శాశ్వతం - మర్మం

దట్టమైన అడవి మునిచీకటి అంగీ ధరించి;

తనను వలపు జల్లుల్లో తడిపిన నీలినింగికేసి

అరమోడ్పు కళ్ళతో, తడిసిన మేనుతో చూస్తోంది.

ఇది ఆశ చిగురించిన అడవి మనసు ఒలకబోసే ఆరాధనా భావం. 

అవునంటూ ఒక కొమ్మ ఊగింది.

తడబాటు తత్తరపాటు లేని ఆ చేష్ఠకి,

పూలు రెమ్మలు గుసగుసలాడి  మురిపెంగా ముసిముసినవ్వులు నవ్వుకుంటున్నాయి

ఈ అలజడికి వాటి మీదుగా జలజలా రాలిన నీటి బిందువులే ఆ కలయిక లోని హర్షాతిరేకానికి సాక్ష్యం.

-----------------------------------------

ఇది శాశ్వతం కాదంటూ ఆకాశం పయనమయ్యే ప్రయత్నం చేస్తూ గర్జిస్తుంది.

ఈ నిమిషం నిజం. ఈ మమేకం తన్మయత్వం నా అస్థిత్వానికి చిహ్నం. ఆ మర్మం నాలో నాతో ఆజన్మాంతం నా సొంతం.

అంటూ అడవి చీకటి ఒడిలో ప్రశాంతంగా నిదురించింది.    

రెక్కల పురుగు...

రెక్కల పురుగు...
ఏమిటో దానిలో అంత అశాంతి?
ఎక్కడినుంచి వచ్చిందో తెలీదు
కొవ్వొత్తొకటి వెలిగించగానే దాని చుట్టూ గిరికీలుకొడుతుంది గాల్లో.
మంటలో పడి కాలిపోతుందేమో అని ఎన్ని సార్లు పక్కకి నెట్టినా మళ్ళా అక్కడికే వస్తుంది.
ఆ మంట చుట్టూనే తిరుగుతుంది.
ఏమిటో దానికి అంత ఆకర్షణ ఆ మంటపైన, 'ఈ క్షణం కోసమే ఇంతకాలం ఎదురుచూస్తుందా?' అన్నట్టు
అలా తిరిగి తిరిగి ఆఖరికి ఆ మంటలో పడి కాలి తగలబడిపోయింది. చచ్చిపోయింది.

హ్మ్....
భౌతికంగా కుర్చీలో కదలకుండా కూర్చున్నా కానీ
నా మనసు మాత్రం ఏదో తెలియని ప్రశాంతత తీరాలను చేరాలని ఆకాంక్షిస్తూ, తనలో
రేగుతున్న అలజడి కెరటాలకు ఇకనైనా స్వస్తి పలికే క్షణం కోసం నిరంతరం నిరీక్షిస్తూనే ఉంది.
తనలోని అశాంతికి కారణమైన అజ్ఞానాన్ని కాల్చి తగలబెట్టే వెలుగు కోసం నిత్యం వేచిచూస్తుంది !!
నాకు తెలియకుండానే, ఆ రెక్కల పురుగులా.

ఎలా చెప్పను?!!

ఈ రోజు పూర్ణిమ.

ఒరిగిన కుండలోంచి కారుతున్న వెన్నలా... ఆకాశంనుండి వెన్నెల కారుతుందా అన్నట్టుంది.
చుక్కలు మిలుకుమంటున్నాయి హుషారుగా...
చల్లగాలి కౌగిలింతలా బిగుస్తూ కూడా హాయిగా ఉంది.
సన్నగా చిరునవ్వోటి తొంగి చూస్తుంది. తెలుస్తుంది.
కొంటెగా పరిహాసాలాడే జుట్టు ఎప్పటిలాగే గిలిగింతలు పెడుతుంది.
అయితే నా చిరునవ్వుకు ఇవేమీ కారణాలు  కావుగా...

పిల్లలు నవ్వితే మనమూ నవ్వుతాం. వాళ్ళెందుకు నవ్వారో తెలియకపోయినా! అలానే ఇవన్నీ, నా నవ్వుకు కారణం తెలియకుండానే నన్ను ఒకింత అనుమానంతో, 'ఎందుకో అంత ఆనందం' అని కొంటెగా అడుగుతున్నాయి. అనుమానం సరే, అడగటమూ సరే... కానీ చెప్పానంటే నమ్ముతారా? అసలు అర్ధమవుతుందా?అయ్యేలా చెప్పగలనా? అని! అయినా ఏం చెప్తాం!
మాటలు కుప్పలు కుప్పలుగా పోసేసి వెతికేస్తున్నాను.  ఊ... హూ! కుదరటంలేదు. కలవటంలేదు. అసలు సరిపోవటంలేదు. ఇలా కాదు. పోనీ ఉదాహరణ తీసుకుని ప్రయత్నిస్తే! మ్... కుదరొచ్చు. ప్రయత్నిస్తా....

అదే... ఒక విత్తు చెట్టుగా ఎదుగుతుంది, భూమి, గాలి, నీరు తీసుకుని. ఆ చెట్టు వలన వాన పడి, వాన వలన నీరు సమకూరుతుంది. నీటి వలన చెట్టు వలన నీటి వలన చెట్టు....... ఇలా కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. కదా! మ్....

అయితే.. ఇప్పుడు ఇక్కడ ఎవరు ఎవరికి ఏమిస్తున్నారు?
ఇది సగం ప్రశ్న!
ఎవరు ఎవరికి ఏమిచ్చి ఏమి పుచ్చుకుంటున్నారు? ఇది  పూర్తి ప్రశ్న! :)

జీవితం. ఆహా! ఒకరికి ఒకరు పరస్పరం జీవితం ఇచ్చి పుచ్చుకుంటున్నారు. ఒకరు లేకుండా మరొకరు లేరు. పరస్పరం ఇచ్చి పుచ్చుకునే ఈ క్రమంలో ఈ పరంపరలో వారి జీవితాలే కాదు మరెన్నో జీవితాలు ఆవిష్కరింపబడుతున్నాయి.

ఒక తల్లి, బిడ్డ పరస్పరం ప్రేమ చూపించుకునేప్పుడు ఎవరు ఎక్కువ ఆనందిస్తున్నారంటే ఏం చెప్పగలం? పరస్పరం ఇచ్చి-పుచ్చుకుంటున్నారు. ఆ లీలలో, కేళిలో ఇది తల్లి, ఇది బిడ్డ అని వేరుగా చూడలేం. వారిద్దరూ ఉన్నారు. ఒకటిగా!! ఆ ప్రవాహం రెండు వైపులనుండీ ప్రవహిస్తుంది.
ఆ అలౌకిక అనుభవం, అనుభూతి, ఆనందం కొలవలేం.
ఆ సన్నివేశాన్ని ప్రత్యక్ష్యంగా చూస్తున్న నా స్థితిని వర్ణించటం అసాధ్యం.
ఆ నా స్థితి ఈ రోజు నా చిరునవ్వుకు కారణం!

Me and My Conscience - Duality/Dichotomy in Life

When you feel like talking more than necessary, push yourself to be quiet.
When disturbed with too much silence in mind, make some noise, plan yourself a nice engaging activity.

When you feel like moving away from the world, move to the best of the pals or a better place.
When you are engaging your self too much into world's matters, its time you get some time for yourself.

When you throw yourself into a bigger pot, you are actually moving close to your Self and becoming more self-centric.
When you are moving into your own shell, your are actually sorting or organizing your world.




-- Its funny and amazingly absorbing and surprisingly interesting, how the solutions for most problems reside in the opposite plane. Understand and Catch up with Duality/Dichotomy in life and live feather lite life.

గుప్పెడు గుండె - చిల్లు కుండ

అరడుగు దూరాన ఉన్న ఆనందాన్ని పట్టుకోడానికి జీవితకాలం సరిపోదు.
'ఉందీ...' అన్నామా, ఎంటనే జారిపోద్ది. గాల్లాంటిదా ఆనందం...?!!
పీల్చుకుని ఉంచేసుకుంటా అంటే కుదరదు.
వదిలెయ్యాల... మళ్ళా దానెనక పరిగెత్తాల.. :)


********
గుప్పెడు గుండెలో పుట్టిన ప్రేమని వర్ణించటానికి మొత్తం సాహిత్యం సరిపోదు.
ఎంత వడిసిపట్టుకుందాం అన్నా లాభం లేదు, గుండె చిల్లు కుండే!!
పోవాల...... మళ్ళా రావాల... :)
ఆగిందా.., బీడువారిన నేల్లాగా పగుళ్ళుపోయి పంట పండదు. రసహీనం!



---------------------------------------------
ఇందుకేనా ధ్యానాన్ని ఊపిరితో ముడెట్టారు???!!!!
నాకింకా ఎవేవో ఆలోచనలు వచ్చేస్తున్నాయి, బాబోయ్...! :P

మేఘన - New Horizons

ఒలకలేని కన్నీరు ఆవిరి మేఘమై లోలోపల వర్షిస్తుంది.
ఎదురు కట్టలేని గుండె ఆ వరదలో కొట్టుకుపోతుంది.
చిన్న ఊతం దొరికినా చాలు బయటపడేందుకు...
కానీ ఊతం కోసం చూసే ఉద్దేశం లేదెందుకో!
******
అప్పుడప్పుడు కొట్టుకుపోవటం కూడా మంచిదేనేమో.., ఊహించని గమ్యాలను చేరేందుకు.

మీమాంస

కలల కొలనులో అలలు గలగలలాడగ
కళ్ళ వాకిళ్ళలో ఆశలు మెల్లగ వాలె.
నడిరేయికి నన్నోదిలి నా కాలమెటు పోయెనో...
సడిచేయకనే ఈ జాము దాటగలనా..
తెలి పొద్దు వెలుగులో మంచులా మెరిసి మాయమవు ఘడియ దాక
నే వేచి ఉండగలనా...
మేలి ముసుగు అంచుల్లో వాసనలన్ని దాచేసి సమయపు
గడియ నే తీయగాలనా.....

కలయా నిజమా..!

కంటి, నిజమొక కల కంటి.
కల నిజమవుననుకొంటి.
కలలో నిజమే, నిజమై ఎదురుగ నిలుచనుకొంటి.
కల నిజమవు... నిజం, నిజం!
నిజము కల కాదు కాదు. కేవలమొక కలే కల.
కలే నిజం. కలయే!, నిజం... నిజం.
ఏది కలా, ఏది నిజం!!!


********
సీత గారు రాసిన కలయా నిజమా! చదివాక కలిగిన ఒక తుంటరి ఆలోచన :)

ఐక్యం

మబ్బు దుప్పటి కప్పిన ఆకాశం నీడలో,
రాత్రి వానలో మురిసిన అడవి....
తడారని మానులు ముదురు వర్ణాలు చిలుకుతుంటే,
నేలంటిపెట్టుకున్న పచ్చిక సరికొత్త అందాలు సంతరించుకుని ముస్తాబవుతుంది.
పెదవంటిన చినుకు రాలునని పూలు మొహమాటపడుతున్నాయి, విరిసేందుకు.
మధ్య మిగిలిన ప్రదేశమంతా గాజు వర్ణపు మైకమేదో తెరలు కట్టి,
వెలుగుతూ వగలుపోతుంది. చిక్కగా పేరుకుని, చక్కగా అల్లుకుపోయింది.
సరిహద్దు రేఖల కింద భూమి పరుచుకున్నట్టు,
శరీరాల చాటున ఈ మైకం ఒకటిగా ప్రవహిస్తుంది.

ఆర్తిగా ఎదురుచూస్తున్న ప్రపంచపు గుండెల్లో ప్రేమను కురిసి,
ప్రకృతి విశాల ప్రపంచాన్ని తనలో ఐక్యం చేసుకుంది.

తప్పని బంధం!!

పీకల దాకా కోపం, నరనరం లో ప్రవహిస్తుందా అన్నట్టు ఆమె వళ్ళంతా ఎర్రగా కందిపోయింది. భరించలేని నిస్సహాయత పళ్ళ కింద నలిగిపోతూ కన్నీటి రూపం లో పారుతోంది. జనాభా లేఖ్ఖల్లో కూడా కనిపించని ఆ బంధానికి ఆమె ఎంతో విలువ ఇచ్చింది. ఆ విలువే ఇప్పుడు తన ముందరికాళ్ళ బంధమై, సంకెలై కూర్చుంది. తన మానవత్వానికి, సహనానికి అగ్నిపరీక్ష పెడుతుంది పదే.. పదే..! ఎలాంటి పరిస్థితిలో అయినా మానవత్వం మర్చిపోయి పశువులా ప్రవర్తించకూడదన్న ఒకే ఒక్క కారణంతో మౌనంగా సహనం వహిస్తుంది. తన సహనానికి తగలబడేది తానేనని తెలిసినా, తనలో కర్కసత్వాన్ని కేవలం తనదైన ప్రపంచంలో ఎక్కడో చీకటి మూల లోతైన గోతిలో సమాధి చేస్తూ వచ్చింది. కాష్మోరా మళ్ళీ నిద్ర లేచినట్టు, ఇలా గాలి వీచినప్పుడల్లా పేట్రేగుతున్న అతడి అహంకారాన్ని ఇక సహించలేకపోతుంది. అయినా గతంలో కూడా ఎన్ని సార్లని జరగలేదు ఈ తంతు?! తలచిన ప్రతి సారి పైకి వినపడకుండా లోలోపలే దహించిపోయేట్టు ఏడ్చిన పైశాచిక రాత్రులేన్ని లేవని..! అలా లోలోపల కుమిలిపోవటం తప్పితే ఏం చేయగలిగింది? అయినా ఏదైనా ఆ రాత్రికేగా... ఆ రాత్రి గడిస్తే తుఫాను తరువాతి ప్రశాంతత లా ఉన్నా, చెల్లాచెదురైన బంధాన్ని ఏరికొచ్చి మళ్ళీ గూడు కట్టాలి, తనే... ప్రతిసారీ! కట్టినా అదేన్నా...ఆళ్ళు ఉంటుందో ఎవరికి తెలుసును?! ఆమె కట్టడం - అతడు కూల్చనం... ఇదో ఖరీదైన అలవాటైపోయింది వారికి. ఎంత మూల్యం చెల్లించాల్సివచ్చినా సరే ఒక్కసారి కూడా ఆమె వెనుదిరగలేదు, వదిలేయలేదు?! "ఎలాగూ పోయేదే కదా అని ఊపిరి పీల్చకుండా ఉంటామా? ఇదీ అలానే." అంటుంది. తప్పదు... దీర్ఘరోగంతో బాధపడుతున్న తన సహచరిని భరించక తప్పదు. ఆమె శరీరం ఉన్నంత కాలం వారి బంధాన్ని ఆమె మోయక తప్పదు. నచ్చని వ్యవహారాలను, అసహ్యం కలిగించే రీతిని ఒప్పుకోక తప్పదు. చావైనా, బ్రతుకైనా.. ఏదేమైనా నీతోనే అనుకోక తప్పదు. ఏదో ఒక రోజున మారకపోతాడా అన్న ఆశతో కాలం గడపక తప్పదు......

తప్పదు, ఎందుకంటే వారిది వీడిపోని బంధం కాదు.. విడదీయలేని బంధం. తప్పుడు బంధం కాదు.. తప్పని బంధం!!

తొలి చూపులోనే...

చీకట్లో మెట్ల మీద కూర్చున్న ఆమె,
మదిలో అలల హోరు జ్ఞాపకాలతో
సాగరాన్ని తలుస్తూ మురుస్తూ..
విరహాన్ని చిరునవ్వుగా పేర్చి,
జారిపోకుండా పట్టుకుంది గెడ్డం కింది చేతిలో...

అలిగిన మేఘమో,
మరి కలిగిన మేఘమో!
కరిగే సందడి చేస్తుంటే..
తల పైకెత్తి చూసిందామె.

పక్కింట్లో కొబ్బరాకు నీడన ఎదిగిన,
వంపు సొంపుల సన్నజాజి పందిరి...
వీస్తున్న సమీరానికి లయబద్దంగా
ఊగుతోంది వయ్యారంగా...

విచ్చుకున్న జాజులనే ఆభరణాలుగా ధరించి
వెలుగుతున్న పందిరిని తదేకంగా చూస్తూ,
మదిలో పరవళ్ళు తొక్కుతున్న ఊహలతో
అసంకల్పితంగా అటు వైపు అడుగులేసిందామె.

తన్మయత్వంతో అలా చూస్తుండగానే,
గాలికో జాజి ఆమె ముందు రాలింది.
పరవశం తో జాజిని స్వీకరించి,
ప్రేమగా తాకి, ముద్దాడి జడలో తురిమింది.

ఎవరి గుమ్మానికి కట్టిన చిరు గంటలో
గాలికి శ్రావ్యంగా మోగుతున్నాయి.

కవిత

అక్కసు ఆరాటం ఆక్రోశం ఆవేశం...
రాక పోకల ఆనవాలు లేని చీకటి ఇరుకు డొంక.
ఊపిరి సలపని ఉక్కిరిబిక్కిరి మైకపు ఆలింగనం.
విశ్వాంతరాళంలో వ్యాపించిన శబ్ద(పద) ఝరి కాఠిన్యం.
ఒకటిని రెండుగ చీల్చి ఒకటన్న భావన చెరిపి పారి ఏలిన
ఆమె సోయగం, ఆ దర్పం...
అనిర్వచనీయం అమోఘం అనంతం అమరం.


****

నీ ముంగిలిలో...

నిన్ను మురిపించాలనో, నువ్వొచ్చే దాకా నన్ను ఏమార్చుకోవాలనో మరి,
దగ్గర గానే దూరం దూరం గా, చిన్నగా...
వరస తప్పిపోకుండా, పొందిగ్గా...
లెక్కేస్తూ పెడుతున్నాను చుక్కలు.
ఒక్కో చుక్కతో నీతో ముడిపడిన ఒక్కో సన్నివేశం గుండెల్లో సున్నితంగా గుచ్చుకుంటుంది.
మదిలో ఉప్పొంగుతున్న అనురాగం పాటై పెదవిని చేరి, వేళ్ళలోంచి ముగ్గులా రాలుతోంది.
పూర్తయ్యాకా రంగులు నింపేదా?, కళ్ళకు ఇంపుగా ఉంటుంది.
లేక పూలు పరిచేదా?!! కాళ్ళ కింద నలిగిపోతాయేమో!
పొనీ ఏ అర్భాటాలు లేకుండా ఇలానే ఉండనిస్తే? నచ్చుతుందా?!

ఇంతలో చిట-పట అంటూ మేఘం,
ముంగిలిలో చుక్కలు పెట్టేసి, చక చకా ముగ్గేసేసింది.
ప్రేమతో గీసిందా అన్నట్టుంది ఆమె గీసిన ముగ్గు.
గడప దగ్గర కూర్చుని చూస్తున్నాను నేను.

వెలితి

రోడ్లు వెడల్పు చేసేందుకు అప్పుడప్పుడూ చెట్లు నరికేస్తూ ఉంటారు. అలాంటి సన్నివేశాలు నేను చాలా సార్లు చూసాను. ఐనా ఎందుకో అలాంటి దృశ్యం చూసినప్పుడల్లా లోలోపల లోతుల్లో ఎక్కడో..... చెప్పలేని బాధ. ఆ ప్రాణం కొణ్ణేళ్ళుగా ఎదిగి, వికశించి, ప్రేమించి, ఉన్నది పంచి, ఈ రోజు ఇలాంటి దుస్థితికి గురయ్యిందే, కర్కసత్వానికి బలయ్యిందే అన్న వేదన. నిర్దాక్షిణ్యం గా వేళ్ళతో సహా పెకిలించేస్తున్న ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నా ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయ స్థితి!! ఆమెకెంత నొప్పి కలుగుతుందో అన్న ఆలోచన వస్తూనే ఒళ్ళు గగుర్పొడుస్తుంది. మనిషిగా పుట్టినందుకు సిగ్గేస్తుంది. ఇది ఇలా ఉంటే..... తన శరీరాన్ని చీల్చుకుని ప్రాణం పోసుకుని, ఇన్నేళ్ళుగా ఎదుగుతున్న నేస్తాన్ని తానే మోస్తూ, చూస్తూ గర్వం తో పొంగిపోతుండగా.... "మీ బంధం ఇక ఇక్కడితో అంతం" అంటూ ఈ రోజు గునపపు పోట్ల పడ్డాయి. తన కళ్ళ ముందే తానెంతో మురిపెంగా పెంచుకున్న స్నేహం తనకి దూరమవుతోంది. ఈ హటాత్పరిణామాన్ని తట్టుకోలేక, ఆ గునపాలు చేసే గయాలను సైతం లెక్క చెయ్యకుండా తన నేస్తాన్ని కాపాడేందుకు ఆమె చేసిన ప్రయత్నం ఒక పక్క వృధా అవుతూంటే... ఆ స్నేహం తాలూకు ఆనవాళ్ళు కూడా మిగలనివ్వకుండా, వేళ్ళతో పాటుగా పెకిలించేస్తున్నప్పుడు ఆ హృదయం ఎంత బాధపడి ఉంటుందో!! ఎంతగా కృంగిపోయి ఉంటుందో!! తగిలిన పోట్ల కంటే... అవి తనలో మిగిల్చిన ఖాళీ భారమైంది, భరించలేనిది. ఏం చేసి భర్తీ చేయగలం ఆ ఖాళీని? ఎవరు పూడ్చ గలరు ఆ వెలితిని?? మన రహదారులెంత విశాలం చేసుకున్నా, మన మనసులెందుకు ఇంకా ఇంత సంకుచితంగా ఉన్నాయి??!

నింగిలో రాగాలు.....

ఒక నిండైన అనుభవం కలిగినప్పుడు అబ్బురంగా తోచింది, అదృష్టం అనిపించింది.
గుర్తొచ్చిన ప్రతి సారీ అందం పంచింది, ఉబ్బితబ్బిబ్బయ్యెలా చేసింది.
పదే పదే ఎదురుపడి నన్ను హత్తుకుంటుంది, పడదోస్తుంది, పడబోతే చేయందిస్తుంది.
నిలువునా తడిపేస్తున్న ఈ అనుభవాల జల్లులు జీవితపు కిరణాన్ని మృదువుగా తాకి శృతి చేస్తున్నాయి.
సప్త స్వరాలు పలికే సప్త వర్ణాలను అవిష్కరిస్తున్నాయి.

ఎక్కడికీ పయనం?

ప్రతి నిమిషం, ప్రతి ఒక్కరం ప్రేమ కోసం పరితపిస్తూ ఉంటామని అంత ముందు ఎక్కడో రాసుకున్నను. క్రితం నిమిషం వరకూ కూడా అలానే అనుకున్నాను. ఇప్పుడు నా ఆలోచన మారుతున్నట్టు అనిపిస్తుంది.

ప్రతి నిమిషం, ప్రతి ఒక్కరం స్థిరత్వం కోసం పరితపిస్తున్నామని అనిపిస్తుంది....

ఒకడు ఇస్తున్నాడు. ఒకడు పుచ్చుకుంటున్నాడు. ఒకడు నవ్వుతున్నాడు. వేరొకడు ఏడుస్తున్నాడు. ఒకడు పూజిస్తున్నాడు. ఇంకెవడో కక్ష సాధిస్తున్నాడు. ఒకడు కష్టపడుతున్నాడు. ఒకడు సర్దుకుపోతున్నాడు. ఇలా ఎవరేం చేసినా వారు నమ్మిన ఎదో ఒక విషయంలో స్థిరత్వం పొందటానికే ప్రయత్నిస్తున్నామేమో! సరిగా చూస్తే మనుషులే కాదు, వస్తువులు కూడా.. ఎత్తు నుంచి పడుతుంది, జారుతుంది, స్థిరత్వం పొందే వరకూ. అణు స్థాయిలో కూడా ఒక స్థిరమైన స్థితి పొందే వరకూ ఇచ్చి-పుచ్చుకోవటాలు జరుగుతుంటాయి. నీరు వాలు వెంట పారుతుంది.

ఇలా సృష్ఠిలో ఏ పదార్ధం అయినా, జీవి అయినా, వస్తువు అయినా సరే తన పరిధిలో భౌతిక, సామాజిక, మానసిక మరేదైనా దృక్పథాల్లో ఎక్కడైతే తనకు స్థిరత్వం లేదో ఆ విషయంలో స్థిరత్వం పొందే దిశగా జీవిత ప్రయాణం సాగిస్తుంది. ఇదే సృష్ఠి తనను తాను అలవోకగా నడుపుకునే విధానం?!!

ఒక అద్భుతం ఏమిటంటే జ్ఞానం స్థాయితో పాటుగా ఈ నిర్దేశికాల సంఖ్య పెరగటం! అంటే రాయి, నీరు, గాలి లాంటి వాటిలో భౌతిక; మొక్కలు, జంతువుల్లో భౌతిక, రసాయన, జైవిక; అంశాలు నిర్దేశికాలవుతాయి. మనిషి విషయానికొచ్చేసరికి వీటన్నితోపాటు సామాజిక, మానసిక, మనస్తత్వ స్థితులు కూడా అంశాలవుతాయి. ఇలా ఇన్ని అంశాల స్థితి గతుల ఫలితం మనిషి జీవన పయన మార్గం. అదే మనిషి జీవితానికి అందం, అబ్బురం చేకూరుస్తుందనుకుంటా... అలానే క్లిష్ఠతను కూడా!!

ఇలా కొనసాగే పయనాల్లో ప్రేమ అనేది ఒక ముఖ్యమైన ఉత్పాదకం మాత్రమే?!!

ఒకప్పుడు ఇలా... అనుకున్న ఒక ఆలోచనని ఈ రోజు అలా కాదు ఇలా.. అని కొత్తగా అవిష్కరించుకున్నాను. చూడాలి నా పయనం ఎటు సాగుతుందో!! :)


*******************
నాలో ఆలోచనని ఈ దిశగా ప్రేరేపితం చేసిన నేస్తానికి కృతజ్ఞతలు.