప్తి కలిగేదికాదుట ఆవిడకి.
ఆవిడ పిచ్చి కానీ ఆ తేజో మూర్తి ముందు ఈ అలంకారాలెంతా?!!
అలానే ప్రేమని వర్ణించటానికి మొత్తం సాహిత్యం సరిపోదు. ఆ విషయం తెలిసినా మనసొప్పుకోదు.
ఎంత చెప్పినా ఇంకా బాగా చెప్పాలనిపిస్తుంది. ఎంత విన్నా ఇంకా.... కొంచం అనిపిస్తుంది.
తగదనో... తెగదనో తెలిసినా....నచ్చిన రంగులతో, భావాలతో అలంకరించి,
దగ్గరైన అద్దాల్లో ప్రేమని చూసుకుని మురిసిపోవటం ఒక అద్భుతమయిన అనుభవం. :)

అలాంటి ప్రయత్నాల్లోదే ఈ టపా కూడా ఒకటి.

Path and the Passenger

2011-11-25T15:55:00.001+05:30

Many passed this path before. Many would pass in future too. The path might be "old" in the history. But, it would all be new and unique now, as the Path had never met ME before nor did I experienced this Path before.

Its my turn to the path. I can collect my share of the path now and so does the path will have a share of me. This can be nothing more than a fantasy to the would-be path makers. And an amateur to the path breakers of the past. For I alone can perceive what I perceive, in its totality. For I alone can enjoy the journey from here to nowhere, but Here.

So, Its not That. Its not This. Its neither Old nor New. Its not the path. For the path is right there. Existing. Always, offering its share for the passenger. So, it is just this journey of mine now down this path for my share. Its the Union the History has not seen and the Future would not know.

A Steep Turn...

2011-09-30T22:55:00.003+05:30

తెలీని భాష, కొత్త మనుషుల మధ్య
సునాయాసం గా నాకు చోటు చూపించావ్

ఇరుకు గదులు, ఇంటి నుండి దూరాలు నన్ను కష్టపెట్టకుండా
నీతో నడిపిస్తూ బజ్జీలు, బుట్టాలు అలవాటు చేసేసావ్

మనసు దారి తప్పి అగాథాల్లోకి పడబోయేప్పుడు
చేయందుకుని ఓదార్చి, తలనిమిరి దారి చూపించావ్

ఎన్నో బరువైన రోజులు, వక్రించిన విధి చేసిన గాయాలు నన్ను మింగెయ్యకుండా అడ్డుపడ్డావ్.
అదేమిటో నువ్వున్నప్పుడు అవెప్పుడూ చిన్నవైపోతాయ్.

అలాంటి నీకు, 'నీతోనే ఉంటా' అని ప్రమాణం చేసి కూడా, నీ వేలు విడిచిన ఆ 30 నిమిషాలు నాకింకా జ్ఞాపకమే సుమా!
ఆ రోజు నీ కళ్ళలో కనిపించిన ఆ ప్రశ్నలకు సమధానం చెప్పలేని నేనెంత సిగ్గుపడ్డానో!! నిన్నెంత కష్టపెట్టానో!!
సరిచేసుకోలేని తప్పు, ఏం చేసినా నేను భర్తీ చెయ్యలేని ఖాళీ అది...
దాన్ని నువ్వు స్నేహం తో నింపేసి, నాచేత నాకు క్షమాపణ ఇప్పించేసావ్.

నువ్వు ఏర్పరుచుకున్న కొత్త దారుల్లో సాగే నీతో నేనిక కలిసి రాలేనని చతికిలబడి చూస్తున్న రోజున
కేకపెట్టి పిలిచి నీ కొత్త జీవితంలో నేనూ ఉన్నానన్నావ్.... 'పరవాలేదు, రా....' అంటూ నీ రంగుల ప్రపంచాన్ని పరిచయం చేసావ్

మనసులోని మాటలన్నీ... ఊహల్లో ఊసులన్నీ నీతో పంచుకున్నాను.
నా తెలివి తక్కువ పనులు, ఆకతాయి ఆలోచనలు అన్నీ నీకు తెలుసు.

నీ చమత్కారంతో నా మొండితనం
నీ స్నేహంతో నా ఒంటరితనం
వానల్లో వడగళ్ళలా కురిసి కరిగి కనుమరుగైపోయేవి

అప్పుడు ఏమార్చి, నవ్వించేసావ్.
ఇప్పుడవన్నీ గుర్తుచేసి... ఏడిపిస్తున్నావ్..

పెను తుఫాను ఎదురున్నా భయమేసేది కాదు.
ఏటవాలు మెలికె దారి దాటాలన్నా జడవలేదు.
తెల్లారితే నువ్వొచ్చేస్తావ్... అని నా మనసుకు తెలుసును మరి!!
నీ నిబ్బరాన్ని చూస్తే ధైర్యం వచ్చేసేది నాకు.

మరి ఇక అలాంటి రోజు రాదు, ఈ రోజు వచ్చేసింది. మన దారులు వేరయ్యాయి.
అవును ఇక మీదట కూడా కలుస్తాం.... నిజమే!
కానీ అన్నీ చుట్టపు చూపులే, formal కబుర్లే.....
చిరాకులుండవ్, పరాకులుండవ్.
బై2 లుండవ్, పానీపూరీలుండవ్.
జొన్న పొత్తులుండవ్! టైంపాస్ నడకలుండవ్!!
సరదాలుండవ్, కబుర్లుండవ్
స్నేహాలుండవ్, కలహాలుండవ్.

రేపట్నుంచి నేనెవరికోసం ఎదురుచూస్తాను??
సరిగ్గా భోజనం చేస్తున్నారా లేదా అని ఎవర్ని పట్టించుకుంటాను?!
వంతులెవరితో వేసుకోను?!? ఇదంటే కాదిదంటూ గొడవలెవరితో పడతాను???
అర్రే.... 'సేం పించ్' 'న్యూ పించ్' లు ఎవరికిస్తాను??!!

ఇన్నేళ్ళలో నీకెన్ని కబుర్లు చెప్పానో, ఎన్నెన్ని కథలు వినిపించానో కదా....వద్దన్నా ఆపేదాన్ని కాదే.....
అలాంటిది ఈరోజు మొట్ట మొదటి సారి, 3 వాక్యాలు చెప్పలేకపోయాను నీతో!!.
ఎప్పుడూ అన్నీనీతో పంచుకునే నేను, కన్నీళ్లన్నీ దాచేసాను నీకు కనపడకూడదని.

రేపట్నుంచీ దాచేది లేదు, ఇచ్చేది లేదు....
I am all on my own.
This would be the biggest steep turn of my life so far...

ఒక మెట్రో కూడా ఎంతో ఆప్యాయం గా అనిపించింది అంటే నీ వల్లే!

నన్ను ఋణఘ్రస్తురాలిని చేసేసావ్!!

My Dear, I wish you All the very Best.
Love you loads!
I will miss you. :)

[అప్పుడెప్పుడో తీసిన ఫోటోలు, ఈ రోజు ఈ సందర్భంలో ఇక్కడ పెడతా అనుకోలేదు!!!]

PS - హహహాహా.... ఏదో నా పిచ్చికొద్దీ ఇంత రాసా కానీ, అసలేం చెప్పినట్టే లేదు నీ గురించి!! :D

నిరాశకు లొంగని తెగిన గాలిపటం - ప్రేమ

2011-07-16T13:43:00.004+05:30

నేను కర్మ బద్ధుడను. నాకు నిన్ను అక్కున చేర్చుకునే హక్కు లేదు." చావు ప్రేమ ఎదుట నిలబడి నిస్సహాయ స్వరం తో సన్నగా చెప్పింది.

"ఎందుకు??" నిలదీసింది ప్రేమ.

తనని నిలదీసిన ప్రేమ కళ్ళలోకి సూటిగా చూడలేక తల దించుకుని దోషిలా నిలబడి దేవ రహస్యాన్ని బయటపెట్టింది చావు. "నీవు విధాత చెక్కిన శిల్పానివి కావు. అందువల్ల నీకు చావు లేదు."

"మరి నేనెవరిని??" నీటి తేర కంమేస్తున్న కళ్ళతో, వణుకుతున్న స్వరంతో జాలిగుప్పే మోముతో హృదయ విదారకంగా అడిగింది ప్రేమ.

"క్షమించాలి. నా దగ్గర ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం లేదు." అని చెప్పి చావు మాయమయ్యింది.

గుండె రగులుతూండగా "నాకు మోక్షం దొరికే వరకూ ఈ సృష్టి కొనసాగు గాక. చావుకు విశ్రాంతి నశించు గాక!" అని తలచి...........

మానస పుత్రిక అయిన ప్రేమ అప్పట్నుంచి దిక్కు తోచక తెగిన గాలిపటంలా తన ఉనికి ఏమిటో, తన పుట్టుకకు కారణం ఏమిటో తెలుసుకోవాలని లోకం లో ప్రతి ఒక్కరినీ అశ్రయిస్తూనే ఉంది. తను ప్రాణంతో ఉందో లేదో కూడా గ్రహించలేని ప్రేమ, బ్రతికున్న పిశాచమై మనుషులను ఆవరించి వేధిస్తూనే ఉంది. విధికి ఎప్పటికప్పుడు తనని తానూ అర్పించుకుంటూనే ఉంది, ఏదో ఒక రోజు తనకు మోక్షం దొరుకుతుందన్న ఆశతో..... జాలికి లొంగని విధి, ప్రేమకు తన వెన్ను చూపి తన దారిన తాను పోతూనే ఉంది. నిరాశకు లొంగని ప్రేమ పట్టు వదలని విక్రమార్కుడు పూనిన బెతాళుడిలా వేరొక మనసు కొమ్మకు తనని తాను ఉరేసుకుంటూనే ఉంది.

పున్నమొచ్చి పోయింది.

2011-07-13T17:31:00.002+05:30

పున్నమొచ్చి పోయింది.

చీకటితో అనుబంధం స్పృహలోకి రావాలంటే పున్నమొచ్చి పోవాలా?

ఆకాశం ఎంత గాఢంగా కౌగిలించుకున్నా, ఆ భిక్ష వెన్నల వెలుగులదే కదా....

వెన్నెల చేసిన గాయాన్ని చీకటి మరింత లోతుగా గుచ్చింది. గుర్తుచేసింది.

గాఢాలింగనంతో స్తంభించిన రెండు మనసుల గుండెలయ భీకరమైన నిశ్శబ్దమై ప్రళయ తాండవం చేస్తుంది.

మళ్ళీ ఏ పున్నమో రావాలి. తన సోయగం తో వీరిని ఏమార్చి చల్లగా విడదీసి కాపాడాలి.
వెన్నెల కురిపించి విరహం రాజేసి కొత్త సంగీతాలకు ప్రాణం పోసి నిలబెట్టి పుణ్యం కట్టుకోవాలి.

కృష్ణార్పణం!! :)

2011-06-24T13:24:00.000+05:30

యాధాలాపం గా మొదలయ్యి, సరదాగా నడిచి, ఎటో తీసుకుపోయి, నన్ను ఆనందంలో వదిలేసిన ఒక సంభాషణ.

ఉద్దేశాలు ఏం లేవ్. సరదాగా అందరితో పంచుకోవటం కోసమే ఇక్కడ.

************************************

అతడు: ఒక్క సీతనే maintain చేసిన రాముడి కంటే 16000 మందున్న కృష్ణుడంటే ఎందుకో ఈ అమ్మాయిలకి అంత ఇష్టం!
ఆమె: హహహా. నీకర్ధం కాదు. వదిలెయ్!
అతడు: చెప్పండి గురువు గారు. నెర్చుకుంటాం. మీలాంటి గురువులే చెప్పక పొతే ఎవరు చెబుతారు?
ఆమె: హర హర మహాదేవ!! ఎవరు... ఎవరు నన్ను పిలిచింది! :P
అది మర్మం నాయనా...
ఒక్క సీత తో ఉండి ఆమెలో లోకాలు చూడగలవాడూ దేవుడే....
అన్ని వేల మంది గోపికలని అలరించి, ఎవరికీ అంతుపట్టని వాడూ దేవుడే...
ఒక్కో అవతారానికి ఒక్కో purpose ఉంది..
purpose ని చూసి judge చెస్తున్నాం....
కానీ దేవుడు అనే వాడు ఈ conditionings కి వీటికీ అంతు చిక్కని వాడు

అతడు: ఆ..... అదే ఏం చూసి judge చెస్తునారో చెప్పమనే అడుగుతున్నాం
ఎందుకు ఈ అవతారమే ఇష్టం?

ఆమె: :)
నీకు 16000 వెల మంది గోపికలు, 8 మంది భార్యలు కనిపిస్తున్నారు.
నాకెమో...
సదా చిరునవ్వులు ఒలికిస్తూ... సత్యం వైపు, పరమానందం వైపు నడిపించగల ఒక మహా గురువు, చిదానంద మూర్తి...
వైరాగ్యం మీద కూడా మమకారం లేని వైరాగి. మహా యోగి...
ఉన్నా అన్న భ్రమని లేనన్న నిజాన్ని సరిసామానం గా చూపగల పరమ పురుషుడు కనిపిస్తున్నాడు...
అదీ మర్మం...
అతడు: అమ్మో!
ఆమె: ఇంకా ఎంతో ఉంది...
మాటల్లో ఇరికించి చెప్పే భావాలా ఇవి.......!!!
నా వల్ల కాదు.

అతడు: మీ దగ్గర చాలా knowledge ఉందండి.
ఆమె: లెదండి...
అంతాకృష్ణార్పణం.

అతడు: మీరు క్కృష్ణుడి విశ్వరూపం pose లో కనపడుతున్నారు నాకిప్పుడు.
ఆమె: :)))))
పెద్దదాన్నే కానీ అంత పెద్ద దాన్ని కాదు.
మీరు చూసేది ఆ పరమ పురుషుడి పేరు లో ఉన్న మహత్యం, ఆ పేరు స్మరణలో ఉన్న తన్మయత్వం అంతే..
అందుకే ఆ గగుర్పాటు వల్ల అలా అనిపిస్తుంది.
నేను కోట్ల కోటిలో ఒక్క వంతు కూడా జరగలేదు..
చెయ్యాల్సిన ప్రయాణం, కరిగించాల్సిన దూరం ఇంకా చాలా ఉంది.

******************************************************
Thanks to the friend, who brought out the best of my thoughts abt Him! :)

సముద్రం - ఓ అనుభవం

2011-06-12T03:47:00.002+05:30

అబ్బ సముద్రం!! ఎంత బాగుందో!
ఇక్కడ దేనికీ అంతు లేదు. లోటు లేదు. దాయలేనంత ఆకాశం, పట్టుకోలేనన్ని అలలూ.... ఎప్పుడూ సరదాగా అలరిస్తూ కవ్విస్తూనే ఉన్నాయి. అలల సవ్వడి నాకు చాలా చాలా నచ్చేస్తుంది. గట్టిగా వీస్తున్న గాలికి ఎదురు నిల్చున్నా, పక్కగా నిల్చున్నా భలే సరదాగా ఉంది. ఎంత బాగుందో ఆ గాలితో పాటు పరుగుపెడుతూ తడి ఇసుకలో చిన్నగా అలల్ని తాకటం. వచ్చే అలని తప్పించుకుంటూ ఆడే ఆటలు..... తడిచి, మునిగి చేసే అల్లర్లూ... ఇసక మేడలూ... అబ్బ సముద్రం!! నాకు తెగ నచ్చేసింది. నేను ఎక్కడికీ వెళ్ళను, ఇక్కడే ఉండిపోతా...... ఎప్పటికీఈ.......

సాయం సంధ్య. అలసటతో ఇసకలో కూర్చుని ఆకాశాన్ని చూస్తున్నాను. అలా చూస్తూ కాసేపటికి మెరుస్తున్న నక్షత్రాలను చూస్తూ ఇసుకలో పడుకున్నాను. వెల్లకిలా పడుకుని ఆకాశాన్ని అలా చూడటం, భలే బాగుంది. మెల్లగా చీకటి దట్టమైంది. ఎవరో పిలిచినట్టు గా అనిపించింది. తల తిప్పి చూసాను. ఎవరూ లేరు!! అక్కడ నేను తప్ప ఎవరూ లేరు. మరి పిలిచిందెవరు??!! సన్నగా ఏదో భయం. పగలంతా స్నేహం గా ఉన్న అలలు ఇప్పుడు ఎందుకో బెదిరిస్తూ మీదికొస్తున్నట్టుగా అనిపిస్తున్నాయి. ముసుగు బూచాడొచ్చేస్తాడని, అమ్మ చెప్పేది. ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఇప్పుడు అవి నల్లగా ఆ బూచాడులాగే కనిపిస్తున్నాయి. ఒక బూచాడు కాదు. బోలెడంతమంది!! గాలి ఈలలు వేస్తుంది. నాతో పరుగుపందాలేసిన ఆ గాలేనా! వణుకుతున్నాను. భయంతోనే అని తెలిసి ఇంకా భయమేసింది. చెమటలు పట్టేసిన చర్మాన్ని ఇసుక చల్లని కత్తిలా కోస్తుంది. నా కింది నేల కదులుతున్నట్టు, ఎక్కడికో అగాథం లోకి పడిపోబోతున్నా అన్నట్టుంది. పట్టుకుందామని పిడికిలి బిగించాను, పట్టు దొరకట్లేదు ఇసుక జారిపోతుంది. ఏవేవో గొంతులు కూడా వినిపిస్తున్నాయి, ఎవరివో చాలా ఉన్నాయి. కానీ ఏమీ మాటలు అర్ధం కావట్లేదు. కొన్ని ఏడుస్తున్నాయి, కొన్ని నవ్వుతున్నాయి. కొన్ని చిన్నగా మాట్లాడుతున్నాయి. సముద్రం లో ఏది విసిరినా వెనక్కొచ్చేస్తుందట. అంటే ఇవన్నీ ఇక్కడ మనుషులు గతంలో మాట్లాడుకున్న మాటలా.... లేక సముద్రం లో మునిగిపోయి చనిపోయిన వాళ్ళా? భూతాలై తిరుగుతున్నారా..??!!! "ఎవరూ?" అని గట్టిగా అడగాలనిపించిది కానీ గొంతు పెగలటం లేదు. కదలాలంటే భయం. చూపు తిప్పాలంటే భయం. కళ్ళు మూయాలంటే భయం. ఎంతో దగ్గరగా తోచిన ఆకాశం, ఇప్పుడు నాకేం తెలీదన్నట్టు దూరం గా నిల్చుని ఏటో చూస్తుంది. నాకు చాలా భయం వేస్తుంది. నన్ను ఇక్కడ్నుంచి తీసుకెళ్ళిపో అని పైకి అరవలేకపొతున్నాను. అయినా ఎందుకు ఎవరికీ అర్ధం కావటం లేదు?! ఒక్కతినే ఉన్నా కదా... ఇలా నన్ను ఇన్ని రకాలుగా బెదిరించచ్చ్చా.. ? నేనేంచెసా అని??!! పోనీ దేవుడైనా వచ్చి నన్ను భయపెడుతున్న వాళ్ళని కొట్టాలి కదా. ఏదో ఒక రూపం లో రావచ్చు కదా. కానీ ఎవరికీ ఇవేం పట్టటంలేదు. అదిగో బూచాడొచ్చేసాడు. అలలు నా అరికాళ్ళను తాకుతున్నాయి. ఇంకొంచంసేపట్లో నన్ను మింగేస్తాడు. ఎవరూ రావటం లేదేం ఇంకా?!! దేవుడు లేడా? ఉంటే రాడేం?? నన్నెందుకు ఇంత కష్టపెడుతున్నాడు? ఒంటరిని చేసి పరీక్షిస్తున్నడు??!!

అమ్మా! నేను ఇంటికి రాలేదు కదా, నా కోసం వెతుకుతూ నువ్వైనా నన్ను తీసుకెళ్ళటానికి రావాఆఅ....... Plzzzzzzzzzz..........

*****************
People are disturbed not by things but by the view they take of them.
- Epictetus, c 200 AD

The only devils in this world are those running around inside our own hearts, and that is where all our battles should be fought.
-Mahatma Gandhi

Maslow's triangle - Compass for life

2011-05-23T20:05:00.005+05:30

Living is like the art of sculpting - We continuously are carving and shaping ourselves.

I appreciate all those out there who are facing the life posing challenges with all the guts, gathering all their strengths. This post is one little reminder to all those brave soldiers in the war of life.

A firm base is required for anything to stand in balance. And human being is no exception.

Be it Science or Bhagavat Gita or any rationally modeled scripture... have provided few guidelines to help us sort out our "What to do~*&@#@**! NOW" kind of confusions.

Someone who doesn't believe in God n scriptures can be called an atheist. But to deny science is being foolish. So, if not scriptures, at least we should respect Science.

Maslow's triangle is the most simple, yet the best compass to direct our boat in the right path in the ocean of life.

Bottom up. That's the order we need to prioritize our needs... "most of the times".
Instead, "most of the times" we topsy-turvy the whole triangle and stand on one vertex :)

Standing on a vertex - losing all balance, one collapses, crashing other people around.. If luck is on our side, we depend on others' - to stand, still with our wrong order of priorities!!

This sure causes tensions in relations, health and hence, DAMN affecting everything else that the ppl are involved with. Resulting in a kind of pressure (differences). [My logical brain says that pressure differences cause cyclones. Can be applied here too??!]

Whom to blame for all the disaster? Destiny? Fate?? Others??
No, its YOU, of course!! to stand on a pointed vertex.

Destiny is something beyond our hands. So, lets not talk about it.
But this is something in our hands!! This is about our 'Self'. You are the architect of your own 'Self'.

I sure understand that its NOT easy to hold on to oneself at times of crisis. But we got to realize that 'not being able to hold on to oneself' just makes things worse.

So, guys! leave destiny and get back to job. Checkout yourself. Step-up and Workout to get a strong base. The rest can be constructed from there on.

Keep your priorities right and Have a happy life. You deserve it.
Good luck!

**********
I may be not at the best of my conveying skills here. But I dont care. I post it here with a wish that ppl grasp The Point!! instead of seeing it through literal/emotional filters.

పగటి చీకట్లు - రేయి రంగులు

2011-05-16T23:35:00.001+05:30

నన్ను నాకు నగ్నంగా చూపే పగటి వెలుగుకంటే
నన్ను నాలా ఉండనిస్తూ భద్రతనిచ్చే చిక్కటి చీకటి నాకు నచ్చుతుంది.

నాలో ఘోషని నిర్లక్ష్యం చేసే వెలుగుకు ఏ కొసైనా నా చింత లేదు.
తన నిశ్శబ్దంలో నన్ను ఐక్యం చేసుకునే చీకటి నిశ్చింతలో నాకు స్వాంతన దొరుకుతుంది.

తన కపట మాటలతో చేతలతో మభ్యపెట్టే, రోజు ఆడంబరంకంటే
చంటిపాపలా నన్ను లాలించే రేయిలోని ఆప్యాయత నన్ను నెగ్గుతుంది.

రెండు నిమిషాలు కూడా కుదురుండనివ్వని పగటి ఆర్భాటంకంటే
శాంతం కూర్చుని నా గాధలన్నీ ఓపికగా వినే యామిని స్నేహం ఆహ్లాదంగా ఉంది.

కాదని, కుదరదని, జరగదని అపహాస్యం చేసే వెలుగు రంగులకంటే
'నీకు నచ్చిన రంగులతో నన్ను నింపుకో' అని చీకటిచ్చే చనువు నన్ను కదిలిస్తుంది.

నా చావుకు నన్నొదిలేసి, నా గొయ్యి లోతును కొలిచే పనికి రోజు పూనుకుంటుంది.
జారిపోతున్న నాకు ఊతం అందించి, ఒడి పరిచి బడలిక తీరుస్తుంది రాత్రి.

పగటి వెలుగులో చీకట్లు ముసిరేస్తున్నాయి. చీకట్లో వెలుగు రేఖలు విచ్చుకుంటున్నాయి.
రేయి పాడిన పాటలలోని రాగాలు, ఉషోదయంతో కూనిరాగలై మాయమైపోతున్నాయి.

రణగొణగా అట్టహాసంగా సాగుతూ, ఎన్ని అపహాస్యాలు చేసి ఎంత కౄరంగా హింసించినా
ఎదిగే ప్రతి పొద్దును ఊపిరి బిగపట్టి ఓర్పుతో దాటేస్తున్నది ఎందుకంటే......
నిరాడంబరమైన నిశి పరిచే చల్లని ఒడిలో వెచ్చని ఊహలతో
నిశ్చింతగా నిదురించే సమయం తిరిగి నాదౌతుందన్న నమ్మకంతో......

మేఘన - Hangover....

2011-05-04T20:30:00.007+05:30

Hangover??? Do you drink?
Ok Ok.... I mean.... I know you dont! But then why hangover???

I dont know!!

'Cmon yaar... something should have triggered it.

Hmmmm.....
I took my time to explain what I am seeing, what I have been thinking and what I am being through..... for the past 10 months. And I also got to know what the pov is.... from the "other" side.

That's Good. That's great in fact!! It should have brought you more clarity??!!
Like in Engineering drawing....., you get the details of view from various angles, and it helps you draw the RIGHT picture!!

Will you, PLEASE stop cracking non-sense??? for GOD sake?!!!.

Hey, I was just trying to...... Ok, Sorry! Go on...

All that I could feel is a lump in my throat. And suddenly, I could not breathe!
I could not even see anything properly.
and..... I felt sick and.... and felt like throwing up.
Its like.... Its like as if I am standing at the tip of a cliff and everything seemed verrrrrryyyy verrryyyyyyyyyyyyyyy faaaaaaaaaaaaaar offffffff.
Today, on my way back home, I stood near the foot board. From the running bus, I was looking straight down, at the fast moving road, and........... All my senses wished that I let myself faaallll frrrreee.

Ok Ok. Relax.

Hmmm... I have all my time to relax, now.

Good! you badly need some rest. Go to bed now. Sweet dreams. Good night. Sleep tight.

Good night!

...........
...........

Good morning dear!!!
Hey, What are you taking in?

Wish it is poison.....

Damn it!!!! Whats sooo wrong with you yaaar??! Dont you have some nice thing to talk early in the morning???? When did you turn so damn pessimistic??? After all, what has happened now? God has given you an all available life. Be happy and grateful for that.

Haa haa haa.... calm down deary! I was just kidding, I am perfectly alright.
Its just that small thing in mind, which hits our conscious as the first thing....... early in the morning................. feel sooo glad to have it in your life and you smile... :)
wow...............!!!
Isnt it a sweet feeling to open your eyes, stretch a bit, with a smile on your face and rise from the bed, in the morning??
I am sure, you wont contradict. You cant! No one can!!
But then...... the next moment, all of a sudden......., you realize!!
You realize that this day broke....... and for the small thing in mind, its life has reduced by a day.
So, its just a count!!! A count-down!! that makes me feel sick~~

What..???

Chal... I got to go now, getting late.
Btw - That drawing stuff you told last night...... - It makes sense!

It did??

Yes, it did. It helped me wag off my hangover...
Come soon in the evening, we’ll hangout n party. I promise, I will make one more Hangover story for you tonight!! ;)
Great day ahead.!! Kise pataaa... "Kal HO na Ho..." :)
See you in the evening. Bye.

Bye!!

****************************

"If the doors of perception were cleansed every thing would appear to man as it is, infinite. For man has closed himself up, till he sees all things thru' narrow chinks of his cavern."
-- William Blake

One fine morning........

2011-04-19T14:45:00.002+05:30

ఈ రోజు [Apr-19,2011] ఉదయం 5:30 కి వీధి కుక్కలు తెగ మొరుగుతున్నాయి. నాన్ స్టాప్ గా వాటి మొరుగుడుతో ఒక పావు గంట యుద్ధం చేసి ఇక నా వల్ల కాదని నా నిద్ర చేతులెత్తేసింది..... 'ఎవడు వాడు, ఏ దొంగ నా నిద్ర కొల్లగొట్ట సాహసించే..! ' అని మనసులో కసురుకుంటూ బాల్కనీలోకొచ్చి చూసిన నాకు అగ్ని పూల చెట్టు వెనుక... సాగిపొతున్న పల్చని నల్ల మబ్బుల చాటున చంద్రుడు ఉన్నట్టు ఆనవాలు కనిపించింది. కళ్ళు నులుముకుని తదేకంగా రెప్పార్పకుండా ఆ సుందర దృశ్య కావ్యాన్ని తిలకిస్తున్నాను, మబ్బులు ఎప్పుడు తొలిగిపోతాయా..... అని. వాయు దేవుడు జోక్యం తో నల్ల మబ్బు కదిలింది. చూడ్డానికి రెండు కళ్ళు చాలని ఆ దృశ్యం!! స్వేత వర్ణ ఛాయతో నిండు పున్నమి ధగ ధగ మెరుస్తూ ఉంది. నా మనసు చెదిరిపోయింది. ఎంత ఆనందమో చెప్పలేను. ఆ నిమిషం ఆ దృశ్యాన్ని అలాగే కళ్ళలో నింపేసుకుని, అది చెదిరేలోపు లోపలకెళ్ళి నా కెమేరా తెచ్చాను. నిద్ర మైకం ఓ పక్క, 'ఈ ఫోటో బాగా తీయాలి.. మళ్ళీ మబ్బులొచ్చేస్తాయి' అన్న హడావుడి ఇంకో పక్క, I was conscious and in hurry. కేమెరా settings ఎమీ గుర్తు రాలేదు!! కష్టపడి రెండు ఫోటోలు క్లిక్కాను. బట్ లక్కు చిక్కలేదు. హ్మ్మ్మ్మ్..... షేక్ అయిపోయాయి :( ఈ లోపు వాటి సొమ్మేదో కరిగిపోతుందన్నట్టు మబ్బులు శశి ని దాచేసుకున్నాయి :((. వాటి వెనుక అతగాడు చప్పుడు చెయ్యకుండా పశ్చిమం ఒడిలోకి జారుకున్నాడు, దొంగ లాగ. :|

ఆ షేక్ అబ్దుల్లా పిక్చర్సే ఉన్నాయి మీతో షేర్ చేసుకోటానికి... అవే, ఇక్కడ పెడుతున్నా.

ఆ తరువాత ఆ ఫోటోలతో తృప్తి లేక, నన్ను కొల్లగొట్టి వీడిపోయిన పున్నమి నా మనసును కలచి వేస్తుంటే... విరహ వేదనతో నిద్రపోలేక, వేరే పని చేయలేక, దేవదాసు సీసా పట్టుకుని కూర్చున్నట్టు, ప్రేమ నగర్ లో ఏ.న్.ర్ లా.... నేను పాచి మొహంతో కెమేరా పట్టుకుని బాల్కనీలో కూర్చున్నాను.

పున్నమి అస్తమించి తూరుపు తెల్లారే వేళ, సూర్య కిరణాలు ప్రసరిస్తూ అణువనువులో నవ చైతన్యం నింపే వేళ, ప్రకృతి పరవసింపజేసే వేళ... మరికొన్ని ఫోటొలు తీసాను. పున్నమి లో పొందలేని స్వాంతన తొలి పొద్దు వెలుగుల్లో దొరికింది. :) కథ సుఖాంతం. :P

అందిబుచ్చుకున్న ఆ క్షణాలు మీకోసం ఇక్కడ...

చిన్ని చిన్ని విషయాలే...

2011-03-23T20:14:00.000+05:30

నువ్వు లేని నాడు నేను భోజనం మానెయ్యలేదు, నిద్ర మానెయ్యలేదు, కలలూ ఆగలేదు. నవ్వటం మానెయ్యలేదు, తిరగటం మానెయ్యలేదు. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే పెద్దగా ఏమీ మారలేదు. ఎప్పటిలాగే సమయానికి తగ్గట్టు అన్ని పనులూ జరిగిపోతున్నాయి. పెద్ద మార్పులేమీ లేవు. భోజనం లో ఉప్పులేదన్న సంగతి పసిగట్టకపోవటం, ఎప్పటిలాగే ఏదో సాధించాలన్న థీంతో సాగే నా ప్రతి కలలో ఉన్నట్టుండి నువ్వు ఎదో మూల నుంచి వచ్చి, ఏదో చెప్పి మరింకేదో మూలలో మాయమవటం. నా నవ్వు వెంటే, 'ఇప్పుడు నువ్వు ఉంటే ఎలా స్పందిస్తావో' అన్న నీడ లాంటి ఆలోచన... లాంటీ చిన్న చిన్న మార్పులు తప్పితే పెద్ద మార్పులేమీ లేవు. కానీ జీవితం అంటే చిన్ని చిన్ని విషయాలే కదా...

నువ్వు లేనప్పుడు, ఇదంతా ఏంటి ?? ఇది నువ్వా? లేక నువ్వు ఆక్రమించిన నేనా? చిత్రంగా తోస్తుంది. నువ్వు పరిచయం కాకముందు కూడా నాలోనే ఉండి, నువ్వు పరిచయం అయ్యాక మాత్రమే బయట పడి, అది నేనా, నువ్వా, నీలాంటి నేనా, నాలాంటి నువ్వా?? అనేది అర్థం కాకుండా, నన్ను ప్రశ్నల ఊబిలో పడేసి ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తూ... ఓసారి ఇదని, ఓసారి అదని, ఇంకోసారి సమస్తం అదేనని, మరోసారి ఇదంతా తాత్కాలికమైన ఆకర్షణ అని, నన్ను అయోమయం పాలు చేస్తుంది ఎవరా...! అని ఆలోచిస్తూ ఉంటే ఒక పాటలోని లైన్లు గుర్తొస్తున్నాయి.
'నన్నింతగా మార్చేందుకు నీకెవ్వరిచ్చారు హక్కు...
నీ ప్రేమనే ప్రశ్నించుకో, ఆ నింద నాకెందుకు..!'

అంటే నా పుణ్యమో,పాపమో దానికి నెనే బాధ్యురాలినా..? :-) అంతేలే..! ఎంతైనా నువ్వు వేరు, నేను వేరు కదా. ఆలోచనలు వేరు, ఆశయాలు వేరు, ఇష్టాలు వేరు, అభిప్రాయాలు వేరు, చూసే దృక్కోణాలు వేరు, జీవితంలో మన దారులు వేరు. మరి నాలో ఉన్న అదేదో నాలా కాక నీలానే ఎందుకు కనిపిస్తున్నట్టు ?? ఒకరి సమస్య ఇద్దరిది అని ఎందుకు అనిపిస్తుంది? ఒకరికి గాయమైతే ఇంకొకరి మనసు ఎందుకు విలవిలలాడటం కాదు.. గాయం అవుతుందేమో అన్న ఆలోచనే భరించలేనిదిగా వుంటుందే.... ఎందుకు? నీలో నన్ను నేను identify చేసుకోవటం వల్ల??

ఒకరికొకరు స్పందించటం != ఇద్దరూ ఒకటే
నీలో నన్ను నేను identify చేసుకునే పరంపరలో... నువ్వు - నేను వేరన్న చిన్న విషయం మర్చిపోతున్నాను!

నీ ప్రేమనే ప్రశ్నించుకో, ఆ నింద నాకెందుకు..!

ఏమో అనుకున్నా..! ఎంత సూక్ష్మం ఉంది ఈ వాక్యం లో!!
ఒక్కో సారి అతి చిన్న విషయం కూడా చాలా క్లిష్టమయిపోతుంది కదా ఆలోచనల్లో పడి..?

********
జీవితం చిన్న చిన్న విషయాలలోనే వికసిస్తుంది, ఆదమరిస్తే హరిస్తుంది కూడా...
చిన్నవి అనేవాటికి హద్దులు ఉంటాయి. ఉండాలి! అందుకే అవి చిన్నవి. ఆ హద్దులు మనం గ్రహించం. అంతే!
పొరపాటున ఎవరైనా గుర్తు చేసినా ఒప్పుకోం, నచ్చదు. మాయ అందించే ఆనందం అలాంటిది మరి!, వదిలే వరకూ.

గుప్పెడు గుండె - చిల్లు కుండ

2011-03-03T16:55:00.004+05:30

అరడుగు దూరాన ఉన్న ఆనందాన్ని పట్టుకోడానికి జీవితకాలం సరిపోదు.
'ఉందీ...' అన్నామా, ఎంటనే జారిపోద్ది. గాల్లాంటిదా ఆనందం...?!!
పీల్చుకుని ఉంచేసుకుంటా అంటే కుదరదు.
వదిలెయ్యాల... మళ్ళా దానెనక పరిగెత్తాల.. :)

********
గుప్పెడు గుండెలో పుట్టిన ప్రేమని వర్ణించటానికి మొత్తం సాహిత్యం సరిపోదు.
ఎంత వడిసిపట్టుకుందాం అన్నా లాభం లేదు, గుండె చిల్లు కుండే!!
పోవాల...... మళ్ళా రావాల... :)
ఆగిందా.., బీడువారిన నేల్లాగా పగుళ్ళుపోయి పంట పండదు. రసహీనం!

---------------------------------------------
ఇందుకేనా ధ్యానాన్ని ఊపిరితో ముడెట్టారు???!!!!
నాకింకా ఎవేవో ఆలోచనలు వచ్చేస్తున్నాయి, బాబోయ్...! :P

మేఘన - New Horizons

2011-02-16T18:59:00.000+05:30

ఒలకలేని కన్నీరు ఆవిరి మేఘమై లోలోపల వర్షిస్తుంది.
ఎదురు కట్టలేని గుండె ఆ వరదలో కొట్టుకుపోతుంది.
చిన్న ఊతం దొరికినా చాలు బయటపడేందుకు...
కానీ ఊతం కోసం చూసే ఉద్దేశం లేదెందుకో!
******
అప్పుడప్పుడు కొట్టుకుపోవటం కూడా మంచిదేనేమో.., ఊహించని గమ్యాలను చేరేందుకు.

me and M.C - Fear

2011-01-23T11:25:00.002+05:30

me - Ok, lets talk practical. I am human and so cant completely or at least instantly avoid or overcome fear in me. So, instead of giving lectures like "leave fear..." blah blah... tell me how to face it.

M.C: ok, then realize.

me: what?

M.C: the fact that you dont fear the problem, but you fear losing something 'coz of the problem.

me: of course, I know it. What to fear of a problem? Its for the loss, the problem might cause me, that I am afraid of. So, what I want to hear from you is... How to act at times, I fear.

M.C: hmmm. I feel nice to hear this from you. You sound strong enough to face fear now. Coming to your Q, all I can say is.. Dont think. Let your instinct take over. Most of the times its wiser than your intelligence. But just make sure and strict that you dont try to escape, whatever it may be.

me: Wait! You said I am strong enough..?

M.C: No, I said, 'You sound strong enough..'.

me: I thought it should be 'brave' enough.

M.C: No, brave is the absence of fear. What one needs to face fear is courage. One form of strength.

me: *&%$#@@#$%$^&*&^%$#!!!#$% Aaaaaaaaahhhhhhhh.........I am CONFUSED.

M.C: 'To confuse' is a part of my part time job! :P

me: Huuuuhhhhhhhhhhhhhhh.

*******
PS: M.C - My Conscience

ఆ రాత్రి...

2010-12-21T00:53:00.003+05:30

రూమ్మేట్ కలవరింతలతో మెలకువ వచ్చింది. తనని పిలిచాను. తను ఇంకా కలవరిస్తూనే ఉంది. ఈ సారి గట్టిగా అరిచినట్టే పిలిచాను. స్పృహలోకొచ్చి పక్కకు తిరిగి పడుకుంది తను. నేనూ పడుకున్నా, నిద్ర పట్టలేదు. రూమ్మేట్ వైపు చూసాను. నిద్రపోతుంది. గట్టిగా శ్వాస తీసుకుని నిద్రపోవాలని ప్రయత్నించాను. ఎంత సేపు ప్రయత్నించినా నిద్ర పట్టలేదు. ఎందుకో చీకటి... కళ్ళలో గుచ్చుకుంది. నాతో కాసేపు కబుర్లు చెప్పవూ అని చనువుగా నా పక్కన కూర్చున్నట్టు తోచింది. లేచి రూం బయటకు నడిచాను. చలి బాగా ఉంది. వీధి తలుపు మెల్లగా వేసి, వేసుకున్న స్వెటర్ ను కౌగిలించుకుని మేడ మెట్లెక్కాను. చలిలో చీకట్లో ముడుచుకుని పడుకున్నట్టుంది ప్రకృతి.

ఎన్నాళ్ళైంది ఇలా ఏకాంతంగా కాస్త సమయం గడిపి..! బహుశా 2 యేళ్ళైనట్టుంది. నేల మీద వెల్లకిలా పడుకుని ఆకాశాన్ని చూస్తున్నాను. ఆహా...! ఎంత అందంగా ఉందీ. రాత్రి పూట నక్షత్రాలతో నిండిన ఆకశం చూడటం అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. చాలా అంటే చాఆఆ......లాఆఆ ఇష్టం. ఎకాంతంలో అలా ఆకాశాన్ని చూసిన ప్రతి సారీ ఒక అప్యాయమైన భావం ఏదో మనసును అల్లేసుకుంటుంది . చిన్నప్పుడు డాబా మీద పడుకుని ఆకాశాన్ని చూసేప్పుడు నాన్న ఎన్నో కొత్త కొత్త విషయాలు చెప్తూ ఉండేవారు. కొన్ని సార్లు 'నక్షత్రాలు కదులుతున్నాయి' అంటే, అవి ఉపగ్రహాలనీ... అలాగే, పక్క పక్కనే కనపడుతున్న నక్షత్రాలు నిజానికి చలా దూరం దూరంగా ఉంటాయని... ఇలా ఎన్నో! విని అప్పుడు ఎంతో ఆశ్చర్యమేసేది. ముఖ్యం గా ఇప్పుడు చూసే నక్షత్రాలు ఇప్పటివి కావు ఎప్పటివో అన్న విషయం ఐతే.... ఎన్ని సార్లు విన్నా కొత్తగా ఉండేది. అంతే కాదు, ఆ విషయం గుర్తొచ్చిన ప్రతి సారీ ఎన్నో ఆలోచనల దొంతరల్లో తలమునకలవుతూ, ఏదో ఫిక్షన్ లాండ్ లో తేలుతున్నట్టుగా తోచేది. కానీ అర్ధమయ్యేది కాదు!! ఇప్పుడు అనుభవిస్తుంటే తెలుస్తుంది.

చీకటి ఆకాశం దుప్పటి అనంతంగా కళ్ళ ముందు పరుచుకుంది నా గతంలా......
గతంలో ఎప్పుడో జరిగిపోయిన సంఘటనలు... ఇప్పుడు నా ఆకాశం లో - చుక్కల్లా - ఎక్కడో - దూరంగా- మెరుస్తున్నాయి. మధురమైన జ్ఞాపకాల నీడలో ఆ నిముషం వెచ్చగా తోచింది. ఆ గతాన్నలాగే హత్తుకుని నిద్రపోవాలనిపించింది.

అలా చూస్తూనే ఉన్నాను. చూస్తూ చూస్తూ ఉండగా ఆకాశం నల్లని సముద్రం లా తోచింది. గతం తలూకు ఛాయల్ని తన లోతుగా చేసుకుని ఘోషిస్తున్న ఒక అనంత సాగరం అది. చుట్టూ చీకటి. భయం వేసింది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. కళ్ళు పెద్దవి చేసి కదులుతున్న ఆ సాగరాన్ని చూస్తున్నాను. అమాంతంగా ఒక చీకటి అల ఎగసి నన్ను ముంచెత్తింది. కళ్ళు గట్టిగా మూసేసుకున్నాను. చీకటి అలను నా కనురెప్పలు ఆపలేకపోయాయి. అంత ఎత్తు నుండీ కళ్ళ ద్వారా నాలోకి జలపాతం లా దూకింది చీకటి. కొట్టుకుపోతా అనుకున్నా! కరిగిపోయాను. అలతో ఏకమయ్యాను. చీకటిని నిండుగా నింపేసుకున్నాను. లేక చీకటే నన్ను తనలో కలిపేసుకుందో...

చుట్టూ చీకటి. కళ్ళలో చీకటి. చీకటి తప్పితే నాకేమీ స్ఫురించటం లేదు. ఆ రాత్రి ఆ చీకట్లో నా గతంతో నేను ఒకటయ్యాను.

చిరు కానుక

2010-10-24T18:10:00.003+05:30

అది నాకెంతో ఇష్టమైన మొక్క. ఎంత అంటే.. వదిలుండలేనంత!! ఆ మొక్కని చూస్తూ ఎంచక్కా అనిపిస్తుంది. వెన్నెల్లో అర విరిసిన పూలతో ముచ్చటగా కనిపించినపుడు ముసి ముసిగా నవ్వుకుంటూనో, నీరెండ సమయంలో ఆ మొక్క నీడలో నిల్చున్నప్పుడు కొమ్మల అంచుల మీదుగా వచ్చే గాలిని పూర్తిగా ఊపిరిలోకి నింపుకుంటూనో, తెలవారు జామునే నిద్రకళ్ళతో తలుపు తెరవగానే వంటిని తాకే చల్లని గాలి స్పర్శతో చటుక్కున విచ్చుకున్న కళ్ళ ముందు చిన్నగా ఊగుతూ శుభోదయం చెప్పుకుని పలకరించుకుంటూనో... ఇలా ఆ మొక్కతో గడిపిన మధురమైన క్షణాలెన్నో ఉన్నాయి.

కానీ ఏం చేస్తాం, నిండా పూలు పూసే నిలువెత్తు మొక్కని నా స్వార్ధం కోసం పీకి తేలేను. అందుకే ఒడుపుగా కాస్త బెరడు తెచ్చుకున్నాను. నే నాటిన విత్తు మొలిచి ఎదుగుతుండగా, అదును చూసి అంటు కట్టాను.

అంటైతే కట్టాను కానీ... ఇప్పటికి ఒక్క పువ్వు కూడా పుయ్యలేదు! అసలే వెయ్యి అనుమానాలతో లక్ష దణ్ణాలతో చేసిన పని..!

"దేవుడా... దేవుడా!!" అని ఓ పక్క ఆశ కొద్దీ దేవుడిని విసిగించటం. ఇలా రోజుకు పది సార్లు వచ్చి పూల కోసం చూసుకుంటున్నప్పుడు, 'అంతగా ఎదురు చూస్తే ఫలితం రాదేమో!' అన్న వెధవ శంక ఇంకో పక్కన..

అనుకున్నంతా అయ్యింది! నేను భయపడినట్టే ఒక రోజు మొక్క ఎండిపోయింది. అన్ని సార్లు చూసుకుంటూ కూడా ఈ పరిణామాన్ని ఎలా నేను గమనించలేదో నాకు అంతు చిక్కలేదు. ఆ బాధతో రెండు రోజులు అన్నం తినలేదు నేను. ఒక ఫ్రెండ్ ఫోన్ చేసి 'ఛ..ఛ..! మొక్క ఎండిపోతే ఇలా ఏడుస్తూ కూర్చుంటారా..' అని పక పకా నవ్వేసరికి నాకు కోపం వచ్చి ఫోన్ పెట్టేసాను. తనే మళ్ళీ ఫోన్ చేసి 'ఏం కాదులే.. ఎండ సరిగా తగులుతోందా, నీళ్ళు సరిగా పోస్తున్నామా చూసుకో. నీళ్ళూ ఎక్కువైనా మొక్క చచ్చిపోతుంది సుమా..!' ఇలా చెప్పుకుంటూ పోయింది.

అసలే...'చచ్చిపోతుంది' అన్న ఊహే కష్టంగా ఉన్నప్పుడు తను అలా అనే సరికి తన్నుకుంటూ ఏడుపొచ్చేసింది. 'మళ్ళా మాట్లాడతా' అని ఫోన్ పెట్టేసి డాబా మీదకెళ్ళి ఒక మూల కుర్చుని చాలా సేపు ఏడ్చాను. అలా ఏడ్చి ఏడ్చి ఎప్పుడు నిద్రపోయానో మరి లేచి చూస్తే 3 అయ్యింది. కిందికొచ్చి రూంలో పడుకున్నాను.

మర్నాడు నుండి మొక్కకు సమయానికి పోషణ తప్పితే పూల కోసం ఎదురుచూడటం తగ్గిపోయింది. ఈ మార్పు ఎలా వచ్చిందో ఎందుకొచ్చిందో నేను గమనించలేదు. అలా ఒక 3 వారాలు గడిచిపోయాయి....

ఆఫీసులో పని ఒత్తిడి బాగా పెరగింది. కొన్ని రోజులు ఎప్పుడు వస్తున్నా, ఏం తింటున్నా, ఎంత సేపు పడుకుంటున్నా, ఏం చేస్తున్నా అనేది తెలీకుండా రోజులు దొర్లిపోయాయి. అలా ఎన్ని రోజులో కూడా సరిగా గుర్తులేదు.

ఈ రోజు ‘ప్రాజెక్ట్ రిలీజ్'.... హమ్మయ్యా అయిపోయింది ఈ రోజుతో. కాస్త ప్రశాంతం గా ఊపిరి పీల్చుకోవచ్చు అనుకుంటూ ఇంటికొచ్చి స్నానం చేసి, హాయిగా పప్పన్నం లో అమ్మ పంపిన ఆవకాయి కలిపి భోం చేసి, సినిమా చూస్తూ సోఫాలో నిద్రపోయాను.

పక్షుల కూతలతో మెలకువ వచ్చింది. అయిదున్నర అయిందేమో.. మళ్ళీ ముసుగేద్దాం అనుకున్నా... కానీ చాణ్ణాల్ల తరువాత నిద్రలేపిన నెస్తాలను పలకరించాలన్న కోరికతో లేచి వెళ్ళి వీధి గుమ్మం తెరిచాను. రయ్యి మంటూ తగిలింది ఐస్ లా చల్లని నవంబరు గాలి. వెంటనే చేతులు ముడుచుకుని, ఒక చేత్తో ఇంకో చేతిని రుద్దుకుంటూ బయటకి వచ్చాను.

నా మొక్క.......... నే విత్తు నాటి అంటు కట్టిన మొక్క...... చిగురులేసింది!!

లేలేత ఆకుల పక్కగా విరిసిన ఒక పువ్వు, పక్కనే చిన్ని చిన్ని మొగ్గలు నాలుగు!!!

ఆ దృశ్యం చూడగానే ఇక ఆగలేదు, అనురాగంతో కూడిన కృతజ్ఞత తో కూడిన ఆనందంతో వెల్లువెత్తిన భాష్పాలు వరదలా కారిపోయాయి కళ్ళలోంచి. తొలి పొద్దు వెలుగు రేఖ ఒకటి, పూవు మీదున్న నీటి బొట్టును తాకి మెరిసింది. ఆ పూవును కోసి మోహన కృష్ణుడికి కానుకిచ్చాను.

కన్నీటి చుక్క

2010-10-15T18:49:00.002+05:30

కళ్ళలో గుచ్చుకుంది ఆ నిమిషం.

కాటుకతో కప్పిపుచ్చే ప్రయత్నంలో, కుదరదంటూ వేలి కొస ఆసరాతో గడపదాటింది.

అర సెకనులోనే నమ్ముకున్న ఆసరా నీడనివ్వలేదన్న నిజం తెలిసి కృంగిపోయింది.

తొందరపాటు అడుగు తెచ్చిపెట్టిన ఆగాధాన్ని అనుభవిస్తూ కుమిలిపోయింది.

తిరిగిపోలేక, ఉన్నచోట నిలవలేక ఎటూ తోచని అయోమయంలో కూరుకుపోయింది.

ఆ క్షణాన్ని ఛేదిస్తూ.. తెగించి తన దారి కోసం కదలబోయి, చెరిగిపోయింది.

కనుమరుగైపోయింది, ఓ కన్నీటి చుక్క!

మేఘన - ఆ ఒక్క క్షణం….

2010-09-22T14:59:00.003+05:30

ఆ క్షణం...

తలుచుకుంటే.. గుండె బరువెక్కిపోతుంది.

ఎందుకో… రాత్రి నుంచి అదే ఘటన పదే పదే గుర్తొస్తుంది.

ఎంత పాత క్షణమైనా... ఇప్పుడే తగిలిన దెబ్బలా మండుతుంది.. కారుతున్న రక్తం తగులుతున్నప్పుడు కలిగే వెచ్చటి స్పర్శ తాలూకు feeling.

అప్పుడు ఎలా face చెసానో! ఎలా నెట్టుకొచ్చానో ఆ క్షణాన్ని...

సప్త సముద్రాలు దాటొచ్చినా... అది మాత్రం నన్ను వెంటాడే గతం లా వేధిస్తూనే ఉంది.. ఇప్పటికీ..

తప్పొప్పులు... నేనెందుకలా తనెందుకలా అనే సంజాయిషీలు ఆలోచించి బేరీజు చెసుకునే ఓపిక లేదు. ఉపయోగం కూడా లేదు.

ఆ conditions అన్నిటికీ అతీతంగా… just!

ఆ ఒక్క క్షణం….....

బిగుసుకున్న నా వేళ్ళ మధ్య మధన పడుతున్న తన వేళ్ళు... బయటకి వెళ్ళే మార్గాన్ని వెతుక్కుంటుంటే..

చిరునవ్వు పెదాల మీంచి రాలిపోయింది ఆ క్షణం.

ఆర్ధ్రం గా చూసే కళ్ళు చెమ్మగిల్లి మసకబారిపోయాయి.

వీటి మధ్య ఆ నిమిషం లో నా వేళ్ళను వదులు చెయ్యాలన్న ఆలోచన తట్టనే లేదు నాకు!

ఒక రాయిలా అక్కడే అలానే నిలబడ్డాను.

పూర్తిగా రాయైనా బాగుండేది. స్పర్శ తెలిసేది కాదు...!

కానీ మనిషిని కదా.. వదిలించుకుంటున్న స్పర్శ నాకు తెలుస్తోంది. తనకి తెలుస్తోందా నేను మనిషినని?

నా స్తబ్ధత తనకి అర్ధం కాలేదేమో.

స్థంభించిపోయిన నా పట్టు ను... మంకు పట్టు అనుకుని ఉండచ్చు కూడా.

పట్టు సడలింది. చేయి జారింది. ఎదో చెప్పి వెళ్ళిపొతున్న తనని.. ఆ ద్రుశ్యాన్ని అలానే చూస్తున్నాను...

చూస్తున్నానా?? నిజం గా???

ఏమో... గుర్తు లేదు.

తరువాత ఏం చేసానో ఎప్పటికి తేరుకున్నానో నేను..

ఎలా వెళ్ళానో.. సమయానికి ఇంటీకైతే చేరుకున్నాను.

తరువాత ఏం జరిగిందో ఆ రోజు నాకు జ్ఞాపకం లేదు.

నడి రోడ్డు లో చెక్కిళ్ళ పై జారిన వెచ్చటి స్పర్శ తప్ప.. ఆ క్షణం తప్ప… ఇంకేం గుర్తు లేదు.

ఇన్నాళ్ళకు తిరిగొచ్చింది ఆ జ్ఞాపకం, ఆ క్షణం. పేలవం గా ఎండిన కళ్ళలో కనిపిస్తూ గుండెను చీల్చటానికి కాబోలు.

కాదనను.. అనలేను.. ఎంతైనా అది నా జ్ఞాపకం.

సత్తువున్నంత కాలం ఇలా వచ్చి పోతూ ఉంటుంది.. పోనీలే.. తనకి మాత్రం ఎవరున్నారని…

నాకా… మహా ఐతే మనసు కాస్త నొచ్చుకుంటుంది. అంతే కదా…

చూద్దాం ఎన్నాళ్ళు ఇలా చుట్టమై నన్ను పలకరిస్తుందో….

ఆ ఒక్క క్షణం!!

Life

2010-09-15T00:52:00.001+05:30

Sometimes you, its me sometimes...
None of us, at times...
But times... are always there.
Never Changing... Never Ending... Never Lasting...
For Ever and Ever Trailing and Quizzing.

LOST

2010-09-06T18:23:00.061+05:30

The Voice is lost in the chaos around..
And the Vision in the dwelling darkness...

Neither the Sounds are clear nor there seems to be any insight...

Thick dark clouds of Fear spread in the skies, stealing away the little Light...

The Tide that could wash off the chaos is buried deep in the coffins of sadness by the daemons of Doubt...

Shivering, Shaking, Trembling... There is no choice left, except surrendering to the dreary Fate.

If only the Tide could rise out of the blues to tear apart the dwelling Darkness,
does the diseased mind be cured... lighting the candles of Courage with the first rays of Trust shining upon...

- Wish the Cry is Audible Enough!!

హరి హరి మయం జగత్...

2010-08-19T18:31:00.000+05:30

ఇందు కలడందు లేడని
సందేహము వలదు చక్రి సర్వో పగతున్
ఎందెందు వెతకి చూచిన
అందందే కలరు ఘనులు ఆలోచింపన్

[పై పద్యం కోసం వెతుకుతుంటే 'శ్రీహరిదాస సంకీర్తనలు' దొరికాయి. అందులో ఒకటి ఇక్కడ.
క్రిష్ణార్పణం!! ]

ఏ రూపాన ఊహా గానము చేసిన ఏ నామాన కీర్తించిన ||ఏ రూపాన||
అగుపించేది ఒకే తత్త్వము అదియే విశ్వతత్త్వము విష్ణుతత్త్వము ||ఏ రూపాన||
శబ్ద స్పర్శ రూప రస గంధాదులలో ప్రవేశించిన
పరబ్రహ్మ తత్త్వము విశ్వ వ్యాప్తము,
ఇందు కలడందు లేడను సందేహమేల
అందే విశ్వము అందే సర్వస్వము ఎంచ ||ఏ రూపాన||
లింగ భేదము లేదీ విశ్వాత్మకు, చరాచర
జగత్తులో సంచరించు హరియే అన్నిటినీ
స్పందించు పరాత్పరుడు విశ్వ రూపుడే
శ్రీమహా విష్ణువు, శ్రీ హరిదాసుల ధ్యేయము ||ఏ రూపాన||

గగనకాంత

2010-07-19T14:18:00.001+05:30

వలవో కలవో
వదిలిపోని ఎద లయవో....:)

నిదురించే కళ్ళలోన నీలి గగనమై నిలిచావు.
చుక్కలన్ని నావంటావు. చందమామ నీవంటావు.
నవ్వుతూ వస్తావు, రోజుకో వన్నెలో వెన్నెలంత పంచుతావు.
అంతలోనే సెలవంటావు. రెప్పపాటులో మాయమవుతావు.

పక్షాలెన్ని గడిచినా పుంతలెన్ని తొక్కినా
ఋతువులెన్ని మారినా రంగులెన్ని కూర్చినా
గాథలెన్ని చేరినా గమ్యమెటు సాగినా...
నేస్తమా నీకోసం
వేచిఉండగలను నే గగనకాంతనై.

మీమాంస

2010-07-09T17:21:00.008+05:30

కలల కొలనులో అలలు గలగలలాడగ
కళ్ళ వాకిళ్ళలో ఆశలు మెల్లగ వాలె.
నడిరేయికి నన్నోదిలి నా కాలమెటు పోయెనో...
సడిచేయకనే ఈ జాము దాటగలనా..
తెలి పొద్దు వెలుగులో మంచులా మెరిసి మాయమవు ఘడియ దాక
నే వేచి ఉండగలనా...
మేలి ముసుగు అంచుల్లో వాసనలన్ని దాచేసి సమయపు
గడియ నే తీయగాలనా.....

గుర్తు

2010-07-06T14:34:00.001+05:30

'రాలేదా?' అన్నా రాలేదు నీకు.
రావద్దన్నా రాక మానను నేను.
జరిగిన నాడు నేనో సరస్సుని.
ఎరుగని నాడొక మంచుగడ్డని.
వెచ్చని ఎదలో కరిగిన, ప్రవాహాన్ని.
కలిగిన మనసును కోసే కాఠిన్యాన్ని.

సాఫ్ట్ కష్టాలు...

2010-07-02T17:23:00.003+05:30

నా క్లాస్మేట్ ఫ్రెండ్ ఒక సారి 'soft pals' అని సంబోధించాడు మమ్మల్ని. అదే సాఫ్ట్వేర్ ఇంజినీర్స్ ని.
నిజమే కదా... ఎంత సాఫ్ట్ గాళ్ళం మేం!! డీసెంట్ గా రెడీ అవుతాం. ఎవడేమైపోయినా పట్టించుకోం. ఆకాశం ఊడి పడిపోతున్నా సరే మా డెస్క్ ల దగ్గరే కాపురం ఉంటాం.

'ఇదేంటీ ఇలా మాట్లాడేస్తున్నాను, నేను సాఫ్ట్ గా కదా చెప్పాలీ...అపచారం, అపచారం!'

ఎక్కడున్నానూ, ఆఆ..... పట్టించుకోం! సో, సాఫ్ట్ గా చెప్పాలంటే, ఖాళీ దొరికితే ఏ మాల్ కో, పబ్ కో, సినిమా కో వెళ్ళి మా తిప్పలు మేం పడాతాం. ఇంకా సమయం చిక్కితే నిద్రపోతాం! అంతే గానీ ఎవరి విషయాల్లోనూ తల దూర్చం!! ఆఖరికి సొంత విషయాల్లో కూడా.. :P

అలా మేనేజర్ పాపాలు మేనేజర్ కే వదిలేసి, శాంత మూర్తుల్లా, ఆశ్రమవాసుల్లా గడిపే మా జీవితాల్లోనూ చెప్పుకోలేని ఒక కష్టం ఉంది!!! అదీ..........................

ఏదీ ప్రభావం చూపలేని మా సాఫ్ట్ గాళ్ళకి, అదేంటో గాని, శుక్రవారం 4 అయ్యేసరికి మాత్రం ఎదో అద్వితీయామైన శక్తి మా డెస్క్ నుంచి, వర్క్ స్టేషన్ నుంచి దూరంగా లాగేస్తూ ఉంటుంది. ఒక బలమైన ఆకర్షణ ఏదో మమ్మల్ని బయటకు విసిరికొట్టటానికి ప్రయత్నిస్తుంటుంది. ఈ అద్వితీయ శక్తికి ధీటుగా, ఘాటుగా సమాధానం చెప్పగలిగేది కేవలం...........

'RELEASE'

రిలీస్ అన్నది కేవలం పేరుకే.. నిజానికి ఇదో బంధనం!! ఏం చెప్పేది మా సాఫ్ట్ కష్టాలు..! :(

..ప్రణయగానం..

2010-06-23T14:26:00.009+05:30

మధించిన మనసున,
సూదంటీ క్షణమున,
తేనెలూరు మాటల్లో.. తేలియాడు తోటల్లో,
తేనెటీగ నీవా ప్రణయమా...!

కలయా నిజమా..!

2010-06-21T14:03:00.005+05:30

కంటి, నిజమొక కల కంటి.
కల నిజమవుననుకొంటి.
కలలో నిజమే, నిజమై ఎదురుగ నిలుచనుకొంటి.
కల నిజమవు... నిజం, నిజం!
నిజము కల కాదు కాదు. కేవలమొక కలే కల.
కలే నిజం. కలయే!, నిజం... నిజం.
ఏది కలా, ఏది నిజం!!!

********
సీత గారు రాసిన కలయా నిజమా! చదివాక కలిగిన ఒక తుంటరి ఆలోచన :)

ఐక్యం

2010-06-10T15:05:00.002+05:30

మబ్బు దుప్పటి కప్పిన ఆకాశం నీడలో,
రాత్రి వానలో మురిసిన అడవి....
తడారని మానులు ముదురు వర్ణాలు చిలుకుతుంటే,
నేలంటిపెట్టుకున్న పచ్చిక సరికొత్త అందాలు సంతరించుకుని ముస్తాబవుతుంది.
పెదవంటిన చినుకు రాలునని పూలు మొహమాటపడుతున్నాయి, విరిసేందుకు.
మధ్య మిగిలిన ప్రదేశమంతా గాజు వర్ణపు మైకమేదో తెరలు కట్టి,
వెలుగుతూ వగలుపోతుంది. చిక్కగా పేరుకుని, చక్కగా అల్లుకుపోయింది.
సరిహద్దు రేఖల కింద భూమి పరుచుకున్నట్టు,
శరీరాల చాటున ఈ మైకం ఒకటిగా ప్రవహిస్తుంది.

ఆర్తిగా ఎదురుచూస్తున్న ప్రపంచపు గుండెల్లో ప్రేమను కురిసి,
ప్రకృతి విశాల ప్రపంచాన్ని తనలో ఐక్యం చేసుకుంది.

తప్పని బంధం!!

2010-06-08T20:39:00.004+05:30

పీకల దాకా కోపం, నరనరం లో ప్రవహిస్తుందా అన్నట్టు ఆమె వళ్ళంతా ఎర్రగా కందిపోయింది. భరించలేని నిస్సహాయత పళ్ళ కింద నలిగిపోతూ కన్నీటి రూపం లో పారుతోంది. జనాభా లేఖ్ఖల్లో కూడా కనిపించని ఆ బంధానికి ఆమె ఎంతో విలువ ఇచ్చింది. ఆ విలువే ఇప్పుడు తన ముందరికాళ్ళ బంధమై, సంకెలై కూర్చుంది. తన మానవత్వానికి, సహనానికి అగ్నిపరీక్ష పెడుతుంది పదే.. పదే..! ఎలాంటి పరిస్థితిలో అయినా మానవత్వం మర్చిపోయి పశువులా ప్రవర్తించకూడదన్న ఒకే ఒక్క కారణంతో మౌనంగా సహనం వహిస్తుంది. తన సహనానికి తగలబడేది తానేనని తెలిసినా, తనలో కర్కసత్వాన్ని కేవలం తనదైన ప్రపంచంలో ఎక్కడో చీకటి మూల లోతైన గోతిలో సమాధి చేస్తూ వచ్చింది. కాష్మోరా మళ్ళీ నిద్ర లేచినట్టు, ఇలా గాలి వీచినప్పుడల్లా పేట్రేగుతున్న అతడి అహంకారాన్ని ఇక సహించలేకపోతుంది. అయినా గతంలో కూడా ఎన్ని సార్లని జరగలేదు ఈ తంతు?! తలచిన ప్రతి సారి పైకి వినపడకుండా లోలోపలే దహించిపోయేట్టు ఏడ్చిన పైశాచిక రాత్రులేన్ని లేవని..! అలా లోలోపల కుమిలిపోవటం తప్పితే ఏం చేయగలిగింది? అయినా ఏదైనా ఆ రాత్రికేగా... ఆ రాత్రి గడిస్తే తుఫాను తరువాతి ప్రశాంతత లా ఉన్నా, చెల్లాచెదురైన బంధాన్ని ఏరికొచ్చి మళ్ళీ గూడు కట్టాలి, తనే... ప్రతిసారీ! కట్టినా అదేన్నా...ఆళ్ళు ఉంటుందో ఎవరికి తెలుసును?! ఆమె కట్టడం - అతడు కూల్చనం... ఇదో ఖరీదైన అలవాటైపోయింది వారికి. ఎంత మూల్యం చెల్లించాల్సివచ్చినా సరే ఒక్కసారి కూడా ఆమె వెనుదిరగలేదు, వదిలేయలేదు?! "ఎలాగూ పోయేదే కదా అని ఊపిరి పీల్చకుండా ఉంటామా? ఇదీ అలానే." అంటుంది. తప్పదు... దీర్ఘరోగంతో బాధపడుతున్న తన సహచరిని భరించక తప్పదు. ఆమె శరీరం ఉన్నంత కాలం వారి బంధాన్ని ఆమె మోయక తప్పదు. నచ్చని వ్యవహారాలను, అసహ్యం కలిగించే రీతిని ఒప్పుకోక తప్పదు. చావైనా, బ్రతుకైనా.. ఏదేమైనా నీతోనే అనుకోక తప్పదు. ఏదో ఒక రోజున మారకపోతాడా అన్న ఆశతో కాలం గడపక తప్పదు......

తప్పదు, ఎందుకంటే వారిది వీడిపోని బంధం కాదు.. విడదీయలేని బంధం. తప్పుడు బంధం కాదు.. తప్పని బంధం!!

మేఘన - చివరాఖరి ప్రేమలేఖ...

2010-06-03T20:38:00.001+05:30

నాలో ఉన్న నేను కాని నాకు,

............................. పరిచయాలు, కుశల ప్రశ్నలు అవసరమే లేదు కదా మన మధ్య! అందుకేనేమో ఎలా మొదలుపెట్టాలో తెలియటంలేదు. సందర్భం వివరించకుండానే నువ్వు అర్ధం చేసుకున్న ప్రతి సారీ నేను లోలోపల ఎంతగా మురిసిపోయేదాన్నో నేను చెప్పలేను. చాలా సార్లు నిన్ను తలుచుకుంటూ తిరుగుతున్న వేళ నువ్వొచ్చి పలకరించావు. అప్పుడు కలిగిన ఆనందాన్ని నీతో పంచుకోవాలనిపించేది. కానీ నువ్వెక్కడ వెక్కిరిస్తావో, ఏడిపిస్తావో అని ఆ ఆనందాలన్నీ నా చిరునవ్వు వెనక దాచేసేదాన్ని. ............................... ఇలా నాలో లోలోపల మురిసే వేళల్లో ఎప్పుడో తెలిసింది నాకు, చిగురాకుల్లాంటి ఊహల్లో నిన్ను నిలబెట్టుకున్నానని.. స్వచ్ఛమైన నా సంతోషాలన్నీ నీకే కైంకర్యం చేసానని... నువ్వు ఇవేమి కోరలేదు, నిజం! నేను కూడా ఇవన్నీ ప్రతిగా నీనుండీ ఏదో ఆశించి చెయ్యలేదు సుమా... పరిమళించే పూలుపూసే మొక్క ఆ పూలలో అన్ని సుమగంధాలను ఎందుకు నింపుతుంది? అంటే ఏం చెప్పగలం? ప్రేమ పోసి పెంచిన ఈ తోట లో పూలన్నీ ప్రేమనే విరుజిమ్ముతాయి. అవన్నీ ఇప్పుడు మూతి బిగించి, మేం ఎవరికోసం వికసించాలి అని అడిగితే నేనేం చెప్పను? దేవుడు లేని గుడి శిథిలమైనట్టు, నా మనసు శిథిలమై పాడుబడుతుందేమో... 'దైవం' అంటే నాకు ఎంత దగ్గరతనమో నీకు తెలుసు కదా! ఒక గుడిలో ఒకే దేవుడు. నిన్నొదులుకోలేను. అలా అని బలవంతంగా నిన్ను ఇక్కడ ఉంచి ఉక్కిరి బిక్కిరి చెయ్యలేను. ఇవన్నీ నీతో నోరు విప్పి చెప్పనూ లేను. బాధ పడుతూ ఉండాలని లేదు. ఉత్సాహంగా నా జీవితంలో మలుపులను హుందాగా తీసుకొవాలని చాలా కొరికగా ఉంది. కానీ లోలోపల లోతుల్లో ఎక్కడో.... ముచ్చటగా పెంచుకున్న ఒక పూతోటలో మొక్కల్ని వేళ్ళతో సహా పెకిలించేస్తున్నట్టుగా, చూస్తునే ఉన్నా ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయ స్థితి లో ఉన్నట్టుగా ఎదో ఆంతు లేని ఆవేదన. ఎవరికీ చెప్పుకోలేని ఈ బాధ తో సతమతమవుతున్న నన్ను చూస్తే నాకే జాలేస్తోంది.
ఈ లేఖ నిన్ను చేరదని తెలుసు. అయినా రాస్తున్నాను. ఏదో ఒక రూపం లో నా బాధని వ్యక్తపరచాలి. కనీసం నాతో నేను చెప్పుకోవాలి. అందుకే రాస్తున్నాను. చరిత పుటల్లో, ఈ లేఖ ఇలానే మరుగునపడిపోవచ్చు గాక! కానీ ప్రియతమా.... నిన్న చరితం, నేడు నిజం, రేపు తథ్యం. మనం ఈ జన్మలో ఈ విధంగా ఒకటవ్వలేకపోవచ్చు. కానీ నిను చేరని నేను అసంపూర్ణం. ఈనాడు పరిస్థితులు అనుకూలించక పోయినా, ఏదో ఒక రోజున, ఏదో ఒక రూపంలో నేను నిన్ను చేరకపోను. నీలో ఐక్యం అవ్వకపోను. ఆనాడు నేను గాలిగానైనా, ధూళిగానైనా మరే విధంగానైనా కానీ.., నిన్ను చేరేది మాత్రం తథ్యం. నా ఈ ఆలోచన తెలిస్తే కొందరు నవ్వచు, కొందరికి నాది మూర్ఖత్వమనిపించవచ్చు. నీకు కూడా ఇదంతా ఒక పిచ్చి గానో, ఉన్మాదం గానో, బలహీనత గానో తోచచ్చు. నేను వాదనలాడను. ఆడలేను కూడా. చూపించేందుకు నా వద్ద ఎలాంటి ఋజువులూ లేవు మరి! కానీ నా మనసుకు తెలుసు, నాకు తెలుసు నిను చేరుకుంటానని. ఇదే మాట వదిలి పోతున్న వసంతాలకు విన్నమించుకున్నాను. మూతి ముడిచిన నా పూలకు చెప్పి బుజ్జగించాను. అవి అర్థం చేసుకున్నాయి. నాకు మాటిచ్చాయి, నిను చేరేవరకు నిత్యం పూస్తూనే ఉంటామని, నిను చేరాక నీకై పూస్తామనీ... ఇదంతా నీకోసం కదూ...? ఎవరన్నారు నువ్వు నాకు ఏమీ ఇవ్వలేదని? ఒక్క సారి ప్రేమించినందుకే నిత్య వసంతాన్నే కానుకగా ఇచ్చావు కదా!!!

మళ్ళా కలుస్తా....

*****************
తను ప్రేమ కి మేఘన ఆఖరిసారిగా ఒక ఉత్తరం[డైరీలో] రాస్తే ఇలా ఉంటుందేమో అన్న ఊహ, ఈ టపా...

నిన్ను...

2010-05-28T20:04:00.002+05:30

... వెతుకుతూ ప్రపంచాన్ని చూసాను.
... కనుగొని ప్రేమని చూసాను.
... కోల్పోయి మనసును చూసాను.
... వదులుకుంటూ నన్ను చూసుకుంటున్నాను.

గ-క్షో?!

2010-05-27T21:23:00.004+05:30

వేరు వేరు దిక్కుల్నుంచి
పోటీ పోటీగా పరవళ్ళు తొక్కుతూ
ఒక్కోరూ ఒక్కో రంగులో
చెప్పలేని మలుపుల్లో
పసిగట్టలేని విధంగా కలిసిపోతే....
అది సంగమం.

***

బోలెడన్ని విషయాలు
క్యూ లేని వరుసలు
లెక్కలేని ఆలోచనలు
చూపుకు చిక్కని చుక్కలు [తల చుట్టూ :D]
తేల్చుకోలేనంతగా ఇబ్బంది పెట్టేస్తే...
మది సంక్షోభం.

-----------
ఇప్పుడు ఏమయింది? గ-క్షో?!

Way...

2010-05-25T20:23:00.005+05:30

మొట్టమొదటి సారి కళ్ళు తెరిచాడతను. ఇది వరకు ఏదీ చూసిన జ్ఞాపకం లేదతడికి. ఏం చెయ్యాలో తెలియక దిక్కులు చూస్తున్నాడు. ఏవో శబ్దాలు వినిపించాయి, మొదటి సారి. ఇంద్రియాలొక్కక్కటిగా చేస్తున్న దాడితో కదలటానికి ప్రయత్నం చేసాడు. నడుస్తున్నాడు. అతడిని లెక్క చేయక సాగిపోతున్న వాటి ముందు అతడు నిర్భయంగా నడుస్తూ పోతున్నాడు. మధ్య మధ్యలో కొంతమంది తనని గమనిస్తున్నారన్న అనుమానం కలిగింది. కదిలిపోయాడు, వాటికి దూరంగా. అలా గమనిస్తున్నాయన్న వస్తువులు పెరిగే కొద్దీ అతడు పరుగు ప్రారంభించాడు. వాటి సంఖ్య పెరిగే కొద్దీ అతడి వేగం మరింత పెరిగింది. బెదిరిన లేడిలా పరుగుపెడుతున్న అతడు చివరికి ఒక నిర్జన ప్రదేశంలోకొచ్చాడు. ఒగురుస్తూ చుట్టూ చూసాడు. చెట్లున్నాయి. అవేవీ అతడిని గమనించటం లేదని నిర్దారించుకున్నాకా ఒక చోట కూలబడ్డాడు. అయోమయంతో ఉక్కిరిబిక్కిరిగా ఉందతడికి. కోపంగా బుసలు కొడుతున్నట్టుగా ఉన్నాడు. ఆ నిర్జన మైదానంలో చేతికి దొరికినదాన్ని ఎత్తి విసిరికొట్టాడు. గట్టిగా అరిచాడు. దూసుకునెళ్ళి ఒక చెట్టును కసి తీరా రక్కాడు. తరువాత కొట్టుకుపోయిన వేళ్ళను చూసి ఏడ్చాడు. నేలమీద పడున్న కర్రెత్తి తను రక్కిన చెట్టును శక్తి మేరకు కొట్టాడు. పెరడు లేచి జిగురు కారుతున్న చెట్టును చూసి ఆపకుండా నవ్వుతున్నాడు. నవ్వాపుకోలేక కిందపడి దొల్లుతూ, అలా ఎప్పుడు జారుకున్నాడో... నిద్రలోకి.

వెచ్చగా తగులుతున్న శ్వాసతో, ఏదో గుచ్చుకుంటున్న స్పర్శతో, చిన్నగా కలుగుతున్న బాధతో అతడికి మెలకువ వచ్చింది. సగం తెరుచుకున్న కళ్ళ ముందు నిల్చున్న వస్తువు, చిన్నగా అతడి తొడ మీద చేసిన గాయం నుండి కారుతున్న రక్తాన్ని నాకుతున్న దృశ్యాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా చావుకేక పెట్టాడు. ఆ కేక కి తోడేలు వెనక్కి జంకింది. అంతలోనే ఊపందుకుని అతడి మీదకి ఉరికింది. తోడేలు తో హోరాహోరీ పోరాటం. తిన్న ప్రతి దెబ్బతో తోడేలు రెట్టింపు బలంతో అతడి మీదకి దూకుతూ అందిన అవయవాన్నల్లా ముక్కలుగా కోరికేస్తుంది. ఆఖరికి అతడి భయం ముందు తోడేలు శక్తి ఓడిపోయింది. చేతికందిన రాయిని గాల్లోకెత్తిన అతడిని చూసి అది వణికింది. రెప్పపాటులో తోడేలు తల బద్దలయ్యింది. చచ్చింది. భయం సన్నగిల్లాకా అతడికి బాధ తెలిసింది. రక్తం కారుతున్న దెబ్బల బాధతో అతడు నేల మీద పడి దొల్లుతున్నాడు. ఎంతకాలం గడిచిందో మరి, అతడి గాయాల నుండి రక్తం కారటం ఆగింది. లేచి నిల్చున్న అతడు తోడేలు తల బద్దలుకొట్టిన రాయిని తీసుకుని నడక ప్రారంభించాడు, అతడొచ్చిన దారంటే...ఇంకో దారి లేదు మరి! అది one way.. The only way!

తొలి చూపులోనే...

2010-04-18T22:53:00.006+05:30

చీకట్లో మెట్ల మీద కూర్చున్న ఆమె,
మదిలో అలల హోరు జ్ఞాపకాలతో
సాగరాన్ని తలుస్తూ మురుస్తూ..
విరహాన్ని చిరునవ్వుగా పేర్చి,
జారిపోకుండా పట్టుకుంది గెడ్డం కింది చేతిలో...

అలిగిన మేఘమో,
మరి కలిగిన మేఘమో!
కరిగే సందడి చేస్తుంటే..
తల పైకెత్తి చూసిందామె.

పక్కింట్లో కొబ్బరాకు నీడన ఎదిగిన,
వంపు సొంపుల సన్నజాజి పందిరి...
వీస్తున్న సమీరానికి లయబద్దంగా
ఊగుతోంది వయ్యారంగా...

విచ్చుకున్న జాజులనే ఆభరణాలుగా ధరించి
వెలుగుతున్న పందిరిని తదేకంగా చూస్తూ,
మదిలో పరవళ్ళు తొక్కుతున్న ఊహలతో
అసంకల్పితంగా అటు వైపు అడుగులేసిందామె.

తన్మయత్వంతో అలా చూస్తుండగానే,
గాలికో జాజి ఆమె ముందు రాలింది.
పరవశం తో జాజిని స్వీకరించి,
ప్రేమగా తాకి, ముద్దాడి జడలో తురిమింది.

ఎవరి గుమ్మానికి కట్టిన చిరు గంటలో
గాలికి శ్రావ్యంగా మోగుతున్నాయి.

కవిత

2010-04-06T12:51:00.002+05:30

అక్కసు ఆరాటం ఆక్రోశం ఆవేశం...
రాక పోకల ఆనవాలు లేని చీకటి ఇరుకు డొంక.
ఊపిరి సలపని ఉక్కిరిబిక్కిరి మైకపు ఆలింగనం.
విశ్వాంతరాళంలో వ్యాపించిన శబ్ద(పద) ఝరి కాఠిన్యం.
ఒకటిని రెండుగ చీల్చి ఒకటన్న భావన చెరిపి పారి ఏలిన
ఆమె సోయగం, ఆ దర్పం...
అనిర్వచనీయం అమోఘం అనంతం అమరం.

****

Boxing ring - round 1:)

2010-03-31T12:17:00.003+05:30

బెంగళూరు కబ్బన్ పార్కులో ఉన్న అక్వేరియంలో తీసిన విడియో.

..శారదామృతం..

2010-03-30T15:11:00.004+05:30

రద్దీ బస్సు... ఒక అమ్మాయి సీట్ లోంచి లేచి తన ఒళ్ళో కూర్చున్న పాపను సీట్ లో కూర్చో పెట్టీ బాయ్ చెప్తుంది. వాళ్ళు కొంచెం దూరంగా ఉన్నారు నాకు, మాటలు అర్ధం కావటం లేదు. పాప ముఖం కనిపించలేదు కానీ తల కనిపుస్తుంది. ఆ పాప తలని అడ్డం గా ఊపేస్తుంది. "అక్క ని వెళ్ళొద్దంటోంది కాబోలు" అనుకున్నా నేను. తన మాట వినకుండా బస్ దిగిపోతున్న అక్కని చూపిస్తూ వెనక సీట్ లో కుర్చున్న అమ్మకి ఏదో చెప్పేస్తుంది, చాలా హడావుడిగా.... గోల చెయ్యొద్దని అమ్మ సైగ చేయటంతో ఊరుకుంది. కానీ ఇంకా బస్ డోర్ వైపే చూస్తుంది. ఆ స్టాప్ నుండి బస్ కదిలిన వెంటనే పాప సీట్ లోంచి దిగి ముందు సీట్ లో ఫోన్ లో బిజీగా ఉన్న ఆంటీ ని పలకరిస్తుంది. అప్పుడు ఆ పాపకు అర అడుగు దూరం లో ఉన్నాను నేను. లేత గులాబి రంగు స్లివ్ లెస్ గౌను, రంగు రంగు ల బూట్లు, రెండు చిన్న చిన్న పిలకలు, మెరుస్తున్న కళ్ళు, ఇట్టే ఆకట్టుకునే ముఖ కవళికలు, హావ భావాలు.... దగ్గరగా వచ్చిన ఆ సీతకోక చిలుకను, చిట్టి వింతను కళ్ళార్పకుండా అలాగే చూస్తున్నాను. తాను చేసిన బొమ్మకి ఒక్క మచ్చైనా పెట్టకపోతే తన మనసు[విధి] ఒప్పదేమో ఆ పైవాడికి!! ఈ బొమ్మ మూగది. చివుక్కుమంది ఒక్కసారిగా... ఆ ఒక్క సెకనులో ఎంత వికారంగా నలిగిపోయి, కృశించి, ఏడ్చిందో మనసు.. తిట్ల దండకం మొదలు పెట్టాను. ఈ లోగా ఆ పాప పైకి మళ్ళింది ధ్యాస, మళ్ళీ! ఒకటో వరసలో ఉన్న ఆంటీ, మూడో వరుసలో ఉన్న అమ్మ మధ్య వెయ్యి పచార్లు, కబుర్లు, ఫిర్యాదులు[ఆంటీ ఫోన్ లో మాటాడేస్తుందట], ఆంటీ కి ఫోన్ పెట్టెయ్యమని వార్నింగ్ లు.... పిలకలు లాగిన కుర్రాళ్ళని చూపుడు వేలు చూపించి బెదిరిస్తూ.. తట్టి దాగుడుమూతలాడుతున్న వాళ్ళని చిన్నగా కొట్టి మందలిస్తూ, మరీ..ఈ... మాట వినకపోతే నాలిక కరిచి-కళ్ళెర్ర చేసి భయపెడుతూ చుట్టూ ఉన్నవారికి ఎన్నో మధురమైన నిముషాలు కానుకగా ఇచ్చింది. అలా భయపడ్డవాళ్ళలో 'నేనూ ఉన్నా..' అని గర్వంగా చెప్పుకుంటున్నాను. నాకు దగ్గరగా వచ్చినప్పుడు తనని తట్టానని, నన్ను బెదిరించి ఏదో సైగ చేసింది. ఆ సైగలు అర్ధం కాలేదు, నేను నవ్వుకున్నాను. ఆ పావుగంట ప్రయాణం లో ఆ పిల్ల చుట్టూ ఉన్న వారందరినీ, కనీసం 30 మందిని, తన చేష్ఠలతో ఆకట్టుకుంది, అలరించింది. అంతలో ఒక అబ్బాయి చేతిలో ఉన్న ఫోల్డర్ ని చూపించి, 'ఇది ఏమిటి?' అన్నట్టు సైగ చేసింది. 'ఫోల్డర్' అన్నాడతను. అర్ధం కాలేదనుకుంట, అమ్మ వైపు తిరిగింది. అమ్మ పెదాల కదలిక అర్ధమయ్యేలా చెప్పింది. పాప అర్ధమైనట్టు తలూపింది. భగవంతుడా...! ఆ పాప చెవిటిది కూడా...!! చాలా సందర్భాల్లో ఈ రెండు లోపాలు కలిపే ఉంటాయని తెలుసు. మూగ, చెవిటి వారిని ఇంతకు ముందు నేను చూసాను కూడా. కానీ ఆ పాపను చూసి ఎందుకో గుండెల్లో కలుక్కుమంటోంది. ఆ పాప పేరు తెలుసుకోవాలనుకున్నాను. కానీ ఏదో మూల భయం! చేదు జ్ఞాపకం గా మిగులుతుందేమో అని... లాస్ట్ స్టాప్ వచ్చేసింది. ఆఖరుకి అడిగెయ్యాలని నిశ్చయించుకుని, బస్ దిగి వాళ్ళ కోసం నిల్చున్నా. వాళ్ళు కూడా బస్ దిగారు. పాప అమ్మ ను అడిగాను, 'ఏం పేరు?'

'శారద' అన్నారావిడ.
ఇంకెన్ని తూట్లు పొడుస్తావు భగవంతుడా.... ! :(((( అనిపించింది మనసులో..
'ఇందాక మీ దగ్గరకొచ్చినప్పుడు మిమ్మల్ని పేరు అడిగింది. మీకు అర్ధం కాలేదు' అని నవ్వారు ఆవిడ. ఏమని స్పందించాలి నేను?? చిన్నగా నవ్వాను.

వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు. రెండు సెకన్ల తరువాత నేను కూడా కదిలాను.
ఐతే, 'ఒక్క ఫోటో తీసుకుందాం' అన్న ఆలోచన రానివ్వని నా మొహమాటానికి, సంశయానికి నన్ను నేనే.. తిట్టుకుంటూనే ఉన్నాను ఆ రోజంతా.

సుమారు ఒక నెల తరువాత....
ఆ శారదా దేవి నన్ను ఈ రోజు కరుణించింది, అనుకోకుండా... :)

లేట్ అయిపోయిందని ఉరుకుల పరుగుల మీద బస్టాప్ కి వచ్చి, మొదటి బస్ రద్దీ గా ఉండటంతో వెనకే వచ్చిన ఇంకో బస్ ఎక్కి సీటు ఖాళీ లేనందువల్ల నిల్చున్న నేను, ఆమె చేసిన అలికిడి విని, ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు వెనక్కు తిరిగాను. స్కూల్ యూనీఫాం లో శారద! ఎప్పటిలాగే చిరునవ్వుతో... ఎవరో తెలీని అన్నయ్యతో సీటు షేరింగ్. వాడి భుజం మీద చాలా చనువుగా వాలిపోతూ, మధ్య మధ్యలో ఇరుగ్గా ఉందని వాడి మొహం మీద చెయ్యి పెట్టి నిష్ఠూరమాడుతూ.. హహహా.... నా పంట పండింది. ఈ అవకాశం జారవిడుచుకోను. ఇంత ముందులా ఆలస్యం చెయ్యకుండా మొబైల్ లో కెమెరా ఆన్ చేసాను. కానీ, 'ఫోటో తీసుకుంటా' అని అడిగితే వాళ్ళ అమ్మ ఏమంటారో! అసలు ఎమనుకుంటారో!' అని భయమేసింది. ఒక వేళ అడిగాక కాదంటే? దొంగతనంగా తీసే అవకాశం కూడా పోతుందేమో అని.. చెప్పకుండా కొన్ని క్లిప్స్ రికార్డ్ చేసాను. నా ధౌర్భాగ్యమో, లేక ఉన్నంతలో తృప్తి పడమనో మరి, 'battery low' అంటూ సెల్ సైగ చేసింది. దాని మాట వినక తప్పలేదు. సెల్ ని బాగ్ లో పడేసి, బస్ లో రాడ్ కు వెలాడుతూ ఆ శారదామృతాన్ని సేవిస్తూ మిగతా ప్రయాణం కొనసాగించాను.

'మళ్ళెప్పుడొస్తుందో.......' :)

నీ ముంగిలిలో...

2010-03-22T11:22:00.002+05:30

నిన్ను మురిపించాలనో, నువ్వొచ్చే దాకా నన్ను ఏమార్చుకోవాలనో మరి,
దగ్గర గానే దూరం దూరం గా, చిన్నగా...
వరస తప్పిపోకుండా, పొందిగ్గా...
లెక్కేస్తూ పెడుతున్నాను చుక్కలు.
ఒక్కో చుక్కతో నీతో ముడిపడిన ఒక్కో సన్నివేశం గుండెల్లో సున్నితంగా గుచ్చుకుంటుంది.
మదిలో ఉప్పొంగుతున్న అనురాగం పాటై పెదవిని చేరి, వేళ్ళలోంచి ముగ్గులా రాలుతోంది.
పూర్తయ్యాకా రంగులు నింపేదా?, కళ్ళకు ఇంపుగా ఉంటుంది.
లేక పూలు పరిచేదా?!! కాళ్ళ కింద నలిగిపోతాయేమో!
పొనీ ఏ అర్భాటాలు లేకుండా ఇలానే ఉండనిస్తే? నచ్చుతుందా?!

ఇంతలో చిట-పట అంటూ మేఘం,
ముంగిలిలో చుక్కలు పెట్టేసి, చక చకా ముగ్గేసేసింది.
ప్రేమతో గీసిందా అన్నట్టుంది ఆమె గీసిన ముగ్గు.
గడప దగ్గర కూర్చుని చూస్తున్నాను నేను.

ఉన్నట్టా? లేనట్టా???

2010-03-11T21:15:00.003+05:30

వెన్నెల వదిలి పోయింది,
చుక్కలు రావద్దు అంటున్నాయి.
చీకటి రక్కసి తరిమి తరిమి,
ఒంటరి ఊబిలోకి తోసేసింది.
అందాకా ప్రవాహమై పారిన కన్నీరు,
అంతలోనే ఇంకిపోయింది.
నిర్జీవంగా మిగిలిన దేహాన్ని,
నిశ్శబ్ధం నమిలి నుజ్జు నుజ్జు చేస్తుంది.
అచేతనంగా దీర్ఘ నిద్ర లో ఉన్నాయా అన్నట్టున్న కన్నుల్లో,
ఆ శబ్ధం వినగానే.., చలనం!!
ఎవరూ లేరన్న వాటి నమ్మకాన్ని సవాల్ చేస్తూ, వినబడిన ఆకుల రవళికి మేల్కొని,
సంభ్రమాశ్చర్యాలను నింపుకుని, ఆశల దివ్వెను వెలిగించి గాలిస్తున్నాయి.........
"ఎవరా??!" అని.

వాటి పిచ్చి కానీ,
ఊపిరి సలపని ఆ కిక్కిరిసిన అరలో గాలెక్కడిది?!
మొలకైనా అసాధ్యమైన ఆ మైదానం లో ఆకులెక్కడివీ??!!
అసలు గాలించేందుకు ఎంత చోటుందనీ???
నిజమే! ఎంత??
గమ్మత్తు!!
లేదనుకుంటే, ముడిచిన గుప్పెడంత... చిన్నగా, ఇరుగ్గా....
ఉందనుకుంటే విశ్వమంత... విశాలంగా, వైభోగంగా!!

ఇంతకీ ఉన్నట్టా? లేనట్టా???
ఎహే..! ఉందనుకుంటే పోలా!! :P

అనాథ

2010-03-05T00:19:00.004+05:30

"అమ్మాఆఆఆ....!!!"
"ఏమైందిరా..??" ఉల్లిక్కి పడి లేచిన విక్రమ్ అడిగాడు వేణుని...
ఏం జరిగిందో అర్థం కాని వేణు, ఒగురుస్తూ దిక్కులు చూస్తున్నాడు.
"కొంచెం మంచినీళ్ళు తాగు" గ్లాసందించారు ఎవరో.
"పీడ కల వచ్సినట్టుంది.." వెనక ఎవరో అంటున్న మాటలు విక్రమ్ చెవిన పడ్డాయి.
"చిన్న పిల్లాడిలా కల్లో భయపడ్డావా?? హహహః..." ఇంకొకరన్నారు వెనకనుంచి. పిల్లలంతా పగలబడి నవ్వారు.
నవ్వుతున్న వాళ్ళను చూసిన వేణు చిన్నబుచ్చుకుని మెల్లగా దుప్పట్లో దూరాడు. పిల్లలంతా నవ్వుకుంటూ తమ తమ మంచాల వైపు బయలుదేరారు.
రెండు సెకన్లు అక్కడే నిలబడి తరువాత విక్రమ్ కూడా తన మంచం వైపు నడిచాడు.

మర్నాడు.... బెల్ మోగింది,

"ఏరా... రాత్రి ఎందుకలా అరిచావు? పీడకలా?"
"మ్మ్..ఏం? నువ్వెప్పుడూ నిద్దట్లో భయపడలేదా..?"
"మ్మ్.. భయపడ్డాను."
"మరి ఎందుకలా అడుగుతున్నావ్?"
"ఏం లేదు." విక్రమ్ లేచి బాగ్ తీసుకుని క్లాస్ బయటకు నడిచాడు.

****
అబ్బాయిలంతా ఎండలో వరసగా నిలబడ్డారు.
"గోడ దూకి సినిమాకెళ్లిన అబ్బాయిలు సార్" ప్యూన్ వెంకట్రావ్ చెప్పాడు.
అంతా చమటలు కక్కుతూ బిక్క మొహాలేసుకుని చూస్తున్నారు.
"వీళ్ళ parents అందరికీ complaint letters పంపండి." ప్రిన్సిపల్ చురుకుగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.
కొంత మంది అబ్బాయిలు ఏడవటం మొదలుపెట్టారు. విక్రమ్ కళ్ళలో సన్నని నీటి పొర...

****
"రే.. విక్రమ్, నాకు జాబ్ వచ్చిందిరా! వెంటనే ఇంటికి కాల్ చేయ్యాలి. ఇప్పుడే వస్తా.. అన్నట్టు నిన్న CAT రిసల్ట్స్ వచ్చాయి కదా..ఏమైంది?"
"మ్మ్.. ఇంటర్వ్యూస్ attend అవ్వాలి. IIMs లో రావచ్చు."
"గ్రేట్ రా!! ఇంత లేట్ గానా చెప్పేది?? ఇంటికి కా..."
ఒక్క నిమిషం మౌనం.
"సారీ రా. పొరపాటున..."
"Its ok. చెల్లిని అడిగానని చెప్పు. ఈ సారి రాఖి పంపటం మర్చిపోవద్దని చెప్పు. నేను బయటకెల్తున్నాను. బై."

****
"హలో విక్రమ్, ఏంటి రెండు రోజుల్నుంచి ఫోన్ లేదు?"
"జ్వరం గా ఉంది."
"ఓ..! ఎక్కువ ఉందా?"
"మ్మ్.. 101 ఉంది."
"My GOD! డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్ళావా?"
"లేదు. కొంచెం రెస్ట్ తీసుకుంటే సరిపోతుంది."
"సరే, నుదుటి మీద తడి గుడ్డ పెట్టుకుని పడుకో."
"తడి గుడ్డా?"
"అవును, నాకు జ్వరం వచ్చినప్పుడు మా అమ్మ అలానే చేస్తుంది. తగ్గుతుంది. ట్రై చెయ్యి."
"సరే, ఉంటాను. బై"

****
"తాతయ్యా... అన్నయ్య కొడుతున్నాడు చూడు."
"కొట్టుకోకండర్రా.. అమ్మా శశి.."
"ఆఆ.., ఏంటి తాతయ్య..?"
"అమ్మ ని నా గదిలో కొన్ని మంచినీళ్ళు పెట్టమను తల్లీ"
"సరే తాతయ్య"

మర్నాడు....

నిద్ర లేచిన విక్రమ్ చుట్టూ, అంతా తెల్లగా... అతడికి ఏమీ అర్ధం కాలేదు. ఇంతలో అతడికి ఒక గొంతు వినిపించింది.
"విక్రమ్, నీ ఆయువు తీరింది. తీరని కోరికలతో మరణించిన వారికి స్వర్గ ప్రాప్తి లభించదు. అందువల్ల ఈ లోకం లో ప్రవేశించావు. మళ్ళీ జన్మ ఎత్తే వరకూ నువ్వు ఇక్కడే ఉండవలసి ఉంది."
విక్రమ్ మాట్లాడలేదు. ఇది కలా, నిజమా అన్న అనుమానం లోనే ఉన్నాడు.
"వచ్చే జన్మకు గాను, ఒక కోరిక కోరుకునే అవకాశం నీకు ఇవ్వబడింది. చెప్పు నీకు ఏం కావాలి..?"
విక్రమ్ మాట్లాడలేదు.
"చెప్పు విక్రమ్. నీకు ఇంకొన్ని ఘడియలు మాత్రమే మిగిలాయి. ఇంకొద్ది సేపట్లో నువ్వో తల్లి కడుపున పుట్టబోతున్నావు."
విక్రమ్ మాట్లాడలేదు.
"విక్రమ్?"
"నువ్వెవరో నాకు తెలియదు. ఇది నిజమే అయితే నాకీ అవకాశం ఇచ్చిన నువ్వు భగవంతుడి దూతవి. కాదు కాదు, భగావంతుడివే నేమో!!"
"నేనేవరైతే నీకేం? సమయం మించక ముందే నీకేం కావాలో చెప్పు."
"నాకు అమ్మ కావాలి. 'అమ్మా....,' అని పిలవగానే పలికే అమ్మ కావాలి. నన్ను కడుపులో పెట్టి చూసుకునే అమ్మ కావాలి. నా తప్పులు మన్నించి నన్ను ఎల్లప్పుడూ ప్రేమించే అమ్మ కావాలి. నా కష్టంలో, సుఖంలో, గెలుపులో, ఓటమిలో.. ఎప్పుడూ, ఆమె ఎప్పుడూ నాతోనే ఉండాలి."
తథాస్తు!!

****
"తాతయ్య.. త్వరగా నిద్ర లేఏఏ..! ఈ రోజు స్కూల్ లో డ్రాప్ చెయ్యవా?."
కళ్ళు తెరిచిన విక్రమ్, "ఓహ్..! కలా..!!" అనుకుని లేచి, శశిని దగ్గరకు తీసుకుని నవ్వుతూ ఏదో చెప్పబోయి, మంచం మీద అలానే ఒరిగిపోయాడు.
"తాతయ్య, తాతయ్యా.....!!"
"సారీ అఖిల్, మీ నాన్న గారు చనిపోయి 30 minutes అయ్యింది."

****
"Congratulations, మగపిల్లాడు పుట్టాడు. తల్లీ, బిడ్డ క్షేమంగా ఉన్నారు. మీ వైఫ్ స్పృహలోకి వచ్చారు. మీరు లోపలికెళ్ళి చూడచ్చు."
"థాంక్స్ డాక్టర్ గారు."
"స్వాతి, are you ok?"
"మ్మ్.. I am fine."
"ఏం పేరు పెడదాం ఈ లిటిల్ రాస్కెల్ కి..?"
బాబును గుండెలకు అద్దుకుంటూ తన్మయత్వంతో స్వాతి చెప్పింది, "విక్రమ్"

****

మాసిపోయింది...

2010-02-16T15:12:00.005+05:30

రాత్రి పూట చీకట్లో వెల్లకిలా పడుకుని సీలింగ్ ని చూస్తున్నా.., నిశ్శబ్దంగా ఉంది. మంచం పక్కన అలవాటైన గోడ మీద యాదాలాపంగా ఎడమ చేతి వేళ్ళు ఆడుతున్నాయి. మడిచి పెట్టిన కుడి చెయ్యి తల కింద నలుగుతోంది. కిటికీ మీద ఆడుతున్న నీడల్లో కళ్ళు ఏవో అర్ధాలు వెతుకుతున్నాయి. మనసులో మెదులుతున్న రాగ తరంగం... పెదవుల్ని చేరే లోపే పల్చబడిపోతుందేమో, పెదవులు చిన్నగా శబ్దం లేకుండా కదులుతున్నాయి. తిమ్మిరెక్కుతున్న చేతిని తల కింద నుండి తీసే ప్రయత్నం లో మైమరపు దుప్పటి చెదిరినట్టుంది, గోడ మీద వేళ్ళు నిలిచాయి. పాట ఆగింది. క్షణకాలం ఆ సీలింగ్ ఏం చూపిందో, ఆ చీకట్లో ఏ ప్రకాశం తారసపడిందో మరి, మసక బారిన కళ్ళలోంచి నీరు కారుతోంది. దిబ్బడేస్తున్న ముక్కు ఊపిరందనివ్వటం లేదు. ఊపిరి కోసం పక్కకు తిరిగితే జారుతున్న నీళ్ళు వాటి రూటు మార్చాయి. ఎప్పుడొచ్చిందో ఆమె, తన రెక్కలపై నన్ను తీసుకుపోయింది. ఎక్కడికెళ్ళానో, ఎంత సేపయ్యిందో తెలీదు... మెల్ల మెల్లగా కళ్ళు కొద్దిగా తెరుచుకున్నాయి. గది ఇంకా చీకటిగానే ఉంది. ఇంకాస్త విచ్చుకున్న కళ్ళు గోడ మీదున్న కేలెండర్ లోని చిన్ని కృష్ణుడి పైన వాలాయి. కిటికీ లోంచి పడుతున్న లేలేత సూర్య కిరణాల వెలుగులో వేణువూదుతున్న అతడు చిలిపిగా చూస్తూ ఏదో అడిగినట్టు!, ఊహ... మొహం పక్కకు తిప్పుకున్నాను. దిండు మీది నీటి మరక వెక్కిరించింది. ఒళ్ళు విరిచి, దిగ్గున లేచి, బయటకు నడిచాను.

Intuition - బూచోడొస్తాడు!!

2010-01-27T18:48:00.010+05:30

ఆమె కుడి కన్ను అదురుతోంది. "బయటకు వెళ్ళద్దు. కిటికీ తలుపులు వేస్తున్నాను. ఎవరూ తీయద్దు. ఈరోజు బూచోడొస్తాడు, బయటకు వెళ్ళద్దు. నా మాట వినండి. ఇక్కడే జాగ్రత్తగా ఉండండి. నేను ఇప్పుడే వస్తా." అని చెప్పి ఆమె ఇంటిలో తన లాగే బెదిరిన లేడిపిల్లల్లా హడావిడిగా అటూ ఇటూ తిరుగుతున్న ఆడవాళ్ళ గుంపులో చేరింది.

"ఆంటీ ఎప్పుడూ ఇంతే. భయపెట్టేస్తుంది. పద, బయట వరండా లో ఆడుకుందాం." అని పిల్లలు ఇద్దరూ వరండాలో కెళ్ళి కిటికీ ఎక్కి ఆడుకుంటున్నారు.

కిటికీ ఎక్కి కటకటాలలో నిల్చున్న అక్క, "తమ్ముడూ ఈ కిటికీ నా స్పేస్ షిప్ రా.. నేను నీ షిప్ మీద బాంబులు వెస్తున్నా... ఢిషుం!! ఢిషుం!!"

"ఆ.. నా షిప్ పేలిపోయిందే..." అంటూ కిటికీ గ్రిల్ పట్టుకుని నేల మీద వేలాడుతున్నాడు....

ఇది గమనించని ఒకావిడ తలుపు గొళ్ళెం పెట్టేసింది.

ఇంతలో పెద్ద తుఫాను లా, సుడి గాలిలా శబ్దం. భూకంపం వచ్చినట్టు అన్నీ అదురుతున్నాయి. వంట గదిలో చెవులు రిక్కించి వింటున్న ఆమెకు పిల్లల గొంతులు వంట గది కిటికీ పక్కన ఉన్న వరండా లోంచి వినపడ్డాయి. ఒక్క దూకులో ఆమె వరండా వైపు పరుగు తీసింది. అప్పటికే చాలా ఆలశ్యం అయిపోయింది.

ఇసుక తుఫాను - ఎక్కడ్నుంచి వచ్చిందో.... ఉన్నట్టుండి బయట అంతా ఇసుకతో కప్పడిపోయింది. కటకటాల వెనుక పాప..!!! చూసి గుండె ఝల్లు మంది ఆమెకు. ఏం చెయ్యాలో పాలు పోక వెంటనే వెళ్ళి, కటకటాల్లోంచి చేతులు బయట పెట్టి పాప నడుం చుట్టూ, కాళ్ళ చుట్టూ చుట్టేసింది. ఇంకొకామె పాప చేతులు గట్టిగా పట్టుకుంది. ఒకామె పాప తలను తన చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుంది. "బాబేడీ?!!!" అన్నారు ఎవరో.. వాడు వేసుకున్న ఎర్ర చొక్కా కిటికీ అద్దం వెనుక కనిపిస్తోంది! విలవిల్లాడిపోయారు ఉన్న వాళ్ళంతా... ఏం చెయ్యలేని పరిస్థితి!!!

కాసేపు అంతా నిశ్శబ్దం. మరు నిముషం, ఉన్నట్టుండి ఏదో అయస్కాంత శక్తి లా లాగేస్తోంది. పాప చుట్టూ వారి చేతులు ఇంకా గట్టిగా బిగుసుకున్నాయి. ఇంట్లో అన్నీ అదురుతున్నాయి. పట్టు సడలిపోతుంది. కళ్ళు మూసి, చేతులు ముడేసి అలాగే నిల్చున్నారు. కాస్త తగ్గింది, కళ్ళు తెరిచి చూసారు. బాబు ఎర్ర బట్టలు దూరంగా ఇసుకలో....

నాది హామీ.. :)

2010-01-05T20:15:00.001+05:30

నాదైన నేను, నాకు తెలిసిన నిన్ను చేరి, నాకు తెలీని నేనై, నాదైన నిన్ను పొందాను. నాకు తెలీని నీవు, నేననుకున్న నా నుండి నాదనుకున్న నిన్ను తీసుకెళ్ళిపోయావు. మిగిలిన నాది కాదనుకున్న నన్ను చూసి నాకు భయం వేసింది. నువ్వనుకున్న నాదైన నిన్నైతే నువ్వు తీసుకుపోయావు కానీ, నాదైన నువ్వు నా దగ్గరింకా మిగిలే ఉంది. నేను కాని నేను నాదైన నిన్ను, నన్ను జాగ్రత్తగానే చూసుకుంటుంది. నాది హామీ.. :)

అడిగేవాళ్ళే లేరా??

2009-12-30T11:45:00.009+05:30

బంద్ ల పేరు చెప్పి రోజూ తిరిగే సిటీ బస్సులు తగలబెట్టటం!!
ఎవరో గుండెపోటుతో చచ్చిపోతే, వారి అభిమానులు అందరి పైనా రాళ్ళు విసరటం!!

Whats driving human race???

ఎవరు; ఎవరి కోసం; ఎందుకు; ఏం చేస్తున్నారు??? ఏం సాధిద్దామని?
అడిగేవాళ్ళే లేరా??

రోజంతా రోడ్ల మీద తిరిగితే కాని డొక్కాడని వారి పరిస్థితి ఏమిటీ?
:(

అసలు ఇలాంటి సంఘటనల సమయం లో మీ పరిస్థితి ఏమిటీ? అవి మీ పై ఎలాంటి ప్రభావం చూపిస్తున్నాయి? అని సామాన్యుల్ని, ఆం ఆద్మీ ని ఎవరూ అడగరా? తెలుసుకోరా? పట్టించుకోరా??? అక్కర్లేదా ఎవరికీ???
Anybody there to show concern about the DAMN common man and to understand whats going through them????

ప్రజల కోసం ఏర్పడి, దేశంలో ఎంతో పటిష్ఠమైన స్థానాన్ని ఏర్పరుచుకున్న మీడీయా కూడా ఈ విషయం లో ఏం చెయ్యలేదా? వారికేం బాధ్యత లేదా???

వాళ్ళు తలుచుకుంటే నిష్పాక్షికమైన సమాచారాన్ని, అసలు సిసలైన సంఘటనలని ప్రజల, ప్రభుత్వం ముందుకు తీసుకు రాలేరా???
వాటిని పర్యవేక్షించి సామాన్య మానవులకు ఆటంకం కలగకుండా న్యాయమూర్తులు, కోర్టులు ఏమీ ఉత్తరువులు జారీ చెయ్యలేరా??
మనం ఇలా ఉన్మాదం తో పేట్రేగుతున్న పరిస్థితుల్లో మగ్గి, మాడిపోవల్సిందేనా??

I feel lost in my own home, place, town, country!!! :((

TV9 Interview with Dr.JayaPrakash Narayan on Telangana Crisis

2009-12-24T15:48:00.007+05:30

Part 1
Part 2
Part 3
Part 4
Part 5

This is my prayer too....

Where the mind is without fear and the head is held high;
Where knowledge is free;
Where the world has not been broken up into fragments by narrow domestic walls;
Where words come out from the depth of truth;
Where tireless striving stretches its arms towards perfection;
Where the clear stream of reason has not lost its way
into the dreary desert sand of dead habit;
Where the mind is led forward by thee into ever-widening thought and action…
Into that heaven of freedom, my
Father, let my country awake.

Rabindranath Tagore

మేఘన - 2

2009-12-15T14:40:00.005+05:30

మేఘం కరిగింది. వాన వెలిసింది. ప్రకృతి మాత్రం ఇంకా అలానే ఉంది. తడిగా, స్తబ్ధుగా....
*****

బాబాయ్, కార్ ఇక్కడ ఆపండి. నాకు ఇక్కడ కొంచెం పనుంది. అది చూసుకుని ఇంటికెళ్తాను.
సరే, జాగ్రత్త. త్వరగా ఇంటికెళ్ళిపో. [ఎన్ని అర్థాలో!!]
బై.
బై.
..................
..................
(ఆమె చక చకా నడుస్తోంది. చూపంతా ఎదురుగా ఉన్న రోడ్ పైన. అమె దృష్ఠి మాత్రం ఇక్కడ లేదు. ఎక్కడ ఉందో ఆమెకు కూడా తెలిసినట్టు లేదు. హడావుడిగా కదులుతున్న జనంతో రోడ్ అంతా రద్దీగా ఉంది. పక్కన్నుంచి పోయిన ట్రక్, హార్న్ శబ్దంతో ఆమెను కుదిపింది. ఒక్క సారిగా రద్దీని గమనించిన మేఘన...)

అంతా వారి వారి గమ్యాలవైపు కదులుతున్నారు. మరి నాకెందుకు ఏమీ తెలీటంలేదు? ఎటెళ్ళాలి నేను?

(ఈ ఆలోచన ఉప్పెనై పొంగి ఒక్క సారిగా ఆమెను ముంచేసింది. తన్నుకొస్తున్న బాధని పంటి కింద నొక్కిపెట్టి....)

ఆటో....!!
(ఆటో గిర్రున వెనక్కి తిరిగింది)
బీచ్ కి వస్తావా?
మీటర్ మీద 5 రుపీస్ ఎక్స్ట్రా....
హ్మ్.

('ఒంటరిని' అన్న ఊహతో, మనసు మరుగున పడ్డ ఎన్నో సంఘటనలు ఆలోచనలై ఆమెపై దాడి చెసాయి. గుచ్చి గుచ్చి వేధిస్తున్నాయి. తనని చూసి వెకిలిగా నవ్వుతున్నాయి. పైకి కనిపించకుండా ఆమె రక్తాన్ని తోడేస్తున్నాయి. నక్కల్లా ఆమెను పీక్కు తింటున్నాయి. ఆ బాధకి కళ్ళంట నీరు ధారలుగా ప్రవహిస్తుంది. తన పైట కొంగును పంటితో కరిచిపెట్టి ఒక్క గుక్క కూడా పైకి వినపడకుండా ఉండేందుకు ఆమె విశ్వ ప్రయత్నం చేస్తుంది.)
....

(ఆటో ఆగింది.)
ఇంకో అయిదు ఇయ్యమ్మా.
(మేఘన విసిరిన చూపుకు ఆటో వాడు పళ్ళికిలించి...)
వానలో బీచ్ ఏటి తల్లీ?
(సమాధానం లేని మేఘన, చక చకా రోడ్డు దాటి అటువైపున్న వినాయకుడి గుడిలోకెళ్ళి మెట్లపై కూలబడింది.)

*****
Time and Tide waits for none, వానలో అయినా వరదలో అయినా...! వారం గిర్రున తిరిగింది.
*****

మనసెప్పుడు మూగైనా, వాగైనా ఏదో వెతుకుతూ ఉంటుంది. దాన్ని ఏమనాలి? ఒక ఊతం?? అది దొరగ్గానే భుజం మీద వాలిపోయో, కౌగిలిలో ఇమిడిపోయో, వడిలో చేరిపోయో... ముఖం దాచేసుకోవాలంతే! పొంగుతున్న పాల మీద కాసిన్ని నీటి చుక్కల్లా... ఓదార్పులు ఆ నిముషానికే! లోపల రగులుతున్న జ్వాలాగ్ని చల్లారే దాకా ఆ పొంగటాలు, పొర్లటాలు ఆగవు. సమయం చూసుకుని విజృంభిస్తూ ఉంటుంది. అసలు ఆ మూగ, వాగు.. ఏమిటో, అర్థం లేకుండా...! దాన్నెవరూ పట్టించుకోవట్లేదని బాధా? పోనీ పట్టించుకుంటే చాలా? సరిగా అర్థం చేసుకోనక్కర్లేదూ? నిజమే, అసలు బాధ అదే అనుకుంటా! అర్థం చేసుకోవట్లేదని. నిజానికి, పట్టించుకోపోయినా అంత బాధ ఉండదు. ఎంత ఆశో!! ఒక మనసు ఇంకో మనసుకు అనుకున్నట్టుగా స్పందించాలనీ... మొత్తంగా అర్థం చేసుకోవాలనీ!! అయ్యే పనేనా?? కాదని తెలుసు. కానీ ఒప్పుకుంటే కదా! ఇంత మొండి పట్టు ఎందుకో మరి. ఒక మత్తైన, గమ్మత్తైన విషయం ఏమిటంటే, ఈ మనసుందే, అది మర్చిపోతుంది. జ్వాలాగ్ని, స్టవ్ లో గాస్ లాగా ఆగకపోయినా ఏదో ఒక రోజుకు అయిపోతుంది. తెలివైన వాళ్ళు గిన్ని మార్చేస్తారు. ఆ అగ్నిని వేరే దానికి ఉపయోగిస్తారు. నాలాటి మూర్ఖులు దాన్నలానే మండనిస్తారు. పూర్తిగా కాలిపోరు. ఎందుకంటే పూర్తిగా తెలివి తక్కువ వాళ్ళు కాదు కదా! So..... ఎంత గాస్ కి, అంత మంట. ఎంత మంట కి అంత మాడు. ఈలోపు మెదడే గెలుస్తుంది. బ్రతకాలి కదా మరి?? అదన్నమాట. ఏమన్నా అర్థమయ్యిందా?

లేదు?! 'ఎలా ఉన్నావు, how is married life?' అంటే ఏమిటో చెప్తున్నావ్!! నాకేం అర్థం కావట్లేదు. మీ మధ్య ఏమైనా గొడవలా?
చ, ఛ! అదేం లేదు. తను చాలా మంచి వాడు. మా మధ్య అసలు గొడవలెప్పుడూ రావు. పొరపాటున వద్దామన్నా ఇక మీదట రావు. ఇప్పుడు మేము కలిసి ఉండట్లేదు. విడాకులు తీసుకున్నాం.

What???!$%&*&^#
Yes. I am divorced.
How can Jayant do this to you? ఒకొర్నొకరు ప్రేమించుకుని పెళ్ళి చేసుకున్నారు కదా! అలాంటి మీ మధ్య విడాకులేంటీ??
ఆగాగు... నీకు ఇంకో విషయం చెప్పాలి. చెప్పటం కంటే చూపించటం బెటర్ ఏమో! ఉండు. ఆ... ఇది చూడు, నా పెళ్ళి ఫోటో.
WHAT?????????!$%&*&^# నువ్వు పెళ్ళి చేసుకున్నది జయంత్ ని కాదా????
జయంత్ నే!
మరి ఫోటోలో నీ పక్కన ఇతనెవరు??
నా లైఫ్ లో డ్రామా కి ఏం తక్కువ లేదు జాహ్నవీ. కాలేజీలో నేను జయంత్ ని ఇష్టపడ్డాను. ఆ తరువాత చాలా కాలం స్నేహితులం. అదంతా నీకు తెలిసిందే. ఆ తరువాత ఇంట్లో 'పెళ్ళీ' అంటున్నారని జయంత్ దగ్గర పెళ్ళి ప్రస్తావన తెచ్చాను. తను వద్దన్నాడు. నేను లైట్ తీసుకున్నాను.
నువ్వా? లైట్ తీసుకున్నావా?? అది నేను నమ్మాలా??? నాకు తెలుసు నువ్వు తనని ఎంతగా ఇష్టపడ్డావో?!
అదేలే... ఒక 2-3 ఇయర్స్ పట్టింది, ఆ విషయం ఒక కొల్లిక్కి రావటానికి. ఇప్పుడవన్నీ అంత క్లోజప్ లో చెప్పడం ఎందుకులే అని, ఒకే ఒక లాంగ్ షాట్ లో లాగిస్తున్నా అన్నమాట.
అలా కాదు, వివరంగా చెప్పు. అసలేం జరిగింది?
నవ్వుతూ casual గా చెప్తున్నా కదా అని ఇదంతా చెప్పటం నాకు తేలికగా ఉందనుకుంటున్నావా??
హ్మ్.. సోరీ. నా ఉద్దేశం అది కాదు. సరే .. you continue. తరువాత ఏమైంది?
ఏమవుతుందీ? పెళ్ళైంది.
అదే, ఎలా?
ఇతను మా నాన్న గారి స్నేహితుల చుట్టాలబ్బాయి. నాకు అబ్బాయి పేరు వినగానే గుండె ఆగినంత పనైంది. నాన్న గారికి మాత్రం అబ్బాయి చాలా నచ్చాడు. లక్షణమైన కుర్రాడు. పేరు ఒకటే అన్న కారణం తో మంచి సంబంధం వదులుకోవాలి. ఐనా పరవాలేదు. నీకు నచ్చకపోతే మానేద్దాం అన్నారు. ఒక పక్క బాధ గానే ఉంది. గోరు చుట్టు మీద రోకటి పోటులా... పుండు మీద కారం లా...! ఇలా కాదని ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచించాను. నాన్న చెప్పింది నిజమే అనిపించింది. పెళ్ళి కి 'ఊ' అన్నాను. 'మంచాడు ' 'చదువుకున్నాడు ', 'ఈడూ-జోడూ' లాంటి కామెంట్లతో మా ఇద్దరికీ పెళ్ళి కుదిర్చారు. అనుకున్నవి అన్నీ నిజమే. జయంత్ నిజంగానే చాలా మంచోడు.
చాలు ఆపు మేఘనా! అసలు నీ జీవితం ఇలా అవ్వటానికి నువ్వే కారణం. నీది మంచితనం అనుకోవాలో, పిచ్చితనం అనుకోవాలో నాకర్థం కావట్లేదు. నిన్ను ఈ పరిస్థితిలో నిలబెట్టిన వాడిని అసలు నువ్వు ఎలా పొగుడగలుగుతున్నావ్?
అలా అనకు జానూ. నువ్వు నా మీద అభిమానం తో ఇలా మాట్లాడుతున్నావు కానీ నిజానికి తనతో నువ్వు ఒక్క సారి మాట్లాడితే నువ్వే నాకంటే పొగుడుతావ్ తెలుసా!
అంత మంచోడైతే నిన్ను ఎందుకు వదిలేశాడు?
మా ఇద్దరికి కుదరదు కనుక.
ఆ ముక్క పెళ్ళికి ముందు తెలీలేదా?
శాంతం విను జానూ. తప్పు అంతా తన మీదకు తోసెయ్యకు. ఇక్కడ నీ ఫ్రెండ్ ఏమీ తక్కువ తినలేదు. మా పెళ్ళైన కొత్తలో తను నాకు దగ్గరవటనికి చాలా ప్రయత్నించాడు. నేను మాత్రం తనని ఒక స్నేహితుడిగా తప్ప జీవిత భాగస్వామిగా చూడలేకపోయాను. అప్పుడప్పుడు నా మూడ్ స్వింగ్స్ తో చిరాకు తెప్పించేదాన్ని. ఉత్త పుణ్యానికి, కారణాల్లేకుండా చాలా సార్లు తన మీద చిరాకు పడేదాన్ని. నిజానికి నాకు 'తన' మీద కోపం కాదు, నా మీద! నా మానసిక వైకల్యం మీద!! పెళ్ళి చేసుకుని ఇతన్ని కష్టపెడుతున్నా, ఇతని జీవితం స్పోయిల్ చేసా అన్న భావం నన్ను అనుక్షణం తరుముతూ ఉండేది. నిద్దట్లో కూడా.... ఆ బాధంతా విపరీతమైన చేష్ఠల రూపంలో తన మీద కక్కి తనకి మనశ్శాంతి లేకుండా చేసాను. భరించలేని పక్షంలో బైటకెళ్ళిపోయేవాడు. లేకపోతే తన గదిలోకెళ్ళి తలుపేసుకునేవాడు. అంతే కానీ నన్ను పల్లెత్తు మాట అనలేదు ఎప్పుడూ! ఎందుకు? ఏమిటీ? అని కూడా ప్రశ్నించలేదు. అలాంటప్పుడు కూడా నేను టైం కి తింటున్నానా లేదా..., నా ఆరోగ్యం ఎలా ఉంది.. ఇవన్నీ గమనిస్తూనే ఉండేవాడు. అతను గమనిస్తున్నాడన్న సంగతి నేను గమనిస్తూనే ఉండేదాన్ని. అలా కొంత కాలం గడిచింది. తన స్నేహితులకు నేనంటే ఎనలేని గౌరవం. అదంతా నా గురించి తను చెప్పిన దాని వల్లే అని నాకు చాలా సార్లు అనిపిస్తూ ఉంటుంది. అలాంటి మనిషిని కష్టపెట్టటం భావ్యం కాదని, ఒక రోజున నేను కాలేజ్ లో 'జయంత్ అనే వ్యక్తిని ఇష్టపడ్డాను' అని తనతో చెప్పాను. విషయం విని ముందు డంగ్ అయ్యాడు. అప్పటి వరకు నా చేష్టలు అన్నీ ఒక్క సారిగా అర్థమయినట్టు చూసాడు. ఇద్దరి పేర్లు ఒకటే కావటం తనక్కూడా ఆశ్చర్యం కలిగించింది. తరువాత సున్నితం గా నన్ను ఓదార్చాడు. తను ఈ విషయాన్ని చాలా హుందాగా తీసుకున్నాడు. 'నువ్వు ఏం చేద్దామనుకుంటున్నావ్? దేనికైనా నీకు నా support ఉంటుంది' అని ధైర్యం చెప్పాడు. ఐతే నాతో మానసికం గా దూరం పెంచుకుంటున్న సంగతి తను గమనించలేదు. నేను పసిగట్టాను. కొన్నాళ్ళకి ఇద్దరం మంచి స్నేహితులయ్యాం. అప్పుడే తనకి శృజన తో పరిచయం అయ్యింది. చాలా మంచిది. జయంత్ తన పరిచయాన్ని, సాంగత్యాన్ని ఇష్టపడుతున్నాడని గ్రహించాను. వారి మధ్య చనువు పెరుగుతుందని అనిపించగానే మా స్నేహం ఇచ్చిన ధైర్యం తో జయంత్ ని సూటీగా శృజన గురించి అడిగాను. 'పెళ్ళికి ముందు పరిచయం అయ్యి ఉంటే శృజన ను పెళ్ళి చేసుకుని ఉండేవాడిని' అని చెప్పాడు.

ఓహ్..! ఆ మాట విని నీకు బాధ, జయంత్ మీద కోపం లాంటివి కలగలేదా?
కోపం లేదు. ఎందుకో కాస్త బాధ ఐతే అనిపించింది. అన్నిటికంటే తన నిజయితీ నా మనసును గెలుచుకుంది.
You love him!
ఇష్టం, I agree. ప్రేమ, తెలీదు. అప్పుడే నేను విడాకుల సంగతి ఎత్తాను. ఇప్పుడు మించిపోయింది ఏమీ లేదన్నాను. తను ససేమిరా అన్నాడు. మెల్లగా ఒప్పించాను. నా మాట కాదనలేడు ఎప్పుడూ!
హుహ్?!!! నీకు తెలియట్లేదో, మరి తెలిసే కప్పిపుచ్చుకుంటున్నావో... నువ్వు లోలోపల చాలా ఏడుస్తున్నావు కదా? నిజం చెప్పు.
ఇందులో అబద్దం చెప్పటానికి, దాయటానికి ఏం లేదు. ఒట్టి ఏడుపు కాదు, కుళ్ళి, కుళ్ళి ఏడుస్తున్నాను.
మరి పైకి ఇలా నవ్వుతూ ఎలా ఉండగలుగుతున్నావ్? ఎవరి కోసం ఈ నటన??
నటన అని అనలేను, ప్రయత్నం అనుకో. నిజానికి మనసులో బాధంతా చెప్పుకునేందుకు ఎవరైనా ఉంటే బాగుండు అనిపిస్తుంది. గట్టిగా ఏడవాలని కూడా ఉంది. కానీ ఆర్ట్ మూవీ హీరోయిన్ లా ఏడుస్తూ... మొహం వాల్చి కుర్చోటం నాకు నచ్చదు. Thats not me! బాధ ఉంది. I am just letting it pass through. నా జీవితం లో జరుగుతున్న మార్పులను హుందాగా తీసుకోవాలని చాలా కోరికగా ఉంది. చూద్దాం, ఎంతవరకు వెళ్ళగలనో....
అమ్మా వాళ్ళూ ఎలా రియాక్ట్ అయ్యారు?
వాళ్ళకి ఇంకా తెలీదు. చెప్పలేదు.
అదేంటి? ఇంత పెద్ద నిర్ణయం నీ అంతట నువ్వే తీసుకున్నావా? తప్పు చేసావు మేఘనా!!
ఇంట్లో తెలిస్తే నా మీద సానుభూతి, తన మీద కోపం, యుద్ధం ప్రకటిస్తారు. ఆ రెండూ నాకు ఇష్టం లేదు. ఇక నిర్ణయం విషయానికొస్తే, ఇది నా జీవితం. ఎప్పుడు ఏం చేసినా ఆ నిమిషానికి, ఆ సందర్భానికి ఏది చేస్తే మంచిది అనిపిస్తుందో అదే చేసాను. అంతకు మించి ఆలోచించలేను. ఆలోచించటం నాకు రాదు కూడా.
ఏదో రకంగా నీ నిర్ణయాన్ని నువ్వు సమర్ధించుకుంటున్నావు. అంతే కానీ, అది నీ భవిష్యత్తు మీద ఎలాంటి ప్రభావం చూపిస్తుంది అనేది ఒక సారి ఆలోచించి ఉండాల్సింది.
భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించి చేసినవి ఎనాడూ ఫలించలేదు జానూ! అయినా ఇప్పుడేం చేసేది లేదు. ఇప్పుడు తప్పు చేసా అనుకుని లాభం కూడా లేదు. నాకలాంటి ఉద్దేశం ఈ విషయంలోనే కాదు, ఇప్పటి వరకు తీసుకున్న ఏ నిర్ణయం గురించీ లేదు. జీవితం అనేది 'వన్ సైడెడ్.' వెనక్కి చూడటాలు ఉండవు. అల్లుకుంటూ పోవడమే!
నాకెందుకో నువ్వు అమ్మా వాళ్ళతో కొన్నాళ్ళు ఉండటం మంచిది అనిపిస్తుంది.
లేదు. ఇప్పుడు నాక్కావలసింది సానుభూతో, ఓదార్పో కాదు. నాకు కాస్త సమయం కావాలి. నాకు నేను స్థిమిత పడాలి. ఆ తరువాత ఇంట్లో చెప్తాను.
ఈ లోపు తెలిస్తే?
తెలిసింది బాబాయ్ కి మాత్రమే. 'వీలు చూసి నేనే చెప్తాను, మీరేమీ అనద్దు.' అని బాబయ్ దగ్గర మాట తీసుకున్నాను. ఒక వేళ తెలిసినా పరవాలేదు. అప్పుడు ఏం చెయ్యాలో అప్పుడు ఆలోచిస్తా. ముందు ప్లాన్ చేసుకోవటానికేముంది? అమ్మ-నాన్న నే కదా.. కాసేపు బాధ పడినా, కసురుకున్నా మెల్లగా అర్థం చేసుకుంటారు.
హ్మ్.. ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉంటున్నావ్?
'కస్తూరి బా' హాస్టల్ లో.
ముందు ఏం చేద్దామనుకుంటున్నావ్?
ప్రస్తుతం ముంబై లో నాకు తెలిసిన ఫ్రెండ్ కి వెబ్ సైట్ డిజైనింగ్ కి ఫ్రీలాన్సర్ గా చెస్తున్నా. వేరే జాబ్స్ కి కూడా అప్ప్లై చేస్తున్నాను.
ఏ NGOs కి అప్ప్లై చేసావ్?
NGO కాదు. స్కూల్స్ లో అప్ప్లై చేస్తున్నాను.
ఓహ్..! జాబ్ చేస్తే NGO లోనే చేస్తా అన్నట్టు గుర్తు నాకు?!
అవును. అప్పుడు అన్నాను. కానీ ఈ పరిస్థితిలో సర్వీస్ వర్క్ చెయ్యటం..., నేను దాని మీద మానసికం గా ఆధార పడతానేమో అనిపిస్తుంది. Service చేసే చోట emotions ఉండకూడదు. అందుకే ఆ విషయం నేను కాస్త కుదుటపడ్డాకా ఆలోచిస్తాను.
పోనీ నాతో వచ్చెయ్యరాదూ? కాదనకు.
సరే ఆలోచిస్తాను. రేపు కలిసినపుడు చెప్తాను.
....
....
(కస్తూరి బా హాస్టల్ లో....)
ఇక్కడ మేఘన అనే అమ్మాయి ఉండాలి. కొంచం పిలుస్తారా?
ఆమె నిన్న సాయంత్రం హాస్టల్ ఖాళీ చేశారండీ.
ఆ....!!!
అవునండీ, ఆమె నిన్న సాయంత్రం హాస్టల్ ఖాళీ చేశారు. మీ పేరు?
జాహ్నవి.
ఓహ్.. మిరొస్తే, ఈ ఉత్తరం ఇమ్మన్నారు.

జానూ,
భగవంతుడు నాకు అడుగడుగునా మానసికంగా కృంగిపోయేలా కష్టాలిచ్చినా, ఆ ముళ్ళ కంపల చాటున నీలాంటి నేస్తాల్ని ఎప్పటికప్పుడు ఏర్పాటు చేస్తూనే ఉన్నాడు. జీవితం లో నేను సాధించింది ఏదైనా ఉంటే అది నీలాంటి స్నేహితుల హృదయాల్లో కాస్త చోటు, బోలెడంత ప్రేమ. ఇవే! మీ అభిమానానికి ఒక్క థాంక్స్ తో బదులివ్వలేను. ఎప్పటికీ మీకు నేను కృతజ్ఞురాలిని. కానీ ఇప్పుడు నీతో రాలేను. నీలాంటి నేస్తాన్ని వదిలిపోవటం.... ఇప్పుడు నాకు ఇదే కరక్ట్ అనిపిస్తుంది. అర్థం చేసుకుంటావు కదా......!

విధి కాస్త అనుకూలిస్తే, జీవితంలో ఏదో ఒక మలుపులో మళ్ళీ నిన్ను కలుస్తా అన్న ఆశతో....

సదా నిన్ను అభిమానించే,
మేఘన.

******
కాస్త ప్రేమకే స్పందించి కురిసే మేఘనకు జీవితంలో అడుగడుగునా ప్రేమ తారసపడుతూనే ఉంది. ఆ ప్రేమకు స్పందిస్తూ ఆమె ప్రతి సారీ కరిగి కురుస్తూనే ఉంది, తన అస్థిత్వాన్ని కోల్పోతూనే ఉంది. తనకంటూ నిలువు నీడ కూడా సంపాదించలేని మేఘన జీవితం లోకం దృష్టిలో ఒక ఓటమి. ఆమెకు మాత్రం అడుగడుగునా స్వచ్ఛమైన ప్రేమను పొందగలిగిన(చూడగలిగిన) తన జీవితం ఒక నిజమైన గెలుపు.
******

సమాప్తం.

పిచ్చి ప్రేమ కథ

2009-12-10T21:45:00.003+05:30

సోది: ఇది ఒక పిచ్చి ప్రేమ కథ!!
ఆమె పేరు ప్రేమ. అతడి పేరు పిచ్చి. పిచ్చి ప్రేమ ని ప్రేమిస్తాడు. ప్రేమ పిచ్చి ప్రేమ తొ పిచ్చెక్కుతుంది. కొన్నళ్ళకి... ప్రేమ కి ఆమె స్నేహితుడు దుఃఖంతో నిశ్చితార్ధం ఫిక్స్ అయ్యిందని తెలిసి పిచ్చి కి ప్రేమని కోల్పోతున్నా అన్న భయం తో పిచ్చెక్కుతుంది. పిచ్చెక్కిన పిచ్చి ని చూసి ప్రేమ కు పిచ్చెక్కినంత పని అవుతుంది. పిచ్చి కి తన పై ఉన్న పిచ్చి ప్రేమ తో పిచ్చెక్కిపొవటాన్ని తలచుకుని తన దుఃఖాన్నంతా దుఃఖం తో చెప్పుకుంటుంది ప్రేమ. అంతా విన్న దుఃఖం మనసు కరిగి దీర్ఘం గా దుఃఖిస్తాడు. ఆ భావోద్వేగంలో 'పిచ్చి కి పిచ్చెక్కిన వైనం' అని కథ రాస్తాడు. అందులో పిచ్చి ప్రేమ ని పిచ్చెక్కించేలా వర్ణిస్తాడు.

సోది ఫ్రెండ్: తర్వాత సినిమా తీస్తాడు. అదే ఆర్య 2

సోది: అబ్బా... నేను ఆర్య-2 చూడలే. నువ్వు ముందు నే చెప్పేది విను.......

ఆ ప్రేమ కథ ని చదివిన ప్రేమ పిచ్చి దై పిచ్చి ని ప్రేమించి, ప్రేమ ను, పిచ్చి ని, పిచ్చి ప్రేమ ను, ప్రేమ పిచ్చి ని అర్థం చెసుకున్న దుఃఖాన్ని ఆరాధిస్తుంది.

సోది ఫ్రెండ్: ఇది బాగుంది. పిచ్చెక్కేలా ఉంది :P

సోది: హ్మ్... విను విను....
ఒక వైపు పిచ్చి పిచ్చి ని భరించలేక, మరో వైపు పిచ్చి ప్రేమ ను పొందలేకపొతున్నా అనీ.... ఆ సంధిగ్ధం తట్టుకోలేక దుఃఖం తో నూతిలో దూకేస్తుంది పాపం పిచ్చి ప్రేమ. దూకాకా నూతిలో నీళ్ళు లెవని తెలుస్తుంది.

సోది ఫ్రెండ్: హహహహహహా.... నూతి లో నీళ్ళు లేకుండా ఎలా దూకింది.. సన్నాసి కాకపొతే!

సోది: అదే అదే....అందుకే తను ప్రేమ అయ్యింది.
పాపం అలా ఆ నూతిలోనే ఉండిపోతుంది. ఎందుకంటే నీళ్ళు లేవని ఎవరూ అటు రారు, చేద లేదు, తాడు లేదు, మెట్లు కూడా లేవు. ఇక చేసేది లేక దుఃఖాన్ని ఆశ్రయిస్తుంది. పిచ్చి తో ఉండాలనుకున్న ప్రేమ దుఃఖం తో తన శేష జీవితం గడిపేస్తుంది.

ఇప్పుడు చెప్పు. ఎలా ఉందీ కథ?

సోది ఫ్రెండ్: పిచ్చి ప్రేమ కథ విని దుఃఖం ఆగట్లేదు. :(

సోది: అంతే మరి! అమర మైనది పిచ్చి ప్రేమ. విని ఎవరైనా సరే దుఃఖించాల్సిందే!

సోది ఫ్రెండ్: మరి చదివినోళ్ళో??

సోది: పిచ్చెక్కిపోవాల్సిందే!! :P

మేఘన - 1

2009-11-30T16:09:00.004+05:30

ఆకాశం అంతా నల్లగా, కాటుక చెదిరిన ఆమె కళ్ళలా...
సుడులు తిరుగుతూ యే నిమిషమైనా కురిసేలా ఉన్న ఆ ఆకాశాన్ని ఆమె కళ్ళు తదేకంగా చూస్తున్నాయి, నువ్వు ముందా నేను ముందా అన్నట్టుగా.......

ఒక్కసారిగా గాలి వేగం పెరిగి ఉధృతమయ్యింది. వరండాలో నిల్చున్న మేఘన గాలి ధాటికి కళ్ళు మూసుకుంది. పండిన నిన్నటి ఆకులు నిస్సహాయంగా రాలుతున్నాయి. మూసిన ఆమె కళ్ళలోంచి నిన్నటి జ్ఞాపకాల ఆనవాళ్ళలా...

*****

ఆకాశం లో నీలం రంగు డబ్బా ఒలికినట్టు ఉంది, అబ్బ.. ఎంత నీలమో!
మేఘనా... రోజూ చూసేదే కదా.. ఆ ఆకాశం. ఈ రోజు కొత్తేముంది?? ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి చెప్తూనే ఉంటావు నువ్వు.
హే.. కాంట్ యూ సీ?? ఈ రోజు ఎంత ప్రకాశవంతం గా ఉందో..? నిన్న వేరేగా ఉంది.
సరే తల్లీ..ఉంది. చాలా బాగుంది. ఓకే నా! ఇక పద. లంచ్ బ్రేక్ అయిపోయింది. టీం మీటింగ్ ఉంది ఈవాళ గుర్తుందా?
ఓ!! యెస్. మర్చిపోయాను. ఈవాళ మేనేజర్ తో నెక్ష్ట్ క్వార్టర్ కి వచ్చిన టాస్క్ లిస్ట్ లో సెకెండ్ దాని గురించి డిస్కస్ చెయ్యాలి. యాక్ట్యూల్లీ అందులో క్లయింట్ ఇచ్చిన రిక్వైర్మెంట్ ప్రకారం.....
అబ్బా..పొరపాటున మా నోట్లోంచి ఒక్క పదం వస్తే, నువ్వు 100 మాట్లాడేస్తావు కదా...
ఏంటీ? పదాలా? వాక్యాలా?!!
నిన్నూ... ఆగు..
(హహహహ....)

*****

మేఘనా, టైమవుతోంది. బయలుదేరదామా?
హ్మ్..
మళ్ళీ ఒకసారి ఆలోచించుకోమ్మా, ఇదే ఆఖరి అవకాశం.
అవును, జరిగిన తప్పును సరిదిద్దేందుకు నాకిదే ఆఖరి అవకాశం. దీన్ని జారవిడుచుకోలేను.
ఎంటో!! నీలాంటి అమ్మాయికి...
టైమవుతుంది బాబాయ్.
సరే పద. అంతా దైవేచ్ఛ.
ఇంతకీ జయంత్ ఎక్కడ? ఈ రోజు కూడా లేటేనా!

(బైక్ ఆగింది.)
సోరీ అంకుల్. వచ్చే దారిలో శృజన వాళ్ళ అక్కని కలవాల్సి వచ్చింది. బయలుదేరదామా?
మీ గురించే చూస్తున్నాం. నువ్వు, శృజన, మేఘన వెనక కూర్చోండి. నేను ముందు కూర్చుంటాను.
జయ్, మేఘనను అడుగుతా అన్నావ్ కదా.
గుర్తుంది. మేఘనా, ఒకసారి ఇలా వస్తావా?
నువ్వు ఇష్టం గానే చేస్తున్నావు కదా. ఏమీ బలవంతం ఫీల్ అవ్వట్లేదు కదా?
ఈ నిర్ణయం నా ఇష్ట ప్రకారమే తీసుకున్నాను. ఎవరి బలవంతం లేదు.
నా వల్ల మీ ఇద్దరి మధ్యా...
నువ్వంటూ లేకపోయినా నేను ఈ నిర్ణయమే తీసుకునేదాన్ని శృజన. సో, నువ్వు గిల్ట్ ఫీలయ్యేందుకు ఏమీ లేదు.
థాంక్యూ మేఘనా. నీలాంటి అర్థం చేసుకునే అమ్మాయి నాకు స్నేహితురాలు కావటం నాకు చాలా సంతోషం గా ఉంది.
కోర్ట్ విడాకులు మంజూరు చెయ్యకముందే నన్ను స్నేహితురాలిని చేసేసావా జయంత్?
హే, అలా కాదు. ఫ్లో లో...
పదండి టైమవుతుంది. బాబాయ్ వెయిట్ చేస్తున్నారు.

(ఇష్టం లేని జీవితం చావు కన్నా దుర్భరం కదూ... నీకు ఆ పరిస్థితి రానీయను జయంత్.)

(ఇది అదృష్టమనుకోవాలో, విధి రాత అనుకోవాలో... ఒకే కార్ లో వెళ్ళి విడాకులు తీసుకునేంత చనువు, ఫ్రీడం వీళ్ళ మధ్య..! ఇలాంటి కార్యం నా చేతుల మీదుగా!! హ్మ్....)

అంకుల్, అక్కడ ఈరోజు మేము చెయ్యాల్సిన పని ఏమైనా ఉందా?
ఒక్క సంతకం పెట్టటమే... అంతకన్నా ఏమీ లేదు.
ఓకె.

*****
ఆకాశం ఇంకా గర్జిస్తునే ఉంది. కారు కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తున్న మేఘన ముంగురులు ఎవరో హడావుడిపెడుతున్నట్టు ఆమె చెంపలపై కదులుతున్నాయి. ఆమె దృష్టి మాత్రం ఎక్కడో... అంతరాల్లో ఎవో పేజీలను గబ గబా తిరగేస్తూ.... పరీక్షకు వెళ్ళే ముందు విద్యార్ధి లా ఆమె ధ్యాస అంతా ఆ పేజీల మీదనే... ఆమె ఆలోచనలు యే పేజీలను మీటుతున్నాయో.. అవి యే రాగాలు పలుకుతున్నాయో..! ఆ రాగాలను వినగలిగేది మాత్రం కేవలం ఆమె మనసు మాత్రమే!!
*****

మేఘనా..... I am coming to India next monday. నీ పెళ్ళి తరువాత ఇన్నాళ్ళాకి కలుసుకోగలుగుతున్నాం. I am so excited!!!!
హ్మ్... me too..
మిమ్మల్ని ఇద్దరినీ ఎప్పుడెప్పుడు కలుస్తానా అని నాకు ఎంత ఆత్రం గా ఉందో తెలుసా!! నీ మనసుకు నచ్చిన వాడిని పెళ్ళి చెసుకున్నావ్. I am soooo happy for you dear.. ఫోటోలు పంపలేదేం అని అడిగినప్పుడల్లా నువ్వు చెప్పిన సాకులు వినీ వినీ విసుగెత్తిపోయాను. నీకు తీరిక అయ్యే లోపు నేనే వచ్చేస్తున్నా.... కనీసం అక్కడైనా నాకు మీ ఫోటోలు చూపిస్తావా?
Sure. ఇక్కడికి రా... అన్నీ వివరంగా మాట్లాడదాం.
Sure.. Sure. ఒక్క విషయం కూడా వదలకుండా అన్నీ చెప్పాలి, నేను వినాలి. I want to know everything. Ok then. You take care. see you soon. Bye
Bye.

[టూట్....టూట్....]
*****

(ఒక పెద్ద మెరుపు మెరిసింది.)
మేఘనా... కోర్ట్ మీకు విడకులు మంజూరు చేసిందమ్మా.
(దూరంగా పిడుగుపాటు శబ్దం. బాబాయ్ మాటలు ఆ శబ్దం లో కలిసిపోయాయి.)

మేఘనా... నువ్వు బలవంతం చేసావనే తప్పితే నాకు ఇలా...... ఇదంతా నాకు మనస్పూర్తిగా ఇష్టం లేదు. సృజనను నేను ఇష్టపడటం నిజం. కానీ నీకు ఇలా అన్యాయం చేసి....
ఇప్పుడు ఈ వివరణలు దేనికి జయంత్? నీ గురించి నాకు తెలియనిదా చెప్పు? న్యాయం, అన్యాయం లాంటీ పెద్ద మాటలు అవసరం లేదు. నేను చాలా ఆలోచించే ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాను. దీని వల్ల నాకేదో తీరని నష్టం జరిగిపోయిన రేంజిలో చూడకు. నాకు చాలా ఇబ్బందిగా ఉంటుంది.
సరే... నిన్ను కష్టపెట్టను. ఐతే ఒక విషయం. ఈ సంతకాలు, విడాకులు, ఫార్మాలిటిస్ ఇవన్ని మన పెళ్ళికి మాత్రమే, స్నేహానికి కాదు. నువ్వంటే నాకు ఎనలేని గౌరవం, అభిమానం. ఇవి ఎప్పటికీ అలానే ఉంటాయి. నీకెప్పుడు ఎలాంటి అవసరం వచ్చినా నీకు నేను ఉన్నానని మర్చిపోకు.

జయంత్?! నువ్వు చెప్పిన ఈ విషయాలన్నీ నాకు తెలిసినవే. నాకు తెలుసును అన్న సంగతి నీకు కూడా తెలుసు. తెలిసీ ఇప్పుడు ఎందుకింత ఎమోషనల్ అవుతున్నావ్? నీకు లోపల యేమైన గిల్టీ ఫీలింగ్ ఉంటే ముందు అది వదులు.

ఎలా మేఘనా...?? నాకు అన్ని విధాలా అన్నీ సమకూర్చిన నిన్ను ఈ రోజు ఇలా వదిలేస్తున్నా అంటే... నా అంత స్వార్ధపరుడు ఇంకొకరు ఉండరు.
సృజన, ఏమీ అనుకోనంటే నేను జయంత్ తో కొంచం ఎకాంతం గా మాట్లాడాలి.
Sure.. నేను కార్ లో వెయిట్ చేస్తాను.
Thank you. బాబాయ్, మీరు కూడా...
చూడూ జయంత్. ఇన్నాళ్ళు ఒకరి బాధ్యత ఒకరు తీసుకున్నాం. నిర్వర్తించాం. స్నేహపూర్వకం గా మెలిగాం. అభిమానించుకున్నాం. ఒకరికొకరు అండగా నిలిచాం. కానీ ఒకరినొకరు ప్రేమించుకోలేదు. అలాంటి మన మధ్య ఈ పెళ్ళి అనే బంధం ఒకరినొకరికి బాధ్యత గానే మిగులుస్తుంది తప్ప సహచరునిగా కాదు. ఇన్నాళ్ళూ నేను అనుభవించని ఒక రకమైన స్వాతంత్ర్యం ఈ రోజు ఆ కోర్ట్ హాలులో ఆ కాగితం మీద చిన్న సంతకంతో లభించింది. నువ్వంటే ఇష్టం లేదని నా అభిప్రాయం కాదు సుమా.. కానీ అలా అనిపించింది. నాకు బాధ లేదని అనటం లేదు. కష్టమో, నష్టమో ఇన్నాళ్ళు కలిసి ఉన్న మనం ఇలా ఇప్పుడు విడిపోవటం నాకూ బాధ గానే ఉంది. కానీ నీకు-నాకు కూడా ఇదే మంచిది. అది కాలం తో పాటు మనకి అవగతం అవుతుందని భావిస్తున్నాను. కాస్త ప్రశాంతంగా ఆలోచిస్తే నీకే అంతా అర్థమవుతుంది. ఇష్టం లేని పెళ్ళి చేసుకున్నా, నీ ఉద్దేశాలు, భావాల విషయంలో నిజాయితీగా ఉండి నువ్వు నాకు కొంత మేలే చేసావు. నా జీవితంలో ఒక స్నేహితుడి అవసరం ఉన్న సమయంలో, నేస్తాలన్నీ దూరమై ఒంటరిగా మిగిలినప్పుడు అన్నీ అయ్యి నేను కోల్పోయిన నా పై నా నమ్మకాన్ని నిలిపి, ప్రతి మనిషికీ అవసరమైన ఆత్మ స్థైర్యాన్ని నీ సావాసం లో పొందేలా చేసావు. ఈ బంధం నుండి నేను ఉత్త చేతులతో వెళ్ళట్లేదు. ఎన్నో అనుభవాలను తీసుకెడుతున్నాను. ముఖ్యం గా నన్ను నేను పొందాను. నువ్వు నా గురించి గాభరా పడకు.

హ్మ్మ్...
అన్నట్టు ఈ రోజు సాయంత్రం నేను ఇల్లు షిఫ్ట్ అవుతున్నాను.
అదేంటీ???
మరోలా అనుకోకు జయంత్. ప్రస్తుతం నా జీవితంలో మార్పులు చాలా వేగంగా జరుగుతున్నాయి. You know it. వాటికి నేను ఎంత త్వరగా అలవాటుపడితే అంత మంచిది. అందుకే, I need a change.
అది కాదు....
కాదనకు జయంత్. ప్లీజ్!!
Ok. Whatever pleases you.
Thanks. I know you would understand.

*****
కుండపోత వర్షం. కారు అద్దం పై నీటి చారికలు ఎవరి మనోగతాన్ని వివరించాలనో తాపత్రయపడుతున్నాయి!
*****

to be contd.......

సమయమా....

2009-11-26T19:46:00.000+05:30

'సమయమా...., కాస్త ఓపికపట్టు.' అని ఎంత చెప్పినా వినలేదు.
నీతో గడపలేకపోయానని తనలో ఉక్రోషం నింపుకుంటుంది.
అది చూసి నే కసురుకున్నానని నువ్వు నా పై అలుగుతావు!!
సమయానికి, నీకు మధ్య నే నలిగిపోతున్నాను.........

- మనసు.

సంగమేశ్వరుడు....

2009-11-25T17:22:00.004+05:30

నిగ్రహం ఉట్టిపడే నిటారైన విగ్రహం.
మనో స్వచ్ఛతను తెలిపే మేని ఛాయ.
బూడిద పులుముకున్నట్టుగా తోచిన బూడిద రంగు ఖద్దరు బట్టలు,
సాధించిన విజ్ఞానాన్ని ఎత్తి చూపుతున్న కళ్ళద్దాలు,
ముచ్చటగొలిపే వినమ్రత, నిరాడంబరమైన చిరునవ్వు...
గౌరవించాలనిపించే నడత..., తడబాట్లు; తత్తరపాట్లు లేని నడక.
ఒక వైపు కాస్త అరిగినా కొత్తగానే ఉన్న చెప్పుల జతలో,
నడక మాకు కొత్తేమీ కాదని చెప్తున్న పగిలిన అరికాళ్ళు.
సమయం, ధనం, మాట, భోజనం - ఏదీ వ్యర్థం చేయని స్వభావం.
ఇన్ని సద్గుణాల కలబోత అయిన ఆ సంగమేశ్వరుడు,
ఎన్నో కథలు, సంగతులు చెప్పే పుస్తకాలను మూటకట్టిన ఖద్దరు సంచిని చేత పట్టి బయలుదేరాడు...
వేచి చూస్తున్న ఆ చిట్టి హృదయాలను కలిసేందుకు!

*****

బెంగళూరు లోని మత్తికెరె అనే ప్రదేశంలోని పిల్లల కోసం ILP (India Literacy Project) వాళ్ళు ఏర్పాటు చేసిన ఒక కమ్మ్యూనిటీ లైబ్రరీ గురించి నా స్నేహితుడొకతని [రవి] ద్వారా విని ఒక సారి నన్ను కూడా తీసుకెళ్ళమని అడిగాను. రవి అడగంగానే మొన్న ఆదివారం సంగమేష్ గారు [పైన వర్ణించిన వ్యక్తి] మమ్మల్ని ఇద్దరినీ అక్కడికి తీసుకెళ్ళారు. రవి ఇంతకు ముందు 2-3 సార్లు వెళ్ళారు. నాకు మాత్రం ఇదే మొదటి సారి.

"Height of intelligence enveloped in simplicity." - అనిపించింది నాకు సంగమేష్ గారిని చూడగానే... :). ఆయన గురించి నాకు ఏమీ తెలియకపోయినా, కేవలం పరిచయంతో కలిగిన ప్రేరణను స్నేహితులతో పంచుకునే ప్రయత్నమే ఈ టపా.

A Voyage (into the heart...)

2009-11-20T18:52:00.003+05:30

హుషారుగా వచ్చి, చల్లగా ముట్టి, మెల్లగా తప్పుకునేవా...
కేరింతలతో మైమరపించి గ్రహించేలోపే తరలి పోయేవా...
ఈ వెచ్చటి స్నేహం వెనుక ఏముందో చూడాలన్న ఆశతో ముందుకు... ఎందుకో!!

మునుపు మైమరపించిన నీవేనా??
ముంచేసే ఉరువడి, నిరాశపరచే ప్రతికూలతలతో ఇలా భయపెడుతున్నావు?
ఈ కఠినత్వం ముసుగు వెనుక ఏముందో చూడాలన్న ఆశతో ముందుకు... ఎందుకో!!

ఉన్నట్టుండి ఎమిటీ నిశ్శబ్ధం?
గాఢమైన బంధమా, చొరబడుతున్నానన్న భయమా లేక అయిష్టాన్ని ఇలా చూపించేవా?
ఈ అపోహల తెరల వెనుక ఏముందో చూడాలన్న ఆశతో ముందుకు.. ఎందుకో!!

ఆహా..!! తరగని సౌందర్యం..!
స్వాతి చినుకులను దాచి పేర్చిన ముత్యాల వరుసలు...
ప్రేమ పంచి, స్వేచ్ఛ నిచ్చే విశాల లోకం...

ప్రియతమా...,
నీ మది సాగరాన్ని కొల్లగొట్టి దోచేననుకునేవా??
కౌగిలితో పహరా కట్టి నిన్ను నా గుండెల్లో పదిలంగా దాచుకోనా..!

టెలీపతీ

2009-11-16T16:05:00.004+05:30

పగటి వెలుగు వెనుక నిశ్శబ్దం గా దాగి,
రేయి కుదిర్చిన ఏకాంతంలో మౌనంగా ఊసులు దొర్లించుకుంటూ...
తలపు తళుకులన్నీ కళ్ళలో మిలుకుమనిపిస్తూ...
భావోద్వేగాన్నంతా చుట్టూ కమ్ముకున్న నిశిధిలోకి శ్రావ్యమైన యుగళగీతికలా ఆలాపిస్తున్న ఆ రెండు తారలను చూసావా?
భౌతికంగా అవి ఎంతో దూరంగా ఉన్నాయని తెలిసినా, నాకవి ఎంతో దగ్గరగా ఉన్నట్టు అనిపిస్తున్నాయి.

***
ఈ టపా నా టెలీపతీ దోస్త్ కి అంకితం.

ఏమిటి నీ గొప్ప??? ప్రభూ!!

2009-10-28T20:17:00.005+05:30

వేణువూది, పరవశించే మదిని యేమార్చి, ఊరేగించి, లాలించి, వశపరచుకుని,
ఆఖరుకు, నీ సన్నిధినే పరమపథమని నిష్కల్మషంగా, అమాయకంగా భావించినపుడు, అదే అదనుగా...
ఇది భ్రమనీ, తాత్కాలికమనీ, నీది కాదనీ, అసలు నీదనేది ఏదీ లేదనీ గుర్తుచేసి, ఉన్న ఫళాన వెళ్ళగొట్టీ....
ఆ విసురుకు రెక్కలు విరిగి, నేల కూలిన పక్షిలా, బ్రతకలేక, చావు రాక, చితికిపోయి దయనీయంగా ఉన్నప్పుడు...
చిరునవ్వు చిందిస్తూ, కారే కన్నీరుకు 'మాయా మోహాల నుండి విముక్తి'గా అద్వితీయమైన, అమోఘమయిన, లోకాతీతమయిన భాష్యం చెప్పే వాడివి.... ఏమిటి నీ గొప్ప??? ప్రభూ!!
ఉన్నదంతా దోచేసే దొంగలు నీకన్న మేలు కదూ?!!! కనీసం మనసును గాయపరచక, మిగిల్చి పోతారు.

వెలితి

2009-10-16T12:23:00.002+05:30

రోడ్లు వెడల్పు చేసేందుకు అప్పుడప్పుడూ చెట్లు నరికేస్తూ ఉంటారు. అలాంటి సన్నివేశాలు నేను చాలా సార్లు చూసాను. ఐనా ఎందుకో అలాంటి దృశ్యం చూసినప్పుడల్లా లోలోపల లోతుల్లో ఎక్కడో..... చెప్పలేని బాధ. ఆ ప్రాణం కొణ్ణేళ్ళుగా ఎదిగి, వికశించి, ప్రేమించి, ఉన్నది పంచి, ఈ రోజు ఇలాంటి దుస్థితికి గురయ్యిందే, కర్కసత్వానికి బలయ్యిందే అన్న వేదన. నిర్దాక్షిణ్యం గా వేళ్ళతో సహా పెకిలించేస్తున్న ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నా ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయ స్థితి!! ఆమెకెంత నొప్పి కలుగుతుందో అన్న ఆలోచన వస్తూనే ఒళ్ళు గగుర్పొడుస్తుంది. మనిషిగా పుట్టినందుకు సిగ్గేస్తుంది. ఇది ఇలా ఉంటే..... తన శరీరాన్ని చీల్చుకుని ప్రాణం పోసుకుని, ఇన్నేళ్ళుగా ఎదుగుతున్న నేస్తాన్ని తానే మోస్తూ, చూస్తూ గర్వం తో పొంగిపోతుండగా.... "మీ బంధం ఇక ఇక్కడితో అంతం" అంటూ ఈ రోజు గునపపు పోట్ల పడ్డాయి. తన కళ్ళ ముందే తానెంతో మురిపెంగా పెంచుకున్న స్నేహం తనకి దూరమవుతోంది. ఈ హటాత్పరిణామాన్ని తట్టుకోలేక, ఆ గునపాలు చేసే గయాలను సైతం లెక్క చెయ్యకుండా తన నేస్తాన్ని కాపాడేందుకు ఆమె చేసిన ప్రయత్నం ఒక పక్క వృధా అవుతూంటే... ఆ స్నేహం తాలూకు ఆనవాళ్ళు కూడా మిగలనివ్వకుండా, వేళ్ళతో పాటుగా పెకిలించేస్తున్నప్పుడు ఆ హృదయం ఎంత బాధపడి ఉంటుందో!! ఎంతగా కృంగిపోయి ఉంటుందో!! తగిలిన పోట్ల కంటే... అవి తనలో మిగిల్చిన ఖాళీ భారమైంది, భరించలేనిది. ఏం చేసి భర్తీ చేయగలం ఆ ఖాళీని? ఎవరు పూడ్చ గలరు ఆ వెలితిని?? మన రహదారులెంత విశాలం చేసుకున్నా, మన మనసులెందుకు ఇంకా ఇంత సంకుచితంగా ఉన్నాయి??!

నింగిలో రాగాలు.....

2009-10-09T20:52:00.000+05:30

ఒక నిండైన అనుభవం కలిగినప్పుడు అబ్బురంగా తోచింది, అదృష్టం అనిపించింది.
గుర్తొచ్చిన ప్రతి సారీ అందం పంచింది, ఉబ్బితబ్బిబ్బయ్యెలా చేసింది.
పదే పదే ఎదురుపడి నన్ను హత్తుకుంటుంది, పడదోస్తుంది, పడబోతే చేయందిస్తుంది.
నిలువునా తడిపేస్తున్న ఈ అనుభవాల జల్లులు జీవితపు కిరణాన్ని మృదువుగా తాకి శృతి చేస్తున్నాయి.
సప్త స్వరాలు పలికే సప్త వర్ణాలను అవిష్కరిస్తున్నాయి.

వాన వెలిసిన ఒక ఉదయం....

2009-09-27T01:32:00.002+05:30

నీలం లో తెల్ల మేఘాల జంట వీడ్కోలు పాడుకుంటున్నాయి...,
దూరం గా గిర్రు గిర్రున తిరుగుతూ, తూలుతూ గాలి పటం నిరసన వ్యక్తం చేస్తుంది.
ఒంటరి తూరీగ ఒకటి ఆశగా ఎగురుతుంది.
చెట్ల ఆకుల మధ్య వెలుగు చనువుగా చేరిపోయింది.
తడిసిన ఇసుకలో వాన నీరు ధారలు కట్టి పారుతోంది.

**************************

నిన్నటి వరకూ బొద్దింకల గబ్బు కంపు...
వాన పడిందిలే, అనుకుంటే ఎలుకలు వదల్లేదు, ఈ రోజు కూడా...
ముక్కలుగా కొరికిన వాటిని కుప్పలుగా పోస్తున్నాయి.
వరదొస్తే కొట్టుకుపోయేవేమో....!!
వానొచ్చి చిందర వందర చేసి, ఇప్పుడు గమ్మునుంది.
మట్టిలో కడిగిన చెత్త కొత్త వాసనలు గుమ్మరిస్తుంది.

***************************

దూసుకొచ్చిన కాంతి రేఖను రాలుతున్న చినుకు విచ్చిన్నం చేసింది.
ఎక్కడో... గోడ పగుళ్ళ వెలితుల్లో ఒక విత్తు మొలిచింది.

ఎక్కడికీ పయనం?

2009-09-16T15:31:00.005+05:30

ప్రతి నిమిషం, ప్రతి ఒక్కరం ప్రేమ కోసం పరితపిస్తూ ఉంటామని అంత ముందు ఎక్కడో రాసుకున్నను. క్రితం నిమిషం వరకూ కూడా అలానే అనుకున్నాను. ఇప్పుడు నా ఆలోచన మారుతున్నట్టు అనిపిస్తుంది.

ప్రతి నిమిషం, ప్రతి ఒక్కరం స్థిరత్వం కోసం పరితపిస్తున్నామని అనిపిస్తుంది....

ఒకడు ఇస్తున్నాడు. ఒకడు పుచ్చుకుంటున్నాడు. ఒకడు నవ్వుతున్నాడు. వేరొకడు ఏడుస్తున్నాడు. ఒకడు పూజిస్తున్నాడు. ఇంకెవడో కక్ష సాధిస్తున్నాడు. ఒకడు కష్టపడుతున్నాడు. ఒకడు సర్దుకుపోతున్నాడు. ఇలా ఎవరేం చేసినా వారు నమ్మిన ఎదో ఒక విషయంలో స్థిరత్వం పొందటానికే ప్రయత్నిస్తున్నామేమో! సరిగా చూస్తే మనుషులే కాదు, వస్తువులు కూడా.. ఎత్తు నుంచి పడుతుంది, జారుతుంది, స్థిరత్వం పొందే వరకూ. అణు స్థాయిలో కూడా ఒక స్థిరమైన స్థితి పొందే వరకూ ఇచ్చి-పుచ్చుకోవటాలు జరుగుతుంటాయి. నీరు వాలు వెంట పారుతుంది.

ఇలా సృష్ఠిలో ఏ పదార్ధం అయినా, జీవి అయినా, వస్తువు అయినా సరే తన పరిధిలో భౌతిక, సామాజిక, మానసిక మరేదైనా దృక్పథాల్లో ఎక్కడైతే తనకు స్థిరత్వం లేదో ఆ విషయంలో స్థిరత్వం పొందే దిశగా జీవిత ప్రయాణం సాగిస్తుంది. ఇదే సృష్ఠి తనను తాను అలవోకగా నడుపుకునే విధానం?!!

ఒక అద్భుతం ఏమిటంటే జ్ఞానం స్థాయితో పాటుగా ఈ నిర్దేశికాల సంఖ్య పెరగటం! అంటే రాయి, నీరు, గాలి లాంటి వాటిలో భౌతిక; మొక్కలు, జంతువుల్లో భౌతిక, రసాయన, జైవిక; అంశాలు నిర్దేశికాలవుతాయి. మనిషి విషయానికొచ్చేసరికి వీటన్నితోపాటు సామాజిక, మానసిక, మనస్తత్వ స్థితులు కూడా అంశాలవుతాయి. ఇలా ఇన్ని అంశాల స్థితి గతుల ఫలితం మనిషి జీవన పయన మార్గం. అదే మనిషి జీవితానికి అందం, అబ్బురం చేకూరుస్తుందనుకుంటా... అలానే క్లిష్ఠతను కూడా!!

ఇలా కొనసాగే పయనాల్లో ప్రేమ అనేది ఒక ముఖ్యమైన ఉత్పాదకం మాత్రమే?!!

ఒకప్పుడు ఇలా... అనుకున్న ఒక ఆలోచనని ఈ రోజు అలా కాదు ఇలా.. అని కొత్తగా అవిష్కరించుకున్నాను. చూడాలి నా పయనం ఎటు సాగుతుందో!! :)

*******************
నాలో ఆలోచనని ఈ దిశగా ప్రేరేపితం చేసిన నేస్తానికి కృతజ్ఞతలు.

లైవ్ షో..

2009-09-15T19:26:00.006+05:30

కొంచం పిండి నీలి మందు డబ్బాలో పోసుకోవచ్చు అన్నట్టున్న ఆకాశం మీద,
టైడ్! అవాక్కయ్యారా? అన్నట్టు తెల్లగా, చిక్కగా మెరిసిపోతున్న మబ్బులు.
వాళ్ళలో వాళ్ళు ఎవో కబుర్లాడుకుంటూ ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటుంటే,
"నాతోనే, నాతోనే..!!" అని మురిసిపోతూ, కళ్ళు అప్పగించి టీ.వీ చూసే ప్రేక్షక పాత్రలో ఉన్న నాకు....
పగలే ఇక వెన్నెలా, జగమే ఒక ఊయలా~~~

**********

ఆవేశంతో ఊగిపోతూ బస్సెక్కిన నా పై ఆకాశంలోని ఆ మబ్బులు ఏం మందు చల్లాయో మరి! నే చేసిన గంటన్నర సేపు ప్రయాణం అచ్చం గా వాటితోనే ఏవో ఊసులాడుతున్నట్టే సాగిపోయింది. ఆ ఊసులేమిటో అంతు పట్టని నా మెదడును, "అంత కష్టపడకు, ఆ ఊసులు నాతో." అని ఏదో చెప్పి మనసు సమాధానపరచింది. గట్టు మీద నుంచి ఇసుక తిప్పలోకి దూకినట్టు, అమాంతం ఈ నేల మీది నుంచి ఆ ఆకాశాంలోకి దూకి ఆ నీలంలో మునిగిపోయి, కావాల్సినంత సేపు ఆ నింగిని అలానే పట్టుకుని ఉండాలన్న కోరిక పుట్టకపోలేదు. కానీ అలా కుదరదు కదా... వీలైనంత సేపు ఆ నీలాన్ని, ఆ మబ్బుల ఆకృతుల్ని కళ్ళతోనే తాగేసాను. ఎంత చేసినా, ఎంత చూసినా తృప్తి తీరదే!!

మన్-దారం

2009-09-03T17:00:00.008+05:30

మాట రాని ఊసు ఏదొ మౌనమై చూస్తుంది.
ఊహ లేని పలుకు ఏదొ గోడమల్లె కూర్చుంది.

ఊసులకు వారధి, చూపులే కట్టేది.
చూపులకు బాట, తలపులే వేసేది.

తలపులన్ని తలుపులేసి భద్రపరచి ఉంచేవా..?
భద్రమైన మనసు చూసి నిగ్రహమని మురిసేవా..?

నీడలు...

2009-08-19T01:18:00.003+05:30

మెర్కురీ దీప కాంతులను అడ్డగిస్తున్న ఆకుల నీడలు...
కిటికీ అద్దం మీద నల్లగా, మెల్లగా ఊగుతున్నాయి.

అరుగు మీద ఎర్పడ్డ చిన్ని కొలనులోని అలల నీడలు...
వరండా సీలింగ్ పై పసిడి వర్ణంలో మెరుస్తూ కదులుతున్నాయి.

బీడు వారిన మది మైదానంలో పాతుకుపోయిన జ్ఞాపకాల నీడలు...
ముఖం పై మౌనంగా, ఖాళీగా మెదులుతున్నాయి.

నన్నొదిలిపోతావా??.......

2009-08-14T01:27:00.007+05:30

ఇంత మంచి నేస్తాన్ని, నన్నొదిలిపోతావా....ప్రేమా?
***
ఎందుకొచ్చింది నాకీ అనుమానం? రాదా మరి..?! ఇదే కాదు, ఇంకా చాలానే సందేహాలొస్తున్నాయి. నాకు కష్టాలొచ్చినప్పుడు, నిజంగా నీ అవసరం ఎక్కువ ఉన్నప్పుడే నువ్వు నన్నొదిలిపోతావనిపిస్తుంది. లేకపోతే నువ్వు లేనప్పుడు, "ఇదే మంచి చాన్స్" అనుకుంటూ కష్టాలొచ్చి నన్ను చుట్టు ముడుతున్నాయా?? ఇదేమీ కాదేమో!! నువ్వున్నప్పుడూ కష్టాలున్నాయేమో.. కానీ అసలు అవి కష్టాలనే అనిపించలేదేమో... అయ్యుండచ్చు. మంచి తోడుంటే యే దారిలో అయినా, ఎలాంటి ప్రయాణం అయినా ఇట్టే సులువైపోదూ!! నేస్తం ఉంటే నరకం కూడా నైస్ గా ఉంటుంది. ఎంటీ? కాస్త ఎక్కువయ్యింది అనిపిస్తుందా? నిజంగానే చెప్తున్నా... నేస్తం దూరమైతే స్వర్గంలో కూడా కష్టాలొచ్చి కాపురముంటాయి. పరీక్షలొచ్చి పలకరిస్తాయి. కావాలంటే సుధ ని అడుగు... "సంతోషం గానే ఉన్నా, నేస్తం దూరంగా ఉంటే ఎంత వెలితిగా ఉందో.. ఆ లోటు కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తోంది. " అని మొన్న తనే అంది. అందుకే.... ఎదేమైనా, నువ్వు నన్నొదిలిపోయినా, నేను మాత్రం ఒక్క సారి కమిట్ అయితే నా మాట నేనే వినను. నాలో ఉన్న నిన్ను ఎప్పటికీ వదులుకోను. నా హృదయాంతరాలలో నువ్వు నింపిన మకరందాన్ని అందరికీ పంచుతూనే ఉంటాను.

------------------------------------------------------------------------------
పంచేకొద్దీ పెరిగేది ప్రేమ.

వినిపించుకోను..........

2009-08-03T01:50:00.006+05:30

నిశ్శబ్దం నా కాలు నిలవనీయట్లేదు.
తల బద్దలయ్యేలా ఢీకొడుతున్న ఆలోచనల అలలు.....
ఆ ఘోష అస్పష్టంగా వినపడుతోంది.
ఆ హోరు చెవులను చీల్చేస్తోంది.

ప్రతి క్షణం చూసిన ఎదురుచూపుకు,
అను క్షణం గుర్తుండిపోయేలా ఇచ్చిన ఆ
పిడికెడు మాటల కన్న,
పిడి బాకుతో గుండెను ఒకేసారి చీల్చేసి పో.......

తీయని కలలను నిర్దాక్షణ్యం గా తుడిచేసే ఆ,
మాటలతో ఎందుకు ఇలా చిత్ర వధ???
ఈ మాటల మూటల భారం, జీవితాంతం!
మోయగలననుకుంటున్నావా....?

గలనో.. లేదో....... ఎవరికి నిరూపించాలి???
మోయాలేకపోతే, ఈడ్చుకుంటూ వెళ్ళను.
ఉన్న ఫళాన విదిలించుకోగలను, విడిపించుకోగలను!!
ప్రస్తుతానికి మాత్రం వినిపించుకోను.

---------------------------------------------------------------------------------------
అటు నిశ్శబ్ధం భరించలేక, ఇటు మాటలు వినలేకపోతే, వినటం మానెయ్యాలంతే...!!!

నీ ప్రశ్నలు నీవే... [Lyrics]

2009-07-31T15:42:00.004+05:30

ఈ మధ్య కాలంలో నాకు బాగా నచ్చిన పాటల్లో ఈ పాట ఒకటి. 'కొత్త బంగారులోకం' చిత్రంలోని ఈ పాట బాలు గారి స్వరంలో వినేప్పుడు మనసులో కలిగే స్పందన నా మాటల్లో చెప్పలేను. ఎందుకో ఇక్కడ భద్రపరుచుకోవాలనిపించి......

*******

నీ ప్రశ్నలు నీవే ఎవ్వరో బదులివ్వరుగా..
నీ చిక్కులు నీవే ఎవ్వరూ విడిపించరుగా..!

ఏ గాలో నిన్ను తరుముతుంటే అల్లరిగా..
ఆగాలో లేదో తెలియదంటే చెల్లదుగా..!

పది నెలలు తనలో నిన్ను మోసిన అమ్మైనా...
అపుడో ఇపుడో కననే కనను అంటుందా..!

ప్రతి కుసుమం తనదే అనదే విరిసే కొమ్మైనా...
గుడికో జడకో సాగనంపక ఉంటుందా..!

బతుకంటే బడి చదువా అనుకుంటే అతి సులువా...
పొరబడినా పడినా జాలిపడదే కాలం మనలాగా...
ఒక నిమిషం కూడ ఆగిపోదే నువ్వొచ్చేదాకా...!

అలలుండని కడలేదని అడిగేందుకె తెలివుందా?
కలలుండని కనులేవని నిత్యం నిదరోమందా?
గతముందని గమనించని నడిరేయికి రేపుందా?
గతి తోచని గమనానికి గమ్యం అంటు ఉందా..?

వలపేదో వల వేసింది వయసేమో అటు తోస్తుంది.
గెలుపంటే ఏదో ఇంత వరకు వివరించే ఋజువేముంది??
సుడిలో పడు ప్రతి నావ... చెబుతున్నది వినలేవా..?

పొరబాటున చేజారిన తరుణం తిరిగొస్తుందా?
ప్రతి పూటొక పుటగా తన పాఠం వివరిస్తుందా?
మన కోసమే తనలో తను రగిలే రవి తపనంతా..
కనుమూసిన తరువాతనే పెను చీకటి చెబుతుందా??

కడ తేరని పయనాలెన్ని..! పడదోసిన ప్రణయాలెన్ని..!
అని తిరగేశాయా చరిత పుటలు వెనుజూడక ఉరికే వెతలు.
తమ ముందు తరాలకు స్మృతుల చితులు అందించాలా ప్రేమికులు???
ఇది కాదే విధి రాత..! అనుకోదేం ఎదురీత...!!

పది నెలలు తనలో నిన్ను మోసిన అమ్మైనా...
అపుడో ఇపుడో కననే కనను అంటుందా..

ప్రతి కుసుమం తనదే అనదే విరిసే కొమ్మైనా...
గుడికో జడకో సాగనంపక ఉంటుందా..

బతుకంటే బడి చదువా అనుకుంటే అతి సులువా...
పొరబడినా పడినా జాలిపడదే కాలం మనలాగా...
ఒక నిమిషం కూడ ఆగిపోదే నువ్వొచ్చేదాకా.....

స్వేచ్ఛ

2009-07-28T12:48:00.007+05:30

అనంతమైన నీ నుండి స్వేచ్ఛానుభవము గోరి, ఉప్పొంగి, విడివడి సంకల్పపు రెక్కలు తొడిగి అత్యున్నత శిఖరాలను అధిరోహించితిని..
సంతృప్తి లేని ఒంటరి జీవినై, నిత్యానందము ప్రసాదించు ప్రేమ కొరకు వెదకుచు దేశాటనము చేసితిని...
విరహమో, వేదనో మరి వెతుకులాటయో... ఒక తోడు కొరకు తహతహలాడుతు విధి చూపిన మార్గముననుసరించితిని...
ఒక నాడు, ఊహించని రీతిన భగవంతుని దూతయనిపించెడి అదృశ్య హస్త ద్వయముల ఆలింగన స్పర్శచే పరవశించితిని..
అట్టి అనుభవమును శాశ్వతముగ పొందవలెననెడి బలీయమైన కాంక్ష మనసును ముసరగ ఆ క్షణమును ఒడిసిపట్టితిని...
ప్రేమామృతము సేవించిన మరు క్షణమున అహము నశించి, స్వేచ్చా స్వాతంత్ర్యములతో ఆనందమై జాలువారితిని...
ఉరకలెత్తు నవ చైతన్యము సంతరించుకున్న నేనిదివరకెరుగని నేను సరికొత్త పుంతలు త్రొక్కుతు ప్రవహించితిని....
ప్రేమైక మైకమున, ప్రకృతితొ మమేకమై, జీవితముననుభవించినట్టి ఉత్సాహముతో సంతుష్ఠుడనైతిని...
నీ చెంత చేరవలెనన్న ఆశతో, ఎగసిపడు ఉద్వేగముతో పరుగులెత్తుతు, విజయోత్సాహముతో నీలో చేరితిని....

తండ్రీ, ఇట్టి స్వేచ్ఛను ప్రసాదించిన నీ ప్రేమ అపారము, అనిర్వచనీయము.....

హ హ హా... హహహహహ హ హ హా..................

2009-07-17T19:24:00.006+05:30

"హ హ హా... హహహహహ హ హ హా.................."

"ఊరికే ఎందుకు అంతగా నవ్వుతున్నావు?"
భయపెట్టే ప్రశ్న ఇది!!. అడిగిన ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పనందుకు విక్రమార్కుడి తల వంద చెక్కలవుతుంది అని బేతాళూడంటాడు. కానీ ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం తెలిసిపోతే నీ గుండె వేయి ముక్కలవుతుంది అని ఆత్మారాముడు హెచ్చరిస్తూ ఉంటాడు. అందుకే.... ఇలా కాదని, ఒక సారి చెవులు ఘట్టిగా మూసుకుని ఆలోచించేసాను.......

"ఊరికే ఎందుకు అంతగా నవ్వుతున్నావు?"
ఇది.. బయటపడలేని పైశాచిక చేష్ఠకు మారు రూపం కావచ్చు. అవగతం చేసుకున్న నిస్సహాయత మింగెయ్యకుండా అడ్డుపెట్టుకున్న చిన్న కవచం కూడా కావచ్చు. లోనుండి భయపెట్టే నిశ్శబ్ధమైన అగాధం హోరు నుండి తప్పించుకునేందుకు చేసే షోరు కావచ్చు. ఒక హిపోక్రట్ కు ప్రాణం పోసే ఊపిరి కావచ్చు. వచ్చే కన్నీరుకు "ఆనందం" పేరిచ్చే ప్రయత్నం కూడా కావచ్చు.

ఒక్క మాటలో... లోపల ఉన్న విషాన్ని హుందాగా బయటకు కక్కేసి నెక్ష్ట్ ఛాలెంజ్ కు రెడీ అయ్యేందుకు నాకు తెలిసిన ఒకే ఒక మార్గం కావచ్చు.

--------------------------------------------------------------------------------------------
అర్రే... నా గుండె ఇప్పుడు వేయి ముక్కలయ్యిందా? లేనట్టుందే!! అంటే, ఆత్మారాముడు కూడా అప్పుడప్పుడూ అనవసరంగా భయపె(ప)డతాడన్నమాట!! హ హ హా... హహహహహ హ హ హా..................

మౌనం, మాటల - దాగుడుమూతలు

2009-07-16T16:02:00.005+05:30

అఫీసుకు బయలుదేరినదాన్ని, ఏదో మాటల్లో పడి అలానే కుర్చీలో కూర్చున్నాను. షేర్ మార్కెట్ గురించి అత్త, నాన్న ఏదో మాట్లాడుతున్నారు.

"నా ఫ్రెండ్ కుమార్, బోలెడంత డబ్బు సంపాదించాడు. మార్కెట్ ని జాగ్రత్తగా స్టడీ చేస్తూ, టెన్షన్ అవ్వకుండా ఉండాలి. ఇక్కడ పెరగటం, తగ్గటం మామూలే. తీసుకునే రిస్క్ మీద ఒక అవగాహన ఉండాలి..."

"కాస్త తెలివి ఉంటే ఇక్కడ సంపాదించటం చాలా తేలిక అన్నయ్యా గారూ.. ఒక వారం లొ 10 కి 5 సంపాదించచ్చు. బ్యాంక్ లో వేస్తే ఎప్పటికి వచ్చేను ఆ 5?!" అంటూ ఇంకా ఏదో చెప్పబోయింది అత్త.

"అత్తా నాకు తెలియకడుగుతాను, మార్కెట్ లో మనీ ఏమీ మేనుఫాక్చర్ అవ్వదు కదా...! అంటే నీ డబ్బు వేగంగా పెరుగుతుంది అంటే ఆ డబ్బు ఎవడో పోగొట్టుకున్నదనే కదా?"

"అలా కాదే.. ఇక్కడ ఎవడికి తెలివుంటే వాడు సంపాదించుకుంటాడు. అంతే..."

"నిజమే షేర్ మార్కెట్ అంటే పేకాటలాంటిది." అని నాన్న గొంతు వినిపించింది.

"అందుకే నాన్నా, నాకు అందులో డబ్బు ఇన్వెస్ట్ చెయ్యటమంటే నచ్చదు."

నాన్న నన్ను చూసారు. ఆ చూపులో అదో రకమైన అంగీకారం లేని స్వీకారం కనిపించింది. నేను అత్తను చూసాను.

మధ్యలో ఇవేమి సరిగా అర్థం కాని అమ్మ ఏదేదో అంటూ అమాయకంగా నవ్వుతుంది. మాటల్లో పడ్డాను అన్నది ఒక వంక. నిజానికి ఉన్న చోట నుండి అడుగు ముందుకు పడట్లేదు. "ఇక బయలుదేరతానమ్మా.." అని చెప్పి లేచి నిల్చున్నాను. అమ్మ వచ్చి దగ్గరకు తీసుకుంది. నా ముఖంలో ఎలాంటి హావ భావాలు రావట్లేదు. అమ్మ శరీరం నాకు తగులుతూ ఉన్నా, తనని చేతులతో ముడివెయ్యాలనిపించినా మరి ఎందుకో అలాగే నిల్చున్నాను. ఉంటానని చెప్పి రెండడుగులు వేసి, మళ్ళా వెనక్కి తిరిగి,

"మొబైల్ చార్జర్ పెట్టుకో అక్కడ టేబుల్ పైన ఉంది"

"సరే..", అంటూ అమ్మ నాతో పాటు గుమ్మం బయటకొచ్చింది.

"బయట మబ్బుగా ఉంది. వర్షం పడచ్చు. ఒక పావుగంట త్వరగా బయలుదేరండి."

"అలాగే.."

"స్టేషన్ లో జాగ్రత్త...."

"మేము జాగ్రత్తగానే ఉంటాం గానీ నువ్వు జాగ్రత్త. ఆఫీసులో ఎక్కువ సేపు ఉండకు. ఇంటికి త్వరగ వెళ్ళిపోతూ ఉండు."

"సరే.. వెళ్ళి త్వరగా స్నానం చేసెయ్యి. ఇంకో అరగంటలో కారొస్తుంది."

"అవును. సరే జాగ్రత్త.."

"హ్మ్.. ఇంటికెళ్ళాకా ఫోన్ చెయ్యండి.

"సరే.."

"ఉంటాను, బై"

"హ్మ్.. బై"

భారంగానే అడుగులు ముందుకు పడ్డాయి......

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
కొన్ని సార్లు ఎంతో express చెయ్యాలనిపించి కూడా... చెయ్యలేకో, ఎలా చెయ్యాలో తెలియకో మరి... చెయ్యకుండానే ఉండిపోతాం. అలా అని అస్సలు చెయ్యకుండా ఉండం. అసలు విషయాన్ని కప్పేస్తూ ఎదో ఒకటి చెప్తుంటాం!! :). ఒకవేళ ఆ సమయంలో, "ఏదో ఉంది, ఏంటో చెప్పు!!" అని అవతలి వ్యక్తి నిలదీస్తే గనక చెప్పేందుకు మాటలు రావు. బయటకు అంతా మౌనమే.. లోపల మాత్రం, చిరంజీవి సినిమా మొదటి ఆట టికెట్ కోసం తన్నుకుంటున్న అభిమానుల్లా ఉంటాయి మాటలు!!

ఏంటో ఈ.........

2009-07-14T17:52:00.010+05:30

You pour down all your Love on me.
You are Rich and Generous.
You are Beautiful and Loving.
But I cant take it anymore.

- said the valley

"Take??!!!"
Your Depth is my Height.
You "Give" me Space.
You "Gave" me Life.
I never Gave. Thats my flow.

- replied the waterfall

|స్పేస్~~~~~~~~

2009-06-18T17:34:00.004+05:30

ఒంటరితనం సాగరమై నన్నావహించి, తనకు "స్పేస్" కావాలంటూ...
ప్రతి క్షణం ఘోషిస్తోంది, నా నుండి నన్ను నెట్టేస్తోంది. :)

నీ ఇష్టం.

2009-06-09T23:44:00.007+05:30

కష్టకాలంలో, నన్ను ఓదార్చటానికి కాక, ఆ సమయంలోనూ వినబడే శ్రావ్యమైన రాగాన్ని గుర్తుచేసేందుకు నా తోడుంటావని…

అపజయాల పాలైన సమయంలో నాకు ఊరట కలిగించేందుకు కాక, నా శక్తి పై నమ్మకంతో నా సామర్ధ్యాన్ని నాకు గుర్తుచేసేందుకు నా వెన్నంటి ఉంటావని…

నాలోని లోపాలను సమర్ధించేదుకు కాక, ‘అన్ని వేళాలా నీవు నా ప్రేమకు పాత్రురాలివి’ అని నమ్మకం కలిగించేందుకు నా ఫిర్యాదులను సైతం ఓపికగా వింటున్నావని…

ఒంటరిగా ఉండాలనిపించిన వేళల్లో సైతం, నా వెంట ఉండటం ద్వారా కాక, తిరిగి వచ్చేందుకు ఒకే ఒక కారనమవటం ద్వారా, ‘నేను ఒంటరిని’ అన్న భావన నాకు కలుగనివ్వవని…

బహుమతులిచ్చో లేక మేలు చేసో కాక, ఒక చిన్ని చిరునవ్వుతో నా మనసును గెలుచుకోగలవని…

నన్ను మాత్రమే కాక ప్రకృతిలోని ప్రాణులన్నిటినీ ఇదే భావంతో ఆదరిస్తావని…

‘మోక్ష సాధన’ అన్న భావావేశానికి అతీతమై, వైరాగ్యం నుండి సైతం వైరాగ్యం పొందిన విరాగి, యోగివని...

ఎవరిమీదైతే నమ్మకం ఉంచానో...

అలాంటి నీవు, నీ తత్వమే నాలో ప్రవహిస్తూన్న వేళ, నీవు శ్రుతింపగా మోగే మురళి కావాలనుకునే నన్ను, వెండి మురళి కోరటం న్యాయమా? విన్న వెంటనే ఆక్రోశంతో ఊగిపోయాను. తక్కెడలో భక్తితో వేసిన తులసీ దళం కన్న తేలికైన నీవేనా ఈ మాటన్నది? కోరావని, నీకు లోహపు మురళిని సమర్పించి నా ఆత్మను నేనే పరిహసించుకోలేను. ఒక వెదురు ముక్క తేవటం తేలికే... అలా అని దొరికిన వెదురు ముక్కను నీ చేత పెట్టి మురళి అనలేను. ఇటు మురళి లేకుండా నీ విగ్రహాన్ని చూడలేను. ఈ పరీక్ష, నా నమ్మకానికా? లేక నాకు నీ పై ఉన్న మమకారానికా? లేదా 'నీవు, నేను ' అని... నేనే ఒక భ్రమలో జీవిస్తున్నానా???

హ్మ్.. భ్రమలో జీవిస్తేనేం!! వీడేవరకూ అదే నిజం. నా నమ్మకమే నాకు ముఖ్యం. నా నమ్మకం పై నమ్మకముంచి, భారం అంతా నీపై మోపి, విరిగిన నీ మురళిని జోడించి దానినే నీకు సమర్పిస్తున్నాను. స్వీకరించటం, లేకపోవటం నీకే వదిలేస్తున్నాను. ఏం చేస్తావో నీ ఇష్టం.

*******************************************************************************************
నా కృష్ణుడి బొమ్మ కున్న మురళిని నా స్నేహితులు తెలియక పుల్ల ముక్కనుకుని విరగొట్టేశారు. అదీ సంగతి. ఆ విషయం చెప్తే విని, 'వెండిది పెట్టు ' అన్న సలహా ఇస్తే వచ్చిన ఆవేశం ఇది... ఆ మాత్రం దానికే ఇంత చెయ్యాలా అంటే.... ఏం చేస్తాం, కొన్ని జీవితాలంతే!! ఏమీ చెయ్యలేం.

మౌన వేదన...

2009-05-25T13:16:00.003+05:30

లోగిలిలో దీపం మిణుకు మిణుకు మంటోంది.
తులసమ్మ నిదురించక తోడు కూర్చుంది.
మేలుకున్న శశి మబ్బుల మాటున నక్కాడు.
సందేశం లేదని చెప్పేందుకు మనసొప్పలేదు కాబోలు.
జాడ లేదని గాలి కబురు తెచ్చింది.
స్తంభించిన ప్రకృతి జాలిగా చూస్తోంది.
ముడిచిన పిడికిలి బిగుస్తోంది.
ఆశ చావని గుండె ఎక్కు పెడుతోంది.
ఈ రేయి తెల్లవారనీకని దీపం వేడుకుంటోంది.

"హ్మ్.."

2009-04-28T05:18:00.003+05:30

న్యూస్ పేపర్ చదువుతున్నా, గడియారం ప్రతి సెకను లెక్కపెడుతున్న సంగతి వినిపిస్తూనే ఉంది. సమయం ఎంత అయ్యిందా అని గోడకి వేలాడుతున్న గడియారాన్ని చూసాను. ఏడవటానికి ఇంకా 10 నిమిషాలు ఉంది. రోజూ ఈ పాటికి స్వాతి ఇంటికి వచ్చేస్తుంది. ఈవాళ లేట్ అయ్యిందంటే.. అసలే ఈ రోజు ఆటో స్ట్రైక్! బస్ దొరికిందో లేదో అనుకుంటూ వరండాలోకి వచ్చి వీధి మలుపు వైపు చూస్తున్నాను. ఈ లోగా గేట్ అలికిడి విని కిందికి చూసాను. స్వాతి, గేట్ వేస్తోంది. నీరసంగా కనిపించింది. మా ఆఫిసులు చాలా దగ్గర. రోజు తనని వాళ్ళ ఆఫీసు వీధి చివర పిక్ చేసుకుని ఇద్దరం నా బండి మీద కలిసే ఇంటికి వస్తాం. ఆ రోజు ఆ గొడవ జరిగిన సాయంత్రం నేను తనెప్పుడూ ఎదురు చూసే చోటకి వెళ్ళాను. తనక్కడ లేదు. ఎప్పుడైనా నేను లేట్ అవుతానేమో కానీ తనెప్పుడూ లేట్ కాదు. ఒక వేళ ఎటైనా వెళ్ళాలన్నా నేనొచ్చే వరకు ఆగి చెప్పి వెళ్తుంది. లేదా ఒక SMS ఇస్తుంది. ఈ రోజు ఏమైంది అనుకుంటూ చుట్టూ చూసాను. ఒక రెండొందల అడుగుల ముందు తను నడుస్తోంది. పక్కగా వచ్చిన ఆటోని ఆపి ఎక్కింది. నేను రాననుకుందా? భార్యా భర్తలన్నాకా గొడవలు లేకుండా ఉంటాయా? ఆ మాత్రానికి నేను తనని పిక్ చేసుకోను అనుకుందా? ఛ! లేదు. తను అంత సంకుచిత మనస్కురాలు కాదు. నేను వస్తానని తెలుసు. ఐతే నాతో రావటం తనకి ఇష్టం లేదా?? ఆ ఆలోచనతో మనసు ఒక్క సారి చివుక్కుమంది. గుక్క పెట్టిన పసి పిల్లాడిలా ఊపిరాడలేదు. రెండు నిమిషాల తరువాత బండి స్టార్ట్ చేసి బయలుదేరాను. ఆ రోజు నుంచీ ఇప్పటి వరకు తను నాతో కలిసి రాలేదు. ఇంట్లో కూడా మాటలు లేవు. కనీసం చూపులు కూడా కలవటం కరువయ్యింది. సాయంత్రం ఇంటికి రాగానే వండి టేబుల్ మీద పెట్టి తన గదిలో ఏదో పనిలో నిమగ్నమవుతుంది. ఆకలేసినప్పుడు నేను నాలుగు మెతుకులు తినేసి వెళ్ళి పడుకోవటం. పోనీ రమ్మని పిలుద్దామా అంటే, ఆమె కళ్ళలో కళ్ళు పెట్టి మాటాడే ధైర్యం లేదు ఇప్పుడు. నవ్వితే ఆ కళ్ళు వెన్నెల కురిపిస్తాయి, తన మూడ్ బాగాలేకపోతే నిప్పులు కురిపిస్తాయి. ఒకసారి ఎదో మాటా మాటా పెరిగి తన మీద అలిగి భోజనం చెయ్యకుండానే నిద్రపోయాను. ఆ మర్నాడు, "అన్నం మాని ఎవరి మీద కక్ష సాధిద్దాం అనుకుంటున్నావు?" అని తను అడిగినప్పుడు తను చూసిన చూపు మర్చిపోలేను. నా బిహేవియర్ కీ నాకే సిగ్గేసింది. ఒకరి మీద అలిగి అన్నం మానేయటం, పనులు మానేయటం లాంటివి తనకు నచ్చవు. చాలా స్వతంత్ర్య భావాలు కలది తను. తనకి సమయం ఇవ్వటం తప్ప నాకు వేరే దారి కనబడలేదు. కాలింగ్ బెల్ మోగింది. తలుపు తీయగానే తను లోపలికి వచ్చి నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్ళి తలుపేసుకుంది.

గదిలోకెళ్ళి 5 నిమిషాలయ్యింది. తనింకా తలుపు తియ్యలేదు. తలుపు కొట్టి పిలవాలనుంది. ఇంకో అయిదు నిమిషాలు ఆగేదా అనుకుంటూ వంట గదిలోకి నడిచాను. పొయ్యి మీద పప్పు ఉడుకుతోంది. తను ఆఫీసు నుంచి రావటం లేటయితే వంట నేనే చేస్తాను. హాల్ లోకి నడుస్తూ బెడ్రూం వైపు చూసాను. తలుపు కింద ఖాళీ లోంచి పడుతున్న వెలుగులో తన నీడ కదులుతోంది. తను పడుకోలేదు. హాల్ లో మూల ఉన్న కుర్చీలో చతికిలబడి స్వాతి మాగజైన్ తిరగేస్తున్నాను. అందులో ఒక జోక్... చెవులకు పెద్ద పెద్ద కట్లు ఉన్న అతనిని అతని మితృడు, "ఏమయింది??" అంటూ పలకరిస్తాడు. "పెళ్ళి చేసుకున్నాకా మా ఆవిడ కబుర్లు వినీ వినీ..!" అని ఆ కట్లు కట్టుకున్న అతను భోరుమంటాడు. అది చూసి ఠక్కున చిన్న నవ్వు వచ్చింది నాకు. ఈ మౌనం కన్నా ఎక్కువ బాధ ఉంటుందా అనిపించింది. ఒక్కోసారి మనసు బాగోక ఎవరితోనూ మట్లాడాలనిపించదు. అలాంటప్పుడు ఏదైనా రాయి అని చదువుకునే రోజుల్లో నా స్నేహితుడు హరి నాకు చెప్తూ ఉండేవాడు. అప్పుడప్పుడు చిన్న చిన్న కథలు రాసే వాడిని. స్వతహాగా రచయితని కాకపోయినా మనసులో మాటలే పెన్నుతో ముచ్చటిస్తూ ఉంటే అవి కాగితం మీద ఒలికేవి. కానీ మనసు అలిగి గదిలో తలుపేసుకుని కూర్చుంటే మాటలెలా వచ్చేది?

బెడ్రూం తలుపు తెరుచుకుంది. శబ్దం విన్నా తల ఎత్తకుండా పుస్తకం చూస్తున్నాను. తన అడుగులు వంటగది వైపు పడ్డాయి. స్టీల్ బిందెకు గ్లాస్, అటు పై తన గాజులు తగిలి ఒక మృదువైన శబ్దం చేశాయి. ఒక నిమిషం తరువాత తను హాల్లోకి వచ్చి, అల్మరలోని చలం 'మ్యూజింగ్స్ ' తీసి నేను కూర్చున్న కుర్చీ పక్కన ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుని చదువుతోంది. మొదటి పేజీ... ఈ పుస్తకాలనేవి భలే గమ్మత్తయిన విషయాలు. తనని పలకరించిన ప్రతి వారికీ పేజి పేజికీ గుప్పెడు అక్షరాలలో బోలెడు కబుర్లు చెబుతూ ఉంటాయి. ఆలోచనల్లోనే ఎన్నో ప్రదేశాలు తిప్పేస్తాయి. మనసు బాగాలేనప్పుడు ఎవరితో మట్లాడాలని ఉండదు కానీ ఎవరైన చక్కగా మాట్లాడుతూ ఉంటే వినాలనిపిస్తుంది. ఆ కబుర్ల గగనంలో మనన్సు కాసేపు విహరించాకా కాస్త తేలికవుతుంది. అందుకేనేమో పుస్తకాలు మనిషికి మంచి నేస్తాలు అంటారు. ఏదో శబ్దం విని ఈ లోకంలోకి వచ్చాను. పప్పు ఉడుకుతోంది. ఇప్పుడు వెళ్ళి స్టవ్ కట్టకపోతే మాడటం మొదలెట్టి ఆ వాసన ఇల్లంతా పరుచుకుంటుంది. కుర్చీకి ఎదురుగా ఉన్న టీపాయి మీద కాళ్ళు పెట్టి తను పుస్తకం చదువుతోంది. ఈ మూల కుర్చీలో కూర్చుంటే ఇదొకటే దారి. తనని డిస్టర్బ్ చెయ్యాలని లేదు. తను పేజీలు తిప్పుతోంది. అక్కడ పప్పు మాడుతోంది. నేను తలెత్తి వంటగది వైపు చూసాను. పుస్తకం టీపాయి మీద బోర్లించి తను లేచి కిచెన్ లోకి వెళ్ళింది. నిజానికి తనది చాలా అర్థం చేసుకునే మనస్తత్వం. మా ఇద్దరి మధ్యా తగాదాలు ఎంతో కాలం ఉండవు. అలాంటిది ఆ రోజు మాకు తెలియకుండానే చిన్న విషయం మా మధ్య పెద్ద తుఫాను సృష్టించింది. ఇప్పుడు తలుచుకుంటే అంత చిన్ని విషయానికి వారం రోజులు ఈ మౌన పోరాటామా? అని నవ్వు వస్తుంది. స్వాతి కూడా ఇలానే ఆలోచిస్తే బాగుండు!

తనొచ్చి మళ్ళీ యధాస్తానంలో కూర్చుని పుస్తకం చదువుతోంది. తనకా పుస్తకం ఎన్ని కబుర్లు చెప్తోందో.. నాకు మాత్రం గడియారం సెకన్ల ముల్లు ఆగకుండా చేస్తున్న రొద.. ఈ నిశ్శబ్దంలో ఆ అలికిడి నాకు టార్చర్ లా ఉంది. కూర్చీలో వెనక్కి వాలి కళ్ళు మూసుకున్నాను. "నాకు ఆకలేస్తోంది.." అన్న తన మాట విని నేను తన కళ్ళని ఎదుర్కుంటానన్న ఆలోచన వచ్చేలోపే నా కళ్ళు తన కళ్ళతో కలిసాయి. ఆ కళ్ళు, వాటిలో కోపం లేదు, బాధ లేదు, ఎలాంటి భావమూ లేదు. నిశ్చలంగా నిశ్శబ్దం గా ఉన్నాయి. "భోజనం వడ్డించమంటావా?" అని తనడిగిన ప్రశ్నకు చిన్న చిరునవ్వుతో "హ్మ్.." అని మాత్రమే సమాధానం ఇవ్వగలిగాను. తన వెనుకే అడుగులేస్తూ..
"అన్నట్టు పప్పులో నేను ఉప్పు వెయ్యలేదు!"
"ఉప్పే కాదు, ఏమీ వెయ్యలేదు :) నే వేసాలే...."

..Interval..

2009-04-25T23:16:00.006+05:30

రావద్దనే తీరానికి,
అడ్డగిస్తున్న గాలులతో
ఎగసి పడుతున్న ఎర్రని అలల మధ్య,
ఒంటరిగా సాగే ఈ పయనంలో...
ఒక్క క్షణం ఆగే వీలుంటే..!!

*************************
ఎప్పుడో?? ఒక చిన్న బ్రేక్!

Flower

2009-04-24T00:41:00.003+05:30

Pluck this little flower and take it, delay not! I fear lest it
droop and drop into the dust.

I may not find a place in thy garland, but honour it with a touch of
pain from thy hand and pluck it. I fear lest the day end before I am
aware, and the time of offering go by.

Though its colour be not deep and its smell be faint, use this flower
in thy service and pluck it while there is time.

- Gitanjali

మోసం - నిజం

2009-04-14T01:58:00.003+05:30

నాకు నవ్వు రావటం లేదు. రాకుండా నవ్వే నవ్వు ఎంత కృత్రిమంగా ఉంటుందో తెలియదా.. అయినా నవ్వితేనే ఆనందంగా ఉన్నట్టా? నవ్వితే చాలా? ఆనందమో కాదో అన్నది నీకు పట్టదా? ఒక్క రోజు నవ్వుతూ లేకపొతే ఏమైంది అని ఎంతో కంగారు పడుతూ అడుగుతావు. నీ బరువుకి నా జారుడు మొహం కూడా తోడైతే నువ్వు మోయలేవనిపిస్తుంది. ఒక సారి నవ్వుతాను. బాగానే ఉన్నానంటాను. ఇంత దూరం నుంచి నేనిచ్చే ఆ సామాధానం నిజమనుకుని సమాధానపడతావు నువ్వు. ఎంత వెర్రి నేస్తానివి... నిన్ను మోసం చేయటం ఎంత సులువో..! 'నమ్మిన వాళ్ళని మోసం చేస్తావా?' అని నీ ఆ నమ్మకం నన్ను ప్రశ్నిస్తోంది. తనకేం తెలుసు? నేను బాధపడేప్పుడు ఆ బాధ కంటే ఆ విషయం నీకు తెలిస్తే నువ్వు తట్టుకోలేవన్న ఆలొచన నన్నింకా బాధపెడుతుందని, అందుకే ఆ మోసాన్నే నిజం చెయ్యటానికి వచ్చే ఆ అలకి ఆనకట్ట కట్టేస్తున్నానని...

అల లేనినాడు సముద్రపు ఒడ్డు కూడా ఎడారితో సమానమే కదా...

...హృదయ రాగం...

2009-03-26T15:55:00.003+05:30

నాలో ఎంత మార్పు..? ఈ రోజు అద్దం ముందు నిల్చుంటే, "ఇది నేనేనా? ఇది కలా, నిజమా?" అని తేల్చుకోలేకుండా ఉన్నాను. మార్పు నా పైకి ఎంత నెమ్మదిగా ఎగబాకిందంటే నేను అసలు గ్రహించనే లేదు. చుట్టు పక్కల జరిగే మార్పులను, అలాగే భౌతికంగా కొలవగలిగే మార్పులను మెదడు గ్రహించగలదేమో కానీ స్పందన, ప్రతి-స్పందన వల్ల అంతర్గతంగా జాగృతమైన మార్పును ఎలా గ్రహించగలదు? ఇప్పుడు మాత్రం ఎలా గ్రహించాననే కదా నీ సందేహం? ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నప్పుడు లేని స్పృహ, ఆ ఊపిరి ఆగిపోయేప్పుడు కలుగుతుంది కదా...!

ఎంత కష్టపడినా , నా రెక్కలు ఎంత వేగంగా ఆడించినా నిన్ను అందుకోలేను. అలా అని నిన్ను ఆపనూ లేను. నీవు కర్మ బధ్ధుడివి. నేను నీ అభిమానిని. కాల చక్రం మళ్ళీ నిన్ను నా దగ్గరకు చేర్చక పోదా అని గుండె ఆశగా కొట్టుకున్నా... ఈలోపే కాలమనే ఆ గానుగు చక్రంలో పడిపోతానేమో అన్న ఆలోచన వచ్చిన మరుక్షణం, మనసు భయం తో వణికిపోతూ తనలో నిలుపుకున్న నీ విగ్రహాన్ని పట్టి భోరున ఏడుస్తోంది. నా మనసుని పట్టించుకునే అంత సమయం లేదు ఇప్పుడు. మిగిలిన ఈ కాస్త సమయాన్నీ అర్థం పర్థం లేని, ఈ నిమిషానికి సంబంధం లేని భయాలతో నింపుకోలేను. నీతో నాకంటూ మిగిలినవి ఇంకొన్ని ఘడియలే...! ఇంకెంతో దూరం నా నడక సాగించలేను. నీవు రాక ముందు నేనెలా ఉన్నానో నాకు కనీసం గుర్తు కూడా లేదు. కొన్ని యుగాలయినట్టుంది. ప్రియా.. ఇకపై మాత్రం నువ్వు లేకుండా ఉండ లేను. ఏం చెప్పను ? ఏం చేసి నా భావాలను, నా అనుభూతులను ఈ కాస్త సమయంలో నీకు పంచను? నాకు మాటల్లేవు. చేతలు రావు. యే హద్దులూ లేని నా 'హృదయ రాగాన్ని' మాత్రం నీ జత పంపిస్తున్నాను. అంతకు మించి నీకిచ్చేందుకు నా వద్ద 'నావి' అనేవి వేరేమీ లేవు. ఉన్న వన్నీ కాలానికో, విధికో అర్పించక తప్పదు కదా........ అని ఆ కోయిల తను ప్రేమించిన వసంతుడికి వీడ్కోలు చెబుతూ రెక్కలు జాచి ప్రాణాలొదిలింది.

..నమ్మకం..

2009-03-14T06:13:00.003+05:30

ఎన్నాళ్ళని ఇలా ఇక్కడే ఒంటరిగా ఉంటావు?
భయాలన్నీ వదిలి, నాతో రారాదా..?

ప్రేమను నాటి, నమ్మకాల అంట్లు కట్టి,
నిత్య నూతన జీవితానికి నాంది పలుకుదాం.
ఎప్పటికీ వాడిపోని చిరునవ్వుల పూలు పూయిద్దాం.
కలలుగన్న కొత్త బంగారు లోకాన్ని నిర్మిద్దాం.

అ(గె)లుపెరగని ఆరాటం...

2009-03-05T10:58:00.005+05:30

నిను చేరేందుకు మనోవేగంతో వచ్చానే...
చేరే చివరి క్షణంలో, నాలో ఈ నిశ్శబ్దం !!
మాటల్లో చెప్పలేని నా భావావేశం కాదు.
నీ స్తబ్ధత ముందు ఓడి మౌనం గా నిలిచిన ఆరాటం.

ఈ అల విరిగింది.
నిరుత్సాహంగా వెనుతిరిగింది.
నీవు అలని చూసేవు.
నాకు అల వెనుక, అనంత సాగరమే కానవస్తుంది.

..हम and జెర్రి..

2009-02-19T04:26:00.003+05:30

అప్పుడు నేను ఏడో తరగతి అనుకుంటా... వేసవి సెలవుల్లో పెద్దమ్మ, అక్క, అన్నయ్య, పిన్ని, బాబాయి ఇంకా మా ఫామిలీ అంతా అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఇంట్లో కలిసే వాళ్ళం. అ వేసవి చల్లగా లేదు [అప్పటికి గోదావరి సినిమా ఇంకా రిలీజ్ కాలేదు మరి!]. రాత్రి భోజనాలయ్యకా ఆడాళ్ళంతా విధి గదిలో టీ.వీ చూస్తూ కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు. నేల చల్లగా ఉండటం వల్ల ఒక్కొక్కరూ మెల్లగా నడుం వాలుస్తున్నారు. నేను అలానే వాళ్ళ కబుర్లు వింటూ పెద్దమ్మ పక్కన చేరి నిద్రపోయాను. ఎంత సేపయ్యిందో, ఏమయిందో తెలియదు. ఉన్నట్టుండి కేకలు విని ఉలిక్కిపడి లేచాను. చాలా గొంతులు వినిపించాయి.. పెద్దమ్మ కేకలు.. "కదలకు, అటే వస్తోంది" అన్న మిగతా వాళ్ళ అరుపులు. వంటగదిలో గోడ పక్కన చీపురుకట్ట ఉంది. త్వరగా పట్టుకు రా అని పిన్నితో అమ్మ అన్న మాటలు... నా నిద్ర కళ్ళకు కనిపించింది మాత్రం, మసక మసకగా ఒక చిన్న మెలికెల జీవి. ఆ అరుపులకి ఎటెళ్ళాలో తెలియక అనుకుంటా, అది కూడా తెగ అటు-ఇటు తిరిగేస్తోంది. దీనిని దూరంగా పంపటం నా కర్తవ్యం అని స్ఫురించటానికి ఆట్టే సమయం పట్ట లేదు. వెంటనే చేత్తో లాగి పెట్టి దానిని ఒకటి పీకాను. అది కాస్తా బెడ్రూం వైపు వెళ్ళి పడింది. అంతే, కొత్తగా పెళ్ళయిన మా పిన్ని.. "అమ్మో! మా ఆయన!" అంటూ బెడ్రూం వైపు చీపురుకట్టతో పరుగు తీసింది. ;)

మెలకువ వచ్చాక తెలిసింది ! అది ఒక జెర్రి అని. "బహుసా మేడ మీద నుంచి తెచ్చిన బట్టల్లోంచి పడింది." అనుకుంటారు, ఇప్పటికీ! అమ్మేమో "నీకు ఏమి కాలేదు కదా?" అంటూ నా చెతులు, వేళ్ళు క్షుణ్ణంగా తడిమి తడిమి చూసింది. కాసేపయ్యాకా అంతా చుట్టూ చేరి, 'బుజ్జీ, అసలు జెర్రి ని అంత ధైర్యం గా చేత్తో ఎలా కొట్టావే? భయం వెయ్యలేదా?' అని అడిగారు. ధైర్యమా.. పాడా!! నాకేం తెలుసు అది జెర్రి అని. నిద్రలో ఉండగా సడన్ గా లేపితే ఎవరినైనా పీకుతా. అలాగే దాన్ని కూడా పీకాను. కానీ దొరక్క దొరక్క దొరికిన సువర్ణావకాశం... వదులుతానా..?! "మరేం అనుకున్నారు నేనంటే ?" అని కళ్ళెగరేసి జడ మెలేశాను నేను. అప్పట్నుంచి మనం వీర నారీ మణి కేటగిరీ ఇంట్లో.. హహ..

ఎన్ని మధుర స్మృతులో బాల్యంలో...

తరుగుతుందంటారా..?

2009-02-11T07:27:00.005+05:30

హే.. ట్రై దిస్..

ఐ నో. 'ఆల్మండ్ జాయ్'. రైట్?

హ్మ్.. వాట్ ఈస్ ఇన్సైడ్ ?

కొకొనట్. :)

హ్మ్.. :)

యు లైక్ కొకొనట్ సో మచ్ నా? :)

హ హ హ....

ఈ రోజు అఫీసులో శ్రీజిత్ తో జరిగిన సంఘటన ఇది. తనకి నచ్చినదాన్ని నాతో పంచుకుంటున్నాడు అన్న ఆలోచన మనసులో చాలా ఆలోచనలని, జ్ఞాపకాలని రేపింది.....

చిన్నప్పుడు క్లాస్లో ఎవరిదైనా పుట్టిన రోజు ఐతే తలా ఒక చాక్లెట్ ఇచ్చేవారు. అది తినకుండా దాచి, ఇంటికెళ్ళాక చెరిసగం చేసి తమ్ముడితో పంచుకుని తినేదాన్ని. నాకిష్టమైన రకం చాక్లెట్ ఐతే ఇంటికెళ్ళే వరకు తినకుండా ఉండటం కొంచం కష్టమయ్యేది. వేళ్ళే లోపు ఓ వంద సార్లు బయటకు తీసి చూసుకునేదాన్ని :) ఎవరైనా ఇస్తే తమ్ముడితో పంచుకోవటానికి నాకేం అభ్యంతరం ఉండేది కాదు కానీ, నాన్న కొన్న వాటి పై 'నాది ' అన్న భావం ఎంత ఉండేదో..!! నాకు ఎంతో ఇష్టమైన గన్ బొమ్మని వాడు విరిచేసినప్పుడు 'నా బొమ్మలన్నీ వీడు పుట్టాకా విరగ్గొట్టేశాడు ' అని ఎంత ఏడ్చానో. ఆ ఉక్రోషానికి అసలు కారణం వేరే. అదేంటంటే... నాకు తమ్ముడంటే చాలా ఇష్టం. వాడు అమ్మ కడుపులో ఉండగా మడి కట్టుకుని ఎన్ని పూజలు చేశానని??!! కానీ వాడు పుట్టాకా ఏదో తేడా నాలో... అమ్మ నాకన్నా వాడినే ఎక్కువ ఎత్తుకుంటుంది. వాడినే ఎక్కువ పట్టించుకుంటుంది. వాడి వైపు తిరిగి పడుకుని, నన్ను వెనక పడుకోమంటుంది. అమ్మ కి నా మీద ప్రేమ తగ్గిపోతుంది. అంతా వీడీవల్లే. వీడు పుట్టాకనే అమ్మ నన్ను సరిగ్గా చూడట్లేదు అని చాలా కుళ్ళు ఉండేది. దానివల్ల అవకాశం దొరికినప్పుడల్లా ఇలా బయట పడేదాన్నన్నమాట. లొడ లొడా వాగే నేను ఉన్నట్టుండి కాం అయిపోయాను. అమ్మ, నాన్న నన్ను గమనిస్తూనే ఉన్నారు. వాడు కొంచెం పెద్దయ్యి, నేను కూడా వాడిని ఎత్తుకోగలిగే సమయానికి, ఈ ఆలోచనలు కాస్త తగ్గాయి. ఇదే కాదు, అమ్మ వేరే పిల్లల మీద ప్రేమ చూపిస్తే ఏదోలా ఉండేది. సమయంతో పాటు మానసికంగా ఎదిగాక మనసులో అలాంటి ఆలోచనలు పోయాయి. కానీ ఇప్పుడనిపిస్తోంది....

తమ్ముడితో అన్నీ పంచుకోగలిగిన నేను అమ్మ ప్రేమని పంచుకునేందుకు ఎందుకు అంత కష్టపడ్డాను?? పిల్లలంటే చాలా ఇష్టం ఉన్నా, అమ్మ వాళ్ళని దగ్గరకు తీసుకుంటే నాకు ఎందుకు అంత కుళ్ళు ఉండేది ? అప్పుడు,ఇప్పుడు,ఎప్పుడూ నా బుర్రలో ఒక్కటే ప్రశ్న. "అమ్మకి వీళ్ళంటే 'నాకంటే' ఎక్కువ ఇష్టమా..?" అని. అమ్మని ఎప్పుడూ అడగలేదు. కానీ ఈ ప్రశ్న నా మనసులో చాలా కాలం అలానే ఉంది. ఎందుకంటే బాహ్యం గా అమ్మ నా మీద చూపించే ప్రేమ, వారి మీద చూపించే ప్రేమ ఒక లాగే ఉండేవి. కొన్ని సార్లు నా మీద చూపించేదే తక్కువ అనిపించేది. అప్పుడప్పుడు తగిలే తిట్లు, మొట్టికాయలు ఇలాంటి ఆలోచనల్ని మరింత బలపరిచేవి. తమ్ముడికి ఈ సంగతేమీ తెలీదు. వాడెప్పుడూ అలా కుళ్ళుకున్నట్టు నాకు కనిపించలేదు. బహుశా నేను కూడా అమ్మ, నాన్న తో పాటుగానే పరిచయం కావటం వల్ల కాబోలు. ఈ చిక్కంతా కొత్త బంధాలతోనేనేమో..!

పక్క వారికి పంచితే, నాకు అందేది తగ్గిపోతుంది అనే ఆలోచన ప్రేమ కు పుష్టుగా అప్ప్లై చేసేసుకున్నాను అనుకుంటా..:) గమ్మత్తు ఏంటంటే, నిజంగా తరిగిపోయే చాక్లెట్లు, బొమ్మలు వగైరా పంచుకునేందుకు నాకెప్పుడూ మనసు కష్టం అనిపించలా... కానీ కొద్దిగా ప్రేమ దగ్గరే బోల్తా పడ్డాను :) ఇప్పుడు కూడా అప్పుడప్పుడూ దేని గురించైనా అలా పొశెసివ్ గా అనిపించినా [అంతే, కుక్క తోక, నా బుద్ధి ఒకే రకం..], నాకు సీక్రెట్ తెలిసిపోవటం వల్ల, 'హహ, నువ్వు మరీ విశూ...' అని నన్ను చూసి నేనే నవ్వేసుకుంటాను.:) దానితో ఆ ఫీల్ మనసులో ఎంతో సేపు ఉండదు.

ఇంతకీ, పంచుకుంటే ప్రేమ తరుగుతుందంటారా..? నిజంగా తరగకపోయినా, అలా అనిపిస్తే ఏం చెయ్యాలో..!

..భావ బాష్పాలు..

2009-02-04T13:42:00.011+05:30

నిన్న రాత్రి ఉన్నట్టుండి నువ్వు గుర్తొచ్చావు. నేను బాధపడుతున్నాను అనుకున్నాయో ఏమో, పిలవకుండానే కన్నీళ్ళు కూడా ఒచ్చేసాయి. ఒంటరిగా ఫీల్ అవుతున్నా అనుకున్నట్టు ఉన్నాయి. నీ ఆలోచన తోడు ఉండగా నాకు ఒంటరితనం అనిపించదు అని ఎంత చెప్పినా వినలేదు అవి. వదిలి అసలు పోనంటాయే!

ఇవి ఎంత మంచి నేస్తాలో తెలుసా! నా కళ్ళలో నిలిచిన నీ రూపాన్ని ఎవ్వరికీ కనపడానీయకుండా దాచేస్తాయి. ఆ నిమిషంలో మాటల్లో చెప్పలేక, మనసులో మోయలేక, కళ్ళలో ఉప్పొంగే నా భావాలెన్నిటినో.. "మేమున్నాం కదా, మాకొదిలేయి.." అంటూ మోయలేమని తెలిసి కూడా ఆ భారాన్నంతా నెత్తినేసుకుంటాయి. భావ భారం మోయటం అంత సులువా.. నువ్వు చెప్పు ? పాపం ఆ బరువుకు కళ్ళలో ఇక నిలవలేక జల జలా రాలిపోతాయి. పోతూ పోతూ కూడా నన్నవి వదిలిపెట్టవు సుమా..! నా చెంపలను నిమురుతూ పోతాయి. గుండెల్లోకి ఇంకి, పొంగిన నా భావాలన్నిటినీ మూట కట్టి మనసు అర లో భద్రం చేస్తాయి.

చాలా సార్లు చూసి చూసి.. జాలేసి, ఉండబట్టలేక వాటిని ఇలా అడిగాను. "రాలి పోతున్న వాటిని అలా పోనివ్వక, ఎందుకు వృధాగా పోగుచేసి భద్రం చేస్తున్నారు?" అని.. దానికవి ఏమన్నాయో తెలుసా?

"వెర్రిదానా! కరిగిపోయి, రాలిపోయి, ఆవిరైపోయేందుకు అవేమైనా కన్నీళ్ళటే?! అవి నీ భావాలు. అత్మీయమైన మదిలో తప్ప మరెక్కడా మనలేవు. వాటిని నువ్వెంత అపురూపంగా చూసుకుంటావో మాకు తెలుసు. మా మీద జాలితో మాటవరసకి ఇలా అంటున్నావు కానీ, నువ్వు వాటిని అలా తుడిచేయగలవా? నీ కళ్ళలో తోడుకున్న వాటిని 'ఆ' గుండె పై చేర్చినప్పుడు కాని మాకు మోక్షం లేదు." అని.

ఎంటో వాటి వెర్రి తాపత్రయం! కాని అవి మదిలో చేరిన ప్రతి సారీ, ఆలోచనల్లో పెరుకున్న కుళ్ళంతా వాటి ఉధృతమైన ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతుంది. మది ఏదో కొత్త అందం సంతరించుకుంటుంది. నిర్మలమైన పసి పాప బోసినవ్వులా తోస్తుంది.

ఈ ఘనత అంతా ఎవరిదనుకోనూ? నా నేస్తాలను నాకే వదిలేసిన నీకా? ఇంత మనోహరమైన అనుభవాన్ని నాకు అందజేస్తున్న వాటికా? అన్నీ సమ పాళ్ళలో పేర్చి ఇచ్చిన ఆ మాధవుడికి మాత్రం వేవేల కృతజ్ఞతలు. _/|\_

...మౌన సంభాషణ...

2009-01-23T01:54:00.005+05:30

టైం 10:10. పని వత్తిడి వల్ల పడుకోవటం, అందువల్ల లేవటం, బయలుదేరటం, ప్లాన్ అంతా లేట్ అయిపోయింది. 'ఛ! వెళ్ళే సరికి మధ్యాహ్నం అయిపోతుంది' అనుకుంటూ బస్ ఎక్కాను. సిటీ బస్లో గంట పైనే ప్రయాణం చెయ్యాలి సుధ వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళటానికి. సీట్ ఖాళీ లేదు. లేడీస్ సీట్ అని, ఒకతన్ని నిలబెట్టేసి కూర్చున్నాను. పక్క సీట్లో కూర్చున్న అబ్బాయి, [అతని కొడుకు అనుకుంటా..] ఖంగారు పడి అతనితో పాటూ లేచి వెళ్ళిపోతుంటే, ఇటు కూర్చో అని అయిల్ సీట్ ఇచ్చేసి నేను విండో సీట్లో స్థిరపడ్డాను. పరవాలేదు కూర్చో అని నాన్న సైగ చెయ్యటంతో వాడు కూడా కూర్చున్నాడు. ఎండ మండిపోతుంది. అద్దం లోంచి పడే సూర్య రశ్మికి కుడి చెంప, చేయ్యి వేడెక్కి సుర్రుమంటున్నాయి. చేసేదేమీ లేక అలానే కూర్చుని దిక్కులు చూడటం మొదలెట్టాను. బాగానే కాలక్షేపం అవుతోంది. ఆ పిల్లాడికి ఇంకా నా మీద కోపం ఉన్నట్టుంది, వాళ్ళ నాన్నని నిల్చోబెట్టినందుకు. వాడికి కూడా ఎండ బాగా తగులుతోంది. ఎండ వల్లో, మరి నా మీద కోపం వల్లనో వాడి ముఖం ఎర్రగా మారుతుంది. ఇంకా, నుదుటి పై సన్నగా చెమట కూడా...

మామూలుగా ఐతే పిల్లలు కనబడితే, అవకాశం వస్తే వాళ్ళతో ఎదో ఒకటి మాట్లాడతాను, నవ్వులు కలిపేస్తాను. కానీ ఆ రోజు ఎందుకో మాట్లాడే, నవ్వే, ఎమోషనల్ అయ్యే మూడ్ లేదు నాకు. సో వాడిని పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. నా దిక్కులు చూట్టం పనిలో పడిపోయాను. అలా చూస్తూ చూస్తూ మధ్యలో వాడిని కూడా చూసాను. నిద్రొస్తున్నట్టుంది. తూగుతున్నాడు. వంగి పడుకునేందుకు ప్రయత్నించాడు. వీలు లేదనుకుంటా.. వెంటనే లేచాడు. నాకెందుకో కొంచం ఇంటరెస్టింగ్ గా అనిపించి, వాడిని చూడటం మొదలెట్టాను. వంగున్నాడు, పక్కన ఉన్న రాడ్ మీద వాలాడు, సీట్లోనే పక్కకు తిరిగి పడుకున్నాడు.. ఊహు!! లాభం లేదు మెదులుతూనే ఉన్నాడు. నిద్రేమో కుమ్మేస్తుందని తెలుస్తుంది. కళ్ళు చింత నిప్పుల్లా ఉన్నాయి. నాకేమో ఏం చేస్తాడా అన్న కుతూహలం పెరుగుతోంది. ఇంకో పక్క జాలేస్తొంది. నిండా చూస్తే ఆరేడేళ్ళు ఉంటాయేమో అంతే. పక్కన వాళ్ళ అమ్మ ఉంటే వాడు ఇలా దూర ప్రయాణంలో ఇంత కష్టపడే అవసరం ఉండేది కాదేమో కదా అనిపించింది. వాడు ఇంకా నిద్రపోయేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నాడు. నేను వాడినే చూస్తున్నాను. అన్ని యాంగిల్స్ ట్రై చేశాక, ఎదీ కుదరక, లేచి ఏం చెయ్యాలా అన్నట్టు ఆ ఎర్ర కళ్ళతో చుట్టూ చూస్తున్నాడు. ఇక నా మనసు ఆగలేదు. కానీ అప్పుడు కూడా మాట్లాడే మూడ్ లేదు నాకు. వళ్ళో పడుకుంటావా అన్నట్టు సైగ చేశాను. వాడు నన్ను అలానే చూస్తున్నాడు. మళ్ళీ సైగ చేశాను. ఊ.., ఆ.. అనలేదు. చటుక్కున ఒళ్ళో వాలిపోయాడు. గాఢ నిద్రలోకి జారుకుంటున్నాడు అనేందుకు సూచనగా మెల్లగా వాడి బరువు పెరుగుతోంది. నిద్రపోతున్న వాడిని చూసి ఎంతో సంతృప్తి గా అనిపించింది.

మేము ఇద్దరం ఒకరికొకరు తెలీదు. ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడుకోలేదు. కనీసం వాడిని చూసి నేను నవ్వలేదు. కానీ మా ఇద్దరి మధ్యా ఎదో ఆత్మీయతతో కూడిన సంభాషణ జరిగినంత ఫీలింగ్ కలిగింది నాకైతే. ఇలా ఉండగానే, నా మెదడు ఆలోచించటం మొదలు పెట్టింది [ఖాళీగా ఉన్నందు వల్ల కాబోలు]. ఎందుకో ఈ మధ్య నా ఆలోచన పద్ధతి, మాట్లాడే పద్ధతి చలా మారాయి అనిపించింది. ఐతే ఏ రకంగానో చెప్పలేను. మరైతే మార్పును ఎలా గమనించానంటే, ఎదుటి వారి స్పందన బట్టి... I am having a kind of smooth understanding and conversations with many people, which was not so very common before...

ఇలా ఉండగా ఒక పుస్తకంలో ఈ క్రింది లైన్లు తారసపడ్డాయి నాకు.

"All belief systems are destructive to communication. And the whole life is nothing but communicating - communicating with trees, communicating with rivers, communicating with sun and moon, communicating with people and animals. It is communication; life is communication.

Dialogue disappears when you are burdened with belief systems. So, if you want to see and hear and listen, then you will have to drop all belief systems. You have to be sensible enough to be with out beliefs. Caged in your own system you are unavailable and the other is unavailable to you.

People are moving like windowless houses. Yes, you come close, sometimes you clash with each other- but you never meet. Yes, sometimes you touch, but you never meet. You talk, but you never communicate. Everybody is imprisoned in his own conditionings; everybody is carrying his own prison around him. This has to be dropped."

And it made sense to me.
These days I am more conscious about how I communicate my point and what I am filling conversations with. Hope I can be so all the time! 'coz my mood often swings just like my heart does :D

అంతా శూన్యమే..!

2009-01-14T01:23:00.003+05:30

జ్ఞాన జ్యోతిని సాధించటం మొదటి అంకం.
ఆ వెలుగు లేనిదే సత్యాన్వేషణ అసాధ్యం.

జ్ఞానమే సర్వస్వమనుకుంటే మూర్ఖత్వం.
ఆ జ్వాలలో మాడి మసవటం ఖాయం.

అజ్ఞానికి సైతం మోక్షాన్నిచ్చేది ప్రేమ తత్వం.
ప్రేమను సైతం పరిహసించగలిగేది విశ్వ సత్యం.

అజ్ఞానికి సత్యం తెరిచే తలుపు విరక్తి.
జ్ఞానమున్న నాడు అదే వైరాగ్యం, మోక్షానికి ముఖ ద్వారం.
ప్రవేశ రుసుము విలువ, పేర్చుకున్న జ్ఞానమంత!
ఆ తలుపు ఆవల అంతా శూన్యమే..!!

..శీతాకాలపు సాయంకాలం..

2009-01-12T01:34:00.001+05:30

ఇంటికి కాస్త త్వరగా బయలుదేరేడు...
ఇంకాసేపుంటే మంచులో తడవాలని కాబోలు!
మళ్ళొస్తా అంటూ అతడి చివరి స్వర్ణ కాంతులు,
చిటారు కొమ్మలను ఓదారుస్తూ బుజ్జగిస్తున్నాయి.

ఆ ఆఖరి వెచ్చటి స్పర్శ కు కలిగిన చల్లటి పులకింతేనా..?
ఈ శీతాకాలపు సాయంకాలం ?

***

వీధి మలుపు తిరిగే వరకూ సాగనంపే అమ్మలా,
ఆకాశం అతడిని సాగనంపుతోంది.
చలికి వణుకుతున్న పుడమికి,
పండిన చెట్ల ఆకులు దారంతా దుప్పటి కప్పుతున్నాయి.

ఈ శీతాకాలపు సాయంకాలం,
వెచ్చని అభిమానాల సమాహారం.

***

పొగ మంచు తెరలో,
వెచ్చని ఊసుల్లో చలి కాచుకుంటూ,
చేతిలో చేయి వేసి నడుస్తున్న...
పండిన గోరింటాకంటి పడుచు జంట.

జ్ఞాపకాల కుంపటిని రాజేసేను,
ఈ శీతాకాలపు సాయంకాలం.

..అగమ్యగోచరం..

2008-12-29T18:04:00.002+05:30

ఎడారి మనసులో ఒయాసిస్సల్లే ఎదురుపడ్డావు.
నిను చేరేందుకు ఎంతో దూరం పయనించాను.
దారంతా మనసుకు ఎన్నో పోట్లు.
అలసి, విసిగి, ఆగి, వెనుతిరిగి చూసాను.

అక్కడ ఏదో ఒక కొత్త ప్రదేశం!!
నందన వనాలు, నెమళ్ళూ, పూలు, సెలయేళ్ళు..
చెట్లు, వాటి నీడలో సేదతీరుతున్న మనుషులు...
ఇంకా ఎన్నో దృశ్యాలు.

ముందు నీవు లేవు.
వెనుక నా గతం లేదు.
చదును చేసిన మనసుతో...
అగమ్యగోచర స్థితిలో ఒంటరిగా నేను!!

ఆరయ్యింది..!

2008-12-17T20:37:00.004+05:30

తల నిమురుతూ నాన్న నిద్రలేపారు. ఇంకో 5 నిమిషాలు డాడీ అంటూ ఇటు తిరిగి ముడుచుకుని పడుకున్నాను. 'ఏయ్.. ఇందాకే లేపి వెళ్తే, ఇంకా పడుకున్నావా...? లే..! అసలు చెప్పలేకపోతున్నాను నీకు. లే ఇంక. సరిపోయారు తండ్రీ, కూతుర్లు..' అన్న అమ్మ మాట విని, ఎదో గొణుక్కుంటూ లేచాను. ఇంకా ఏమంత వెలుగు రాలేదు. అమ్మ ఇంట్లోకి వెళ్ళిపోయింది. నాన్న ఎవరితోనో మాట్లాడుతున్నారు. చుట్టూ చూస్తే నేను తోటలో ఉన్న మడత మంచం మీద ఉన్నాను. ఇక్కడికి ఎప్పుడొచ్చాను?? అనుకుంటూ లేచి కళ్ళు నులుముకుంటూ నడిచాను. అంతా ఎప్పుడో లేచినట్టున్నారు..! అయినా పెళ్ళి రేపు కదా.. అనుకుంటూ గుమ్మం ముందు దాకా వచ్చాను. అత్త ఎదురయ్యి, 'ఏమ్మా, సరిపోయిందా నిద్రా?' అని వెటకారంగా అడిగింది. ఏదో అనబోయాను. ఇంతలో మొన్న అందరిలో ఏదో వాగినందుకు అమ్మ లోపలికి తీసుకెళ్ళి, 'ఇంకోసారి అత్తకి అలా తిక్క సమాధానలు చెప్పావంటే చూడు..' అని వార్నింగ్ ఇచ్చింది గుర్తొచ్చి, 'హిహి ' అని నవ్వేసి ఇంట్లోకి నడిచాను. అమ్మకోసం వెతుకుతున్నాను. అసలెక్కడా కనిపించదే..! ఇంత పొద్దున్నే ఎక్కడికెళ్ళినట్టు...? ఇంతలో బెడ్రూంలోంచి పెద్దగా ఆడవాళ్ళ నవ్వులు వినిపించాయి. అక్కడుందేమో చూద్దాం అని అటు వెళ్ళాను. అమ్మ కింద కూర్చుని మల్లెపూల మాలలు కడుతుంది. ఇంకో నలుగురు ఆడవాళ్ళు[వాళ్ళు నాకేమవుతారో నాకు తెలియదు.] కూడా పూలు కడుతున్నారు... 'మమ్మీ!' అని పిలిచాను. పలకలేదు. ఇంకా మాటల్లోనే ఉంది. 'మమ్మీ... మమ్మీ..!' అని మళ్ళీ పిలిచాను. 'ఆ...!' అంటూ నా వైపు తిరిగి, 'ఏం తల్లీ, అయ్యిందా నిద్ర..? ఇంకా లేదా??' అని అడిగింది. అందరూ నవ్వేశారు. ఇప్పుడు అందరి మధ్యలో కూర్చుని ఆ మాట అడగటం అవసరమా.. అనుకుంటూ... ఆ మాటలు పైకి అనలేక, ఉక్రోషంతో.. 'బ్రష్ ఇవ్వు..' అని గట్టిగా అడిగాను. 'బ్రష్షా..? దేనికి?'. నాకేం అర్థం కాలేదు. నేను అమ్మని అలానే చూస్తున్నా. తను నవ్వాపుకుంటూ.. 'అసలిప్పుడు టైం ఎంతయ్యిందనుకుంటున్నావ్??' అని అడిగింది. ఆలోచించకుండా, 'ఎంతయ్యింది..?' అని వెంటనే ఎదురు ప్రశ్న వేసాను. 'ఎంతా..., సాయంత్రం ఆరయ్యింది..!' అని చెప్పగానే, తనతో సహా అంతా గట్టిగా నవ్వేసారు. అప్పుడు కానీ అర్థం అవ్వలేదు నాకు, నేను మధ్యాహ్నం మిగతా పిల్లలతో కలిసి చెరువు దగ్గర ఆడుకుని వచ్చి, వాళ్ళతో పాటూ తోటలోని మంచాల మీద పడుకుని నిద్రపోయానని, వాళ్ళు తరువాత లేచి నన్ను ఒక్కతినే అక్కడ వదిలేసి వెళ్ళిపోయారని..! ఏం చెయ్యాలో తెలియక, నాలిక్కరుచుకుంటూ బయటికి పరుగెత్తాను.....

ఆ రోజు మళ్ళీ యే ఆంటీ కంటైనా పడితే ఒట్టు..! :P

..గ్రహణం..

2008-12-13T20:52:00.005+05:30

నిత్యం నా చుట్టూనే తిరుగుతూ ఉంటాడు తను. అలా అని నేనే తన లోకం కాదు. లోకమంతా తనదే అని అందరికీ ప్రేమ పంచుతాడు. చంటి పిల్లల నుంచి ముసలివాళ్ళ వరకు ప్రతి మనసులో తనకో ప్రత్యేక స్థానం. తను పలకరించిన ప్రతి వారూ ఏదో కొత్త అందంతో, తేజంతో వెలుగుతారు, ప్రేమను ఒలకబోస్తారు. తను ఎక్కడుంటే అక్కడ వెన్నెలే.. తన సమక్షంలో ఆడుకుంటూ, పాడుకుంటూ, ఎలాంటి బెంగ, బాధా లేకుండా గడిచిపోతుంది. తను లేని నాడు ఆ లోటు కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తుంది.

ప్రతి క్షణం నా కళ్ళ ముందు లేకపోయినా, నా చుట్టూనే తిరుగుతూ ఉన్నాడన్న స్పృహ ఎప్పుడూ ఉంటుంది నాకు. ప్రతి ఒక్కరికీ తను పంచే ప్రేమలో, ఆప్యాయతలో నాకూ కొంత భాగం అందుతోంది తెలుసా..? ఎలానో మరి నాకు తెలియదు. కానీ అందుతుంది. అంతే..! నాక్కూడా తనొక్కడే లోకం కాదు. లొకమంతా నాదే.. నా దాకా వస్తే అవతలి వారి బరువూ నేనే మోసేస్తుంటాను. దాని వల్ల అంతా నాకు ఓర్పు చాలా ఎక్కువ అనుకుంటారు. నిజమే.. ఎప్పుడూ కిల-కిల మంటూ, కళ కళలాడుతూ ఉంటాను. సప్త వర్ణాల కలయిక నేను. నా చుట్టూ నిత్యం, నవ్వుల పువ్వులే.. కోపం ఎప్పుడో కానీ రాదు. కానీ కోపం అంటూ వస్తే.. దయా, దాక్షిణ్యం లాంటివేమీ ఉండవు. అగ్ని పర్వతాలు బద్దలయిపోతాయి, సముద్రాలు అల్లకల్లోలం అయిపోతాయి. కానీ తను అలా కాదు. ఒకరి బరువు మొయ్యడు. తనతో గడిపిన క్షణాల్లో మాత్రం ఎవరికీ ఏ బరువులూ గుర్తు రావు. తను ఎప్పుడూ ఒకలాగే ఉంటాడు. మల్లెపూవులా చల్లగా, నవ్వుతూ...

ఈ రోజు తన వైపు అడుగేయబోయాను. నా రాక గమనించి తప్పుకుంటున్నాడనిపించింది. నా మీద కోపం వచ్చిందేమో అనిపించింది. 'ఎందుకో చెప్పకుండా ఇలా కోప్పడితే ఎలా..?' అని నాకూ చాలా కోపం వచ్చింది. కానీ........!!!

***
నా ఛాయే.. నిన్ను నాకు దూరం చేస్తుందని గ్రహించలేకపోయాను నేస్తం.. :(

..నా కోపం..

2008-12-12T19:33:00.002+05:30

ఆనందమది, అందరితో పంచుకుంటాను.
కష్టమది, ఇష్టమైన వారికే చెప్పుకుంటాను.
ఆశయమది, హాస్యం చేస్తే ఊరుకోను.
కోపమది, కొద్దిమందికే చూపగలను.

**
నా కోపం నాకు చాలా విలువైనది.

2008-12-04T14:15:00.005+05:30

మానస మేఘాన్ని నీ తలపు తెమ్మెర తడిమినపుడు,
సుతారం గా కురిసే నీ జ్ఞాపకాల తుంపరలో తడుస్తుంటే...
నీతో గడిపిన క్షణాలు చినుకులై నన్నలా తాకుతూ ఉంటే...
ఆ అనుభూతుల నందన వనంలో విరిసిన ఆనంద కుసుమాలు నన్నలంకరిస్తున్నాయి.

ఏం చెయ్యాలి నేను..??

2008-11-26T21:06:00.001+05:30

చెప్పలేను.. చదవనూలేను.
మూయలేను.. మరువనూలేను.
అలగలేను.. అడగనూలేను.
రాలేను.. రాజీ పడనూలేను.
వాదించలేను.. వదిలెయ్యనూలేను.
సాధించలేను.. సర్దిచెప్పుకోనూలేను.
ఉరకలేను.. ఊరికే ఉండనూలేను.
ఏం చెయ్యాలి నేను..??

..వెలుగులో నీడ..

2008-11-26T13:33:00.006+05:30

చీకటిలో నా నీడ నేనేగా..
మరి వెలుతురులో నీవే నా నీడను మోసేవుగా..
'నా నీడ' ని గుర్తించక, నిన్ను చూసి నే మురిసేనుగా..
నే మోస్తున్నది నీ నీడనని నే మరిచేనుగా...

*******

పూర్తి చీకటిలో నీడ విడిగా కనిపించదు. నాలోనే ఉండిపోతుంది. మరి పూర్తి వెలుగులో నీడ? నేను వెళ్ళే ప్రతి చోటకి, నా కంటే ఒక సెకను ముందే చేరుకుంటుంది. నే వచ్చి చూసే సరికి అంతా నే అనుకుంటున్నట్టే కనిపిస్తుంది. నే చూసేది, నా ప్రతిబింబమని నాకు అసలు అనుమానమే రాదే..!! అందుకేనేమో.. నే ఆనందంగా ఉన్నప్పుడు, పూవును చూసినా నవ్వినట్టు ఉంటుంది. అదే నే బాధలో ఉంటే నా ఆప్తులు నవ్వినా, వెక్కిరింతగానే తోస్తుంది. అచ్చం, నన్ను నేను అద్దంలో చూసుకున్నప్పుడు లా... ఇలానే ఎదుటి వారు తమ ఛాయల్ని నా పై చూసుకుంటారు కదా. అప్పుడు కడిగిన అద్దం లా నే ఉంటేనే కదా, కల్తీ లేని వాళ్ళ బింబాన్ని వారు చూసుకోగలుగుతారూ...?! కానీ అందరూ అన్ని వేళలా అలా ఉండగలరా? అసలు అలా ఉండటం సాధ్యమా..? కాదని చెప్పేందుకు నిమిషం పట్టదు. అద్దానికి తన సొంత ప్రతిరూపం ఏమీ లేదు. పైగా నిర్జీవమైనది కాబట్టి తనకి సాధ్యం. మరి మనం ? ప్రాణమున్న మనుషులం. మనలో అన్నీ ఉంటూ ఉండగానే, పక్కవాడికి మాత్రం అవి ఏమీ లేనట్టు ఉండటం అంత తేలికైన విషయం కాదు. మసక వెలుతురులో ఒక నీడ మరో నీడ పై చేరి వింత ఆకృతుల్ని సృష్టిస్తాయి. అవి ఎలా ఆకారం పొందుతున్నాయో అర్థం కాకపోతే భయపెడతాయి. అర్థం చేసుకుంటే ఆడుకోవచ్చు వాటితో... అలాగే జీవితంలో ఒకరి మానసిక పరిస్థితి, మరొకరి పై పడి వింత పరిస్థితులను సృష్ఠిస్తుంటాయి. అర్థం చేసుకుని వాటిని సరిగ్గా ఏర్పరిస్తే అందమైన ఆకృతి తయారుచెయ్యచ్చు. ఆనందంగా ఉండచ్చు.

పాడుబడ్డ బావిలోకి జారి పడితే, అందులో పడ్డామన్న ఆలోచనే బయటకు రావాలన్న గమ్యాన్ని చూపిస్తుంది. గమ్యంపై దృష్టి పెట్టి, అవసరం ఐతే చుట్టూ ఉన్న వాటిని ఆసరా చేసుకుని, ముందడుగు వేస్తేనే బయటకు వచ్చే దారి కనిపిస్తుంది. ఆ బావికి, అది అందించిన ఆసరాకి, 'నేను పడిపోయాను' అన్న దానికి కూడా అర్థం కనిపిస్తుంది. లేకపోతే నే పడ్డ బాధ అంతా వ్యర్థమే కదా..?

పాడుబడ్డ బావిని మనకు కలిగిన నష్టం అనుకుంటే, కష్టాలు, బాధలు, గాయాలు అందులో ఉండి కూడా మనకు చేయూతనిచ్చే ఆసరాలు అవుతాయి. బయట పడ్డ మనలో ఒక నూతన జీవం ఉంటుంది. ఆ బావి కూడా నష్టం గా కాక, ఒక కష్టమైన అనుభూతిగా, స్పష్ఠమైన జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోతుంది.

..Unnoticed World..

2008-11-21T17:26:00.018+05:30

Touched was I deeply, by few expressions. Why?
Deep enough to pull the strings of my Soul. And I,
To those tunes, sung and swung and moved and danced.
Lifted and carried was the overwhelmed me, to...
Where the flowers of Love filled the colours of Life,
And in all the Thoughts there, was their fragrance...!

Opening my eyes like waking from a Dream,
I see myself, where I was before!!
So,was that not real? and just a World of Dream ??
'No.. no..', surrounded a Breeze, so shouting.
Thence did I close my eyes again and took a deep breath.

Aaah... the map to my Dream, found I then!!
The way to go, was not by flying 'away', but by 'Diving In'.....

..రసీదు పత్రం..

2008-11-10T12:42:00.009+05:30

మాధవుని సమక్షం బృందావనం కాగా...
వేయి వసంత ఋతువులే ఆక్రమించిన మనసు
కోటి కోకిల గానాలే పలికెనో... లేక,
మురళీ రవముకు మంజీరమై నర్తించెనో.. ఏమో..!

ఆనందం ప్రవాహమై ఉరకలు వేస్తూ పరవళ్ళు తొక్కుతూ,
ఈ లోకమునకు [స్వచ్ఛమైన గంగవోలె] చిరునవ్వులై జాలువారుతుండగా,
మౌన సామ్రాజ్యమునేలు నీవు, కడిగిన ముత్యమంటి నీ చిరునవ్వునే కానుకివ్వగా...
అది నా నిగూఢ ప్రేమకి నీ రసీదు పత్రమే అనుకోనా?