Wish

Once, in a dense forest, there was a huge deep well, with sweet waters, surrounded by huge trees.

All the trees and leaves always talked about the well. How it haunts and how anyone fell into it never returned back to the ground. So, no matter what happens, no one ever even tried to bend to look into the well.

One day a huge leopard jumped on a big tree around that well and broke a branch. many leaves cut separate and fell on the ground. All of them managed to not fall into the well, except one.

This one leaf has always dreamt of being close to a beautiful budding flower. Today, looking at its destiny in a well, it felt sad and sobbed. But sooner it realized that none can hear its sobs as the well is too deep for its cries to reach the ground.

 After crying for a long time, the leaf kept quiet. Floating on the water, it quietly kept looking at the deep blue skies...

Days passed. Lot of larvae and other such species took the shelter of the leaf, sometimes boarding it and sometimes under it. But  the leaf quietly kept looking at the deep blue skies...

Months passed.  Lot of leaves started growing around in the well.  still  the leaf quietly kept looking at the deep blue skies...

Now and then, the other leaves used to keep the leaf busy knowing about its journey from the tree to the well and its dream of a beautiful flower.

A year end is nearby. One morning, the leaf opened its eyes when few dew drops fell on its face., to notice that there is someone masking its sight into the blue skies....

The leaf hopped aside... to see a beautiful pink lotus blooming by its side, with dew drops at the corners of its sharp and nicely curved petals.

Nothing left to speak, tears rolled down the leaf. It turned away from the flower to see hundreds of such flowers blooming around.

******

No well is deep enough to bury your wish. So, no matter what happens, keep your wish strong and alive and miracles will flower to brighten your way.

చిరు కానుక

అది నాకెంతో ఇష్టమైన మొక్క. ఎంత అంటే.. వదిలుండలేనంత!! ఆ మొక్కని చూస్తూ ఎంచక్కా అనిపిస్తుంది. వెన్నెల్లో అర విరిసిన పూలతో ముచ్చటగా కనిపించినపుడు ముసి ముసిగా నవ్వుకుంటూనో, నీరెండ సమయంలో ఆ మొక్క నీడలో నిల్చున్నప్పుడు కొమ్మల అంచుల మీదుగా వచ్చే గాలిని పూర్తిగా ఊపిరిలోకి నింపుకుంటూనో, తెలవారు జామునే నిద్రకళ్ళతో తలుపు తెరవగానే వంటిని తాకే చల్లని గాలి స్పర్శతో చటుక్కున విచ్చుకున్న కళ్ళ ముందు చిన్నగా ఊగుతూ శుభోదయం చెప్పుకుని పలకరించుకుంటూనో... ఇలా ఆ మొక్కతో గడిపిన మధురమైన క్షణాలెన్నో ఉన్నాయి.

కానీ ఏం చేస్తాం, నిండా పూలు పూసే నిలువెత్తు మొక్కని నా స్వార్ధం కోసం పీకి తేలేను. అందుకే ఒడుపుగా కాస్త బెరడు తెచ్చుకున్నాను. నే నాటిన విత్తు మొలిచి ఎదుగుతుండగా, అదును చూసి అంటు కట్టాను.

అంటైతే కట్టాను కానీ... ఇప్పటికి ఒక్క పువ్వు కూడా పుయ్యలేదు! అసలే వెయ్యి అనుమానాలతో లక్ష దణ్ణాలతో చేసిన పని..!

"దేవుడా... దేవుడా!!" అని ఓ పక్క ఆశ కొద్దీ దేవుడిని విసిగించటం. ఇలా రోజుకు పది సార్లు వచ్చి పూల కోసం చూసుకుంటున్నప్పుడు, 'అంతగా ఎదురు చూస్తే ఫలితం రాదేమో!' అన్న వెధవ శంక ఇంకో పక్కన..


అనుకున్నంతా అయ్యింది! నేను భయపడినట్టే ఒక రోజు మొక్క ఎండిపోయింది. అన్ని సార్లు చూసుకుంటూ కూడా ఈ పరిణామాన్ని ఎలా నేను గమనించలేదో నాకు అంతు చిక్కలేదు. ఆ బాధతో రెండు రోజులు అన్నం తినలేదు నేను. ఒక ఫ్రెండ్ ఫోన్ చేసి 'ఛ..ఛ..! మొక్క ఎండిపోతే ఇలా ఏడుస్తూ కూర్చుంటారా..' అని పక పకా నవ్వేసరికి నాకు కోపం వచ్చి ఫోన్ పెట్టేసాను. తనే మళ్ళీ ఫోన్ చేసి 'ఏం కాదులే.. ఎండ సరిగా తగులుతోందా, నీళ్ళు సరిగా పోస్తున్నామా చూసుకో. నీళ్ళూ ఎక్కువైనా మొక్క చచ్చిపోతుంది సుమా..!' ఇలా చెప్పుకుంటూ పోయింది.

అసలే...'చచ్చిపోతుంది' అన్న ఊహే కష్టంగా ఉన్నప్పుడు తను అలా అనే సరికి తన్నుకుంటూ ఏడుపొచ్చేసింది. 'మళ్ళా మాట్లాడతా' అని ఫోన్ పెట్టేసి డాబా మీదకెళ్ళి ఒక మూల కుర్చుని చాలా సేపు ఏడ్చాను. అలా ఏడ్చి ఏడ్చి ఎప్పుడు నిద్రపోయానో మరి లేచి చూస్తే 3 అయ్యింది. కిందికొచ్చి రూంలో పడుకున్నాను.

మర్నాడు నుండి మొక్కకు సమయానికి పోషణ తప్పితే పూల కోసం ఎదురుచూడటం తగ్గిపోయింది. ఈ మార్పు ఎలా వచ్చిందో ఎందుకొచ్చిందో నేను గమనించలేదు. అలా ఒక 3 వారాలు గడిచిపోయాయి....

ఆఫీసులో పని ఒత్తిడి బాగా పెరగింది. కొన్ని రోజులు ఎప్పుడు వస్తున్నా, ఏం తింటున్నా, ఎంత సేపు పడుకుంటున్నా, ఏం చేస్తున్నా అనేది తెలీకుండా రోజులు దొర్లిపోయాయి. అలా ఎన్ని రోజులో కూడా సరిగా గుర్తులేదు.

ఈ రోజు ‘ప్రాజెక్ట్ రిలీజ్'.... హమ్మయ్యా అయిపోయింది ఈ రోజుతో. కాస్త ప్రశాంతం గా ఊపిరి పీల్చుకోవచ్చు అనుకుంటూ ఇంటికొచ్చి స్నానం చేసి, హాయిగా పప్పన్నం లో అమ్మ పంపిన ఆవకాయి కలిపి భోం చేసి, సినిమా చూస్తూ సోఫాలో నిద్రపోయాను.


పక్షుల కూతలతో మెలకువ వచ్చింది. అయిదున్నర అయిందేమో.. మళ్ళీ ముసుగేద్దాం అనుకున్నా... కానీ చాణ్ణాల్ల తరువాత నిద్రలేపిన నెస్తాలను పలకరించాలన్న కోరికతో లేచి వెళ్ళి వీధి గుమ్మం తెరిచాను. రయ్యి మంటూ తగిలింది ఐస్ లా  చల్లని నవంబరు గాలి. వెంటనే చేతులు ముడుచుకుని, ఒక చేత్తో ఇంకో చేతిని రుద్దుకుంటూ బయటకి వచ్చాను.


నా మొక్క.......... నే విత్తు నాటి అంటు కట్టిన మొక్క...... చిగురులేసింది!!

లేలేత ఆకుల పక్కగా విరిసిన ఒక పువ్వు, పక్కనే చిన్ని చిన్ని మొగ్గలు నాలుగు!!!

ఆ దృశ్యం చూడగానే ఇక ఆగలేదు, అనురాగంతో కూడిన కృతజ్ఞత తో కూడిన ఆనందంతో వెల్లువెత్తిన భాష్పాలు వరదలా కారిపోయాయి కళ్ళలోంచి. తొలి పొద్దు వెలుగు రేఖ ఒకటి, పూవు మీదున్న నీటి బొట్టును తాకి మెరిసింది. ఆ పూవును కోసి మోహన కృష్ణుడికి కానుకిచ్చాను.

అనాథ

"అమ్మాఆఆఆ....!!!"
"ఏమైందిరా..??" ఉల్లిక్కి పడి లేచిన విక్రమ్ అడిగాడు వేణుని...
ఏం జరిగిందో అర్థం కాని వేణు, ఒగురుస్తూ దిక్కులు చూస్తున్నాడు.
"కొంచెం మంచినీళ్ళు తాగు" గ్లాసందించారు ఎవరో.
"పీడ కల వచ్సినట్టుంది.." వెనక ఎవరో అంటున్న మాటలు విక్రమ్ చెవిన పడ్డాయి.
"చిన్న పిల్లాడిలా కల్లో భయపడ్డావా?? హహహః..." ఇంకొకరన్నారు వెనకనుంచి. పిల్లలంతా పగలబడి నవ్వారు.
నవ్వుతున్న వాళ్ళను చూసిన వేణు చిన్నబుచ్చుకుని మెల్లగా దుప్పట్లో దూరాడు. పిల్లలంతా నవ్వుకుంటూ తమ తమ మంచాల వైపు బయలుదేరారు.
రెండు సెకన్లు అక్కడే నిలబడి తరువాత విక్రమ్ కూడా తన మంచం వైపు నడిచాడు.

మర్నాడు.... బెల్ మోగింది,

"ఏరా... రాత్రి ఎందుకలా అరిచావు? పీడకలా?"
"మ్మ్..ఏం? నువ్వెప్పుడూ నిద్దట్లో భయపడలేదా..?"
"మ్మ్.. భయపడ్డాను."
"మరి ఎందుకలా అడుగుతున్నావ్?"
"ఏం లేదు." విక్రమ్ లేచి బాగ్ తీసుకుని క్లాస్ బయటకు నడిచాడు.

****
అబ్బాయిలంతా ఎండలో వరసగా నిలబడ్డారు.
"గోడ దూకి సినిమాకెళ్లిన అబ్బాయిలు సార్" ప్యూన్ వెంకట్రావ్ చెప్పాడు.
అంతా చమటలు కక్కుతూ బిక్క మొహాలేసుకుని చూస్తున్నారు.
"వీళ్ళ parents అందరికీ complaint letters పంపండి." ప్రిన్సిపల్ చురుకుగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.
కొంత మంది అబ్బాయిలు ఏడవటం మొదలుపెట్టారు. విక్రమ్ కళ్ళలో సన్నని నీటి పొర...

****
"రే.. విక్రమ్, నాకు జాబ్ వచ్చిందిరా! వెంటనే ఇంటికి కాల్ చేయ్యాలి. ఇప్పుడే వస్తా.. అన్నట్టు నిన్న CAT రిసల్ట్స్ వచ్చాయి కదా..ఏమైంది?"
"మ్మ్.. ఇంటర్వ్యూస్ attend అవ్వాలి. IIMs లో రావచ్చు."
"గ్రేట్ రా!! ఇంత లేట్ గానా చెప్పేది?? ఇంటికి కా..."
ఒక్క నిమిషం మౌనం.
"సారీ రా. పొరపాటున..."
"Its ok. చెల్లిని అడిగానని చెప్పు. ఈ సారి రాఖి పంపటం మర్చిపోవద్దని చెప్పు. నేను బయటకెల్తున్నాను. బై."

****
"హలో విక్రమ్, ఏంటి రెండు రోజుల్నుంచి ఫోన్ లేదు?"
"జ్వరం గా ఉంది."
"ఓ..! ఎక్కువ ఉందా?"
"మ్మ్.. 101 ఉంది."
"My GOD! డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్ళావా?"
"లేదు. కొంచెం రెస్ట్ తీసుకుంటే సరిపోతుంది."
"సరే, నుదుటి మీద తడి గుడ్డ పెట్టుకుని పడుకో."
"తడి గుడ్డా?"
"అవును, నాకు జ్వరం వచ్చినప్పుడు మా అమ్మ అలానే చేస్తుంది. తగ్గుతుంది. ట్రై చెయ్యి."
"సరే, ఉంటాను. బై"

****
"తాతయ్యా... అన్నయ్య కొడుతున్నాడు చూడు."
"కొట్టుకోకండర్రా.. అమ్మా శశి.."
"ఆఆ.., ఏంటి తాతయ్య..?"
"అమ్మ ని నా గదిలో కొన్ని మంచినీళ్ళు పెట్టమను తల్లీ"
"సరే తాతయ్య"

మర్నాడు....

నిద్ర లేచిన విక్రమ్ చుట్టూ, అంతా తెల్లగా... అతడికి ఏమీ అర్ధం కాలేదు. ఇంతలో అతడికి ఒక గొంతు వినిపించింది.
"విక్రమ్, నీ ఆయువు తీరింది. తీరని కోరికలతో మరణించిన వారికి స్వర్గ ప్రాప్తి లభించదు. అందువల్ల ఈ లోకం లో ప్రవేశించావు. మళ్ళీ జన్మ ఎత్తే వరకూ నువ్వు ఇక్కడే ఉండవలసి ఉంది."
విక్రమ్ మాట్లాడలేదు. ఇది కలా, నిజమా అన్న అనుమానం లోనే ఉన్నాడు.
"వచ్చే జన్మకు గాను, ఒక కోరిక కోరుకునే అవకాశం నీకు ఇవ్వబడింది. చెప్పు నీకు ఏం కావాలి..?"
విక్రమ్ మాట్లాడలేదు.
"చెప్పు విక్రమ్. నీకు ఇంకొన్ని ఘడియలు మాత్రమే మిగిలాయి. ఇంకొద్ది సేపట్లో నువ్వో తల్లి కడుపున పుట్టబోతున్నావు."
విక్రమ్ మాట్లాడలేదు.
"విక్రమ్?"
"నువ్వెవరో నాకు తెలియదు. ఇది నిజమే అయితే నాకీ అవకాశం ఇచ్చిన నువ్వు భగవంతుడి దూతవి. కాదు కాదు, భగావంతుడివే నేమో!!"
"నేనేవరైతే నీకేం? సమయం మించక ముందే నీకేం కావాలో చెప్పు."
"నాకు అమ్మ కావాలి. 'అమ్మా....,' అని పిలవగానే పలికే అమ్మ కావాలి. నన్ను కడుపులో పెట్టి చూసుకునే అమ్మ కావాలి. నా తప్పులు మన్నించి నన్ను ఎల్లప్పుడూ ప్రేమించే అమ్మ కావాలి. నా కష్టంలో, సుఖంలో, గెలుపులో, ఓటమిలో.. ఎప్పుడూ, ఆమె ఎప్పుడూ నాతోనే ఉండాలి."
తథాస్తు!!

****
"తాతయ్య.. త్వరగా నిద్ర లేఏఏ..! ఈ రోజు స్కూల్ లో డ్రాప్ చెయ్యవా?."
కళ్ళు తెరిచిన విక్రమ్, "ఓహ్..! కలా..!!" అనుకుని లేచి, శశిని దగ్గరకు తీసుకుని నవ్వుతూ ఏదో చెప్పబోయి, మంచం మీద అలానే ఒరిగిపోయాడు.
"తాతయ్య, తాతయ్యా.....!!"
"సారీ అఖిల్, మీ నాన్న గారు చనిపోయి 30 minutes అయ్యింది."


****
"Congratulations, మగపిల్లాడు పుట్టాడు. తల్లీ, బిడ్డ క్షేమంగా ఉన్నారు. మీ వైఫ్ స్పృహలోకి వచ్చారు. మీరు లోపలికెళ్ళి చూడచ్చు."
"థాంక్స్ డాక్టర్ గారు."
"స్వాతి, are you ok?"
"మ్మ్.. I am fine."
"ఏం పేరు పెడదాం ఈ లిటిల్ రాస్కెల్ కి..?"
బాబును గుండెలకు అద్దుకుంటూ తన్మయత్వంతో స్వాతి చెప్పింది, "విక్రమ్"

****

మేఘన - 2

మేఘం కరిగింది. వాన వెలిసింది. ప్రకృతి మాత్రం ఇంకా అలానే ఉంది. తడిగా, స్తబ్ధుగా....
*****

బాబాయ్, కార్ ఇక్కడ ఆపండి. నాకు ఇక్కడ కొంచెం పనుంది. అది చూసుకుని ఇంటికెళ్తాను.
సరే, జాగ్రత్త. త్వరగా ఇంటికెళ్ళిపో. [ఎన్ని అర్థాలో!!]
బై.
బై.
..................
..................
(ఆమె చక చకా నడుస్తోంది. చూపంతా ఎదురుగా ఉన్న రోడ్ పైన. అమె దృష్ఠి మాత్రం ఇక్కడ లేదు. ఎక్కడ ఉందో ఆమెకు కూడా తెలిసినట్టు లేదు. హడావుడిగా కదులుతున్న జనంతో రోడ్ అంతా రద్దీగా ఉంది. పక్కన్నుంచి పోయిన ట్రక్, హార్న్ శబ్దంతో ఆమెను కుదిపింది. ఒక్క సారిగా రద్దీని గమనించిన మేఘన...)

అంతా వారి వారి గమ్యాలవైపు కదులుతున్నారు. మరి నాకెందుకు ఏమీ తెలీటంలేదు? ఎటెళ్ళాలి నేను?

(ఈ ఆలోచన ఉప్పెనై పొంగి ఒక్క సారిగా ఆమెను ముంచేసింది. తన్నుకొస్తున్న బాధని పంటి కింద నొక్కిపెట్టి....)

ఆటో....!!
(ఆటో గిర్రున వెనక్కి తిరిగింది)
బీచ్ కి వస్తావా?
మీటర్ మీద 5 రుపీస్ ఎక్స్ట్రా....
హ్మ్.

('ఒంటరిని' అన్న ఊహతో, మనసు మరుగున పడ్డ ఎన్నో సంఘటనలు ఆలోచనలై ఆమెపై దాడి చెసాయి. గుచ్చి గుచ్చి వేధిస్తున్నాయి. తనని చూసి వెకిలిగా నవ్వుతున్నాయి. పైకి కనిపించకుండా ఆమె రక్తాన్ని తోడేస్తున్నాయి. నక్కల్లా ఆమెను పీక్కు తింటున్నాయి. ఆ బాధకి కళ్ళంట నీరు ధారలుగా ప్రవహిస్తుంది. తన పైట కొంగును పంటితో కరిచిపెట్టి ఒక్క గుక్క కూడా పైకి వినపడకుండా ఉండేందుకు ఆమె విశ్వ ప్రయత్నం చేస్తుంది.)
....

(ఆటో ఆగింది.)
ఇంకో అయిదు ఇయ్యమ్మా.
(మేఘన విసిరిన చూపుకు ఆటో వాడు పళ్ళికిలించి...)
వానలో బీచ్ ఏటి తల్లీ?
(సమాధానం లేని మేఘన, చక చకా రోడ్డు దాటి అటువైపున్న వినాయకుడి గుడిలోకెళ్ళి మెట్లపై కూలబడింది.)

*****
Time and Tide waits for none, వానలో అయినా వరదలో అయినా...! వారం గిర్రున తిరిగింది.
*****

మనసెప్పుడు మూగైనా, వాగైనా ఏదో వెతుకుతూ ఉంటుంది. దాన్ని ఏమనాలి? ఒక ఊతం?? అది దొరగ్గానే భుజం మీద వాలిపోయో, కౌగిలిలో ఇమిడిపోయో, వడిలో చేరిపోయో... ముఖం దాచేసుకోవాలంతే! పొంగుతున్న పాల మీద కాసిన్ని నీటి చుక్కల్లా... ఓదార్పులు ఆ నిముషానికే! లోపల రగులుతున్న జ్వాలాగ్ని చల్లారే దాకా ఆ పొంగటాలు, పొర్లటాలు ఆగవు. సమయం చూసుకుని విజృంభిస్తూ ఉంటుంది. అసలు ఆ మూగ, వాగు.. ఏమిటో, అర్థం లేకుండా...! దాన్నెవరూ పట్టించుకోవట్లేదని బాధా? పోనీ పట్టించుకుంటే చాలా? సరిగా అర్థం చేసుకోనక్కర్లేదూ? నిజమే, అసలు బాధ అదే అనుకుంటా! అర్థం చేసుకోవట్లేదని. నిజానికి, పట్టించుకోపోయినా అంత బాధ ఉండదు. ఎంత ఆశో!! ఒక మనసు ఇంకో మనసుకు అనుకున్నట్టుగా స్పందించాలనీ... మొత్తంగా అర్థం చేసుకోవాలనీ!! అయ్యే పనేనా?? కాదని తెలుసు. కానీ ఒప్పుకుంటే కదా! ఇంత మొండి పట్టు ఎందుకో మరి. ఒక మత్తైన, గమ్మత్తైన విషయం ఏమిటంటే, ఈ మనసుందే, అది మర్చిపోతుంది. జ్వాలాగ్ని, స్టవ్ లో గాస్ లాగా ఆగకపోయినా ఏదో ఒక రోజుకు అయిపోతుంది. తెలివైన వాళ్ళు గిన్ని మార్చేస్తారు. ఆ అగ్నిని వేరే దానికి ఉపయోగిస్తారు. నాలాటి మూర్ఖులు దాన్నలానే మండనిస్తారు. పూర్తిగా కాలిపోరు. ఎందుకంటే పూర్తిగా తెలివి తక్కువ వాళ్ళు కాదు కదా! So..... ఎంత గాస్ కి, అంత మంట. ఎంత మంట కి అంత మాడు. ఈలోపు మెదడే గెలుస్తుంది. బ్రతకాలి కదా మరి?? అదన్నమాట. ఏమన్నా అర్థమయ్యిందా?

లేదు?! 'ఎలా ఉన్నావు, how is married life?' అంటే ఏమిటో చెప్తున్నావ్!! నాకేం అర్థం కావట్లేదు. మీ మధ్య ఏమైనా గొడవలా?
చ, ఛ! అదేం లేదు. తను చాలా మంచి వాడు. మా మధ్య అసలు గొడవలెప్పుడూ రావు. పొరపాటున వద్దామన్నా ఇక మీదట రావు. ఇప్పుడు మేము కలిసి ఉండట్లేదు. విడాకులు తీసుకున్నాం.

What???!$%&*&^#
Yes. I am divorced.
How can Jayant do this to you? ఒకొర్నొకరు ప్రేమించుకుని పెళ్ళి చేసుకున్నారు కదా! అలాంటి మీ మధ్య విడాకులేంటీ??
ఆగాగు... నీకు ఇంకో విషయం చెప్పాలి. చెప్పటం కంటే చూపించటం బెటర్ ఏమో! ఉండు. ఆ... ఇది చూడు, నా పెళ్ళి ఫోటో.
WHAT?????????!$%&*&^# నువ్వు పెళ్ళి చేసుకున్నది జయంత్ ని కాదా????
జయంత్ నే!
మరి ఫోటోలో నీ పక్కన ఇతనెవరు??
నా లైఫ్ లో డ్రామా కి ఏం తక్కువ లేదు జాహ్నవీ. కాలేజీలో నేను జయంత్ ని ఇష్టపడ్డాను. ఆ తరువాత చాలా కాలం స్నేహితులం. అదంతా నీకు తెలిసిందే. ఆ తరువాత ఇంట్లో 'పెళ్ళీ' అంటున్నారని జయంత్ దగ్గర పెళ్ళి ప్రస్తావన తెచ్చాను. తను వద్దన్నాడు. నేను లైట్ తీసుకున్నాను.
నువ్వా? లైట్ తీసుకున్నావా?? అది నేను నమ్మాలా??? నాకు తెలుసు నువ్వు తనని ఎంతగా ఇష్టపడ్డావో?!
అదేలే... ఒక 2-3 ఇయర్స్ పట్టింది, ఆ విషయం ఒక కొల్లిక్కి రావటానికి. ఇప్పుడవన్నీ అంత క్లోజప్ లో చెప్పడం ఎందుకులే అని, ఒకే ఒక లాంగ్ షాట్ లో లాగిస్తున్నా అన్నమాట.
అలా కాదు, వివరంగా చెప్పు. అసలేం జరిగింది?
నవ్వుతూ casual గా చెప్తున్నా కదా అని ఇదంతా చెప్పటం నాకు తేలికగా ఉందనుకుంటున్నావా??
హ్మ్.. సోరీ. నా ఉద్దేశం అది కాదు. సరే .. you continue. తరువాత ఏమైంది?
ఏమవుతుందీ? పెళ్ళైంది.
అదే, ఎలా?
ఇతను మా నాన్న గారి స్నేహితుల చుట్టాలబ్బాయి. నాకు అబ్బాయి పేరు వినగానే గుండె ఆగినంత పనైంది. నాన్న గారికి మాత్రం అబ్బాయి చాలా నచ్చాడు. లక్షణమైన కుర్రాడు. పేరు ఒకటే అన్న కారణం తో మంచి సంబంధం వదులుకోవాలి. ఐనా పరవాలేదు. నీకు నచ్చకపోతే మానేద్దాం అన్నారు. ఒక పక్క బాధ గానే ఉంది. గోరు చుట్టు మీద రోకటి పోటులా... పుండు మీద కారం లా...! ఇలా కాదని ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచించాను. నాన్న చెప్పింది నిజమే అనిపించింది. పెళ్ళి కి 'ఊ' అన్నాను. 'మంచాడు ' 'చదువుకున్నాడు ', 'ఈడూ-జోడూ' లాంటి కామెంట్లతో మా ఇద్దరికీ పెళ్ళి కుదిర్చారు. అనుకున్నవి అన్నీ నిజమే. జయంత్ నిజంగానే చాలా మంచోడు.
చాలు ఆపు మేఘనా! అసలు నీ జీవితం ఇలా అవ్వటానికి నువ్వే కారణం. నీది మంచితనం అనుకోవాలో, పిచ్చితనం అనుకోవాలో నాకర్థం కావట్లేదు. నిన్ను ఈ పరిస్థితిలో నిలబెట్టిన వాడిని అసలు నువ్వు ఎలా పొగుడగలుగుతున్నావ్?
అలా అనకు జానూ. నువ్వు నా మీద అభిమానం తో ఇలా మాట్లాడుతున్నావు కానీ నిజానికి తనతో నువ్వు ఒక్క సారి మాట్లాడితే నువ్వే నాకంటే పొగుడుతావ్ తెలుసా!
అంత మంచోడైతే నిన్ను ఎందుకు వదిలేశాడు?
మా ఇద్దరికి కుదరదు కనుక.
ఆ ముక్క పెళ్ళికి ముందు తెలీలేదా?
శాంతం విను జానూ. తప్పు అంతా తన మీదకు తోసెయ్యకు. ఇక్కడ నీ ఫ్రెండ్ ఏమీ తక్కువ తినలేదు. మా పెళ్ళైన కొత్తలో తను నాకు దగ్గరవటనికి చాలా ప్రయత్నించాడు. నేను మాత్రం తనని ఒక స్నేహితుడిగా తప్ప జీవిత భాగస్వామిగా చూడలేకపోయాను. అప్పుడప్పుడు నా మూడ్ స్వింగ్స్ తో చిరాకు తెప్పించేదాన్ని. ఉత్త పుణ్యానికి, కారణాల్లేకుండా చాలా సార్లు తన మీద చిరాకు పడేదాన్ని. నిజానికి నాకు 'తన' మీద కోపం కాదు, నా మీద! నా మానసిక వైకల్యం మీద!! పెళ్ళి చేసుకుని ఇతన్ని కష్టపెడుతున్నా, ఇతని జీవితం స్పోయిల్ చేసా అన్న భావం నన్ను అనుక్షణం తరుముతూ ఉండేది. నిద్దట్లో కూడా.... ఆ బాధంతా విపరీతమైన చేష్ఠల రూపంలో తన మీద కక్కి తనకి మనశ్శాంతి లేకుండా చేసాను. భరించలేని పక్షంలో బైటకెళ్ళిపోయేవాడు. లేకపోతే తన గదిలోకెళ్ళి తలుపేసుకునేవాడు. అంతే కానీ నన్ను పల్లెత్తు మాట అనలేదు ఎప్పుడూ! ఎందుకు? ఏమిటీ? అని కూడా ప్రశ్నించలేదు. అలాంటప్పుడు కూడా నేను టైం కి తింటున్నానా లేదా..., నా ఆరోగ్యం ఎలా ఉంది.. ఇవన్నీ గమనిస్తూనే ఉండేవాడు. అతను గమనిస్తున్నాడన్న సంగతి నేను గమనిస్తూనే ఉండేదాన్ని. అలా కొంత కాలం గడిచింది. తన స్నేహితులకు నేనంటే ఎనలేని గౌరవం. అదంతా నా గురించి తను చెప్పిన దాని వల్లే అని నాకు చాలా సార్లు అనిపిస్తూ ఉంటుంది. అలాంటి మనిషిని కష్టపెట్టటం భావ్యం కాదని, ఒక రోజున నేను కాలేజ్ లో 'జయంత్ అనే వ్యక్తిని ఇష్టపడ్డాను' అని తనతో చెప్పాను. విషయం విని ముందు డంగ్ అయ్యాడు. అప్పటి వరకు నా చేష్టలు అన్నీ ఒక్క సారిగా అర్థమయినట్టు చూసాడు. ఇద్దరి పేర్లు ఒకటే కావటం తనక్కూడా ఆశ్చర్యం కలిగించింది. తరువాత సున్నితం గా నన్ను ఓదార్చాడు. తను ఈ విషయాన్ని చాలా హుందాగా తీసుకున్నాడు. 'నువ్వు ఏం చేద్దామనుకుంటున్నావ్? దేనికైనా నీకు నా support ఉంటుంది' అని ధైర్యం చెప్పాడు. ఐతే నాతో మానసికం గా దూరం పెంచుకుంటున్న సంగతి తను గమనించలేదు. నేను పసిగట్టాను. కొన్నాళ్ళకి ఇద్దరం మంచి స్నేహితులయ్యాం. అప్పుడే తనకి శృజన తో పరిచయం అయ్యింది. చాలా మంచిది. జయంత్ తన పరిచయాన్ని, సాంగత్యాన్ని ఇష్టపడుతున్నాడని గ్రహించాను. వారి మధ్య చనువు పెరుగుతుందని అనిపించగానే మా స్నేహం ఇచ్చిన ధైర్యం తో జయంత్ ని సూటీగా శృజన గురించి అడిగాను. 'పెళ్ళికి ముందు పరిచయం అయ్యి ఉంటే శృజన ను పెళ్ళి చేసుకుని ఉండేవాడిని' అని చెప్పాడు.

ఓహ్..! ఆ మాట విని నీకు బాధ, జయంత్ మీద కోపం లాంటివి కలగలేదా?
కోపం లేదు. ఎందుకో కాస్త బాధ ఐతే అనిపించింది. అన్నిటికంటే తన నిజయితీ నా మనసును గెలుచుకుంది.
You love him!
ఇష్టం, I agree. ప్రేమ, తెలీదు. అప్పుడే నేను విడాకుల సంగతి ఎత్తాను. ఇప్పుడు మించిపోయింది ఏమీ లేదన్నాను. తను ససేమిరా అన్నాడు. మెల్లగా ఒప్పించాను. నా మాట కాదనలేడు ఎప్పుడూ!
హుహ్?!!! నీకు తెలియట్లేదో, మరి తెలిసే కప్పిపుచ్చుకుంటున్నావో... నువ్వు లోలోపల చాలా ఏడుస్తున్నావు కదా? నిజం చెప్పు.
ఇందులో అబద్దం చెప్పటానికి, దాయటానికి ఏం లేదు. ఒట్టి ఏడుపు కాదు, కుళ్ళి, కుళ్ళి ఏడుస్తున్నాను.
మరి పైకి ఇలా నవ్వుతూ ఎలా ఉండగలుగుతున్నావ్? ఎవరి కోసం ఈ నటన??
నటన అని అనలేను, ప్రయత్నం అనుకో. నిజానికి మనసులో బాధంతా చెప్పుకునేందుకు ఎవరైనా ఉంటే బాగుండు అనిపిస్తుంది. గట్టిగా ఏడవాలని కూడా ఉంది. కానీ ఆర్ట్ మూవీ హీరోయిన్ లా ఏడుస్తూ... మొహం వాల్చి కుర్చోటం నాకు నచ్చదు. Thats not me! బాధ ఉంది. I am just letting it pass through. నా జీవితం లో జరుగుతున్న మార్పులను హుందాగా తీసుకోవాలని చాలా కోరికగా ఉంది. చూద్దాం, ఎంతవరకు వెళ్ళగలనో....
అమ్మా వాళ్ళూ ఎలా రియాక్ట్ అయ్యారు?
వాళ్ళకి ఇంకా తెలీదు. చెప్పలేదు.
అదేంటి? ఇంత పెద్ద నిర్ణయం నీ అంతట నువ్వే తీసుకున్నావా? తప్పు చేసావు మేఘనా!!
ఇంట్లో తెలిస్తే నా మీద సానుభూతి, తన మీద కోపం, యుద్ధం ప్రకటిస్తారు. ఆ రెండూ నాకు ఇష్టం లేదు. ఇక నిర్ణయం విషయానికొస్తే, ఇది నా జీవితం. ఎప్పుడు ఏం చేసినా ఆ నిమిషానికి, ఆ సందర్భానికి ఏది చేస్తే మంచిది అనిపిస్తుందో అదే చేసాను. అంతకు మించి ఆలోచించలేను. ఆలోచించటం నాకు రాదు కూడా.
ఏదో రకంగా నీ నిర్ణయాన్ని నువ్వు సమర్ధించుకుంటున్నావు. అంతే కానీ, అది నీ భవిష్యత్తు మీద ఎలాంటి ప్రభావం చూపిస్తుంది అనేది ఒక సారి ఆలోచించి ఉండాల్సింది.
భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించి చేసినవి ఎనాడూ ఫలించలేదు జానూ! అయినా ఇప్పుడేం చేసేది లేదు. ఇప్పుడు తప్పు చేసా అనుకుని లాభం కూడా లేదు. నాకలాంటి ఉద్దేశం ఈ విషయంలోనే కాదు, ఇప్పటి వరకు తీసుకున్న ఏ నిర్ణయం గురించీ లేదు. జీవితం అనేది 'వన్ సైడెడ్.' వెనక్కి చూడటాలు ఉండవు. అల్లుకుంటూ పోవడమే!
నాకెందుకో నువ్వు అమ్మా వాళ్ళతో కొన్నాళ్ళు ఉండటం మంచిది అనిపిస్తుంది.
లేదు. ఇప్పుడు నాక్కావలసింది సానుభూతో, ఓదార్పో కాదు. నాకు కాస్త సమయం కావాలి. నాకు నేను స్థిమిత పడాలి. ఆ తరువాత ఇంట్లో చెప్తాను.
ఈ లోపు తెలిస్తే?
తెలిసింది బాబాయ్ కి మాత్రమే. 'వీలు చూసి నేనే చెప్తాను, మీరేమీ అనద్దు.' అని బాబయ్ దగ్గర మాట తీసుకున్నాను. ఒక వేళ తెలిసినా పరవాలేదు. అప్పుడు ఏం చెయ్యాలో అప్పుడు ఆలోచిస్తా. ముందు ప్లాన్ చేసుకోవటానికేముంది? అమ్మ-నాన్న నే కదా.. కాసేపు బాధ పడినా, కసురుకున్నా మెల్లగా అర్థం చేసుకుంటారు.
హ్మ్.. ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉంటున్నావ్?
'కస్తూరి బా' హాస్టల్ లో.
ముందు ఏం చేద్దామనుకుంటున్నావ్?
ప్రస్తుతం ముంబై లో నాకు తెలిసిన ఫ్రెండ్ కి వెబ్ సైట్ డిజైనింగ్ కి ఫ్రీలాన్సర్ గా చెస్తున్నా. వేరే జాబ్స్ కి కూడా అప్ప్లై చేస్తున్నాను.
ఏ NGOs కి అప్ప్లై చేసావ్?
NGO కాదు. స్కూల్స్ లో అప్ప్లై చేస్తున్నాను.
ఓహ్..! జాబ్ చేస్తే NGO లోనే చేస్తా అన్నట్టు గుర్తు నాకు?!
అవును. అప్పుడు అన్నాను. కానీ ఈ పరిస్థితిలో సర్వీస్ వర్క్ చెయ్యటం..., నేను దాని మీద మానసికం గా ఆధార పడతానేమో అనిపిస్తుంది. Service చేసే చోట emotions ఉండకూడదు. అందుకే ఆ విషయం నేను కాస్త కుదుటపడ్డాకా ఆలోచిస్తాను.
పోనీ నాతో వచ్చెయ్యరాదూ? కాదనకు.
సరే ఆలోచిస్తాను. రేపు కలిసినపుడు చెప్తాను.
....
....
(కస్తూరి బా హాస్టల్ లో....)
ఇక్కడ మేఘన అనే అమ్మాయి ఉండాలి. కొంచం పిలుస్తారా?
ఆమె నిన్న సాయంత్రం హాస్టల్ ఖాళీ చేశారండీ.
ఆ....!!!
అవునండీ, ఆమె నిన్న సాయంత్రం హాస్టల్ ఖాళీ చేశారు. మీ పేరు?
జాహ్నవి.
ఓహ్.. మిరొస్తే, ఈ ఉత్తరం ఇమ్మన్నారు.

జానూ,
భగవంతుడు నాకు అడుగడుగునా మానసికంగా కృంగిపోయేలా కష్టాలిచ్చినా, ఆ ముళ్ళ కంపల చాటున నీలాంటి నేస్తాల్ని ఎప్పటికప్పుడు ఏర్పాటు చేస్తూనే ఉన్నాడు. జీవితం లో నేను సాధించింది ఏదైనా ఉంటే అది నీలాంటి స్నేహితుల హృదయాల్లో కాస్త చోటు, బోలెడంత ప్రేమ. ఇవే! మీ అభిమానానికి ఒక్క థాంక్స్ తో బదులివ్వలేను. ఎప్పటికీ మీకు నేను కృతజ్ఞురాలిని. కానీ ఇప్పుడు నీతో రాలేను. నీలాంటి నేస్తాన్ని వదిలిపోవటం.... ఇప్పుడు నాకు ఇదే కరక్ట్ అనిపిస్తుంది. అర్థం చేసుకుంటావు కదా......!

విధి కాస్త అనుకూలిస్తే, జీవితంలో ఏదో ఒక మలుపులో మళ్ళీ నిన్ను కలుస్తా అన్న ఆశతో....

సదా నిన్ను అభిమానించే,
మేఘన.

******
కాస్త ప్రేమకే స్పందించి కురిసే మేఘనకు జీవితంలో అడుగడుగునా ప్రేమ తారసపడుతూనే ఉంది. ఆ ప్రేమకు స్పందిస్తూ ఆమె ప్రతి సారీ కరిగి కురుస్తూనే ఉంది, తన అస్థిత్వాన్ని కోల్పోతూనే ఉంది. తనకంటూ నిలువు నీడ కూడా సంపాదించలేని మేఘన జీవితం లోకం దృష్టిలో ఒక ఓటమి. ఆమెకు మాత్రం అడుగడుగునా స్వచ్ఛమైన ప్రేమను పొందగలిగిన(చూడగలిగిన) తన జీవితం ఒక నిజమైన గెలుపు.
******

సమాప్తం.

పిచ్చి ప్రేమ కథ

సోది: ఇది ఒక పిచ్చి ప్రేమ కథ!!
ఆమె పేరు ప్రేమ. అతడి పేరు పిచ్చి. పిచ్చి ప్రేమ ని ప్రేమిస్తాడు. ప్రేమ పిచ్చి ప్రేమ తొ పిచ్చెక్కుతుంది. కొన్నళ్ళకి... ప్రేమ కి ఆమె స్నేహితుడు దుఃఖంతో నిశ్చితార్ధం ఫిక్స్ అయ్యిందని తెలిసి పిచ్చి కి ప్రేమని కోల్పోతున్నా అన్న భయం తో పిచ్చెక్కుతుంది. పిచ్చెక్కిన పిచ్చి ని చూసి ప్రేమ కు పిచ్చెక్కినంత పని అవుతుంది. పిచ్చి కి తన పై ఉన్న పిచ్చి ప్రేమ తో పిచ్చెక్కిపొవటాన్ని తలచుకుని తన దుఃఖాన్నంతా దుఃఖం తో చెప్పుకుంటుంది ప్రేమ. అంతా విన్న దుఃఖం మనసు కరిగి దీర్ఘం గా దుఃఖిస్తాడు. ఆ భావోద్వేగంలో 'పిచ్చి కి పిచ్చెక్కిన వైనం' అని కథ రాస్తాడు. అందులో పిచ్చి ప్రేమ ని పిచ్చెక్కించేలా వర్ణిస్తాడు.

సోది ఫ్రెండ్: తర్వాత సినిమా తీస్తాడు. అదే ఆర్య 2

సోది: అబ్బా... నేను ఆర్య-2 చూడలే. నువ్వు ముందు నే చెప్పేది విను.......

ఆ ప్రేమ కథ ని చదివిన ప్రేమ పిచ్చి దై పిచ్చి ని ప్రేమించి, ప్రేమ ను, పిచ్చి ని, పిచ్చి ప్రేమ ను, ప్రేమ పిచ్చి ని అర్థం చెసుకున్న దుఃఖాన్ని ఆరాధిస్తుంది.

సోది ఫ్రెండ్: ఇది బాగుంది. పిచ్చెక్కేలా ఉంది :P

సోది: హ్మ్... విను విను....
ఒక వైపు పిచ్చి పిచ్చి ని భరించలేక, మరో వైపు పిచ్చి ప్రేమ ను పొందలేకపొతున్నా అనీ.... ఆ సంధిగ్ధం తట్టుకోలేక దుఃఖం తో నూతిలో దూకేస్తుంది పాపం పిచ్చి ప్రేమ. దూకాకా నూతిలో నీళ్ళు లెవని తెలుస్తుంది.

సోది ఫ్రెండ్: హహహహహహా.... నూతి లో నీళ్ళు లేకుండా ఎలా దూకింది.. సన్నాసి కాకపొతే!


సోది: అదే అదే....అందుకే తను ప్రేమ అయ్యింది.
పాపం అలా ఆ నూతిలోనే ఉండిపోతుంది. ఎందుకంటే నీళ్ళు లేవని ఎవరూ అటు రారు, చేద లేదు, తాడు లేదు, మెట్లు కూడా లేవు. ఇక చేసేది లేక దుఃఖాన్ని ఆశ్రయిస్తుంది. పిచ్చి తో ఉండాలనుకున్న ప్రేమ దుఃఖం తో తన శేష జీవితం గడిపేస్తుంది.

ఇప్పుడు చెప్పు. ఎలా ఉందీ కథ?

సోది ఫ్రెండ్: పిచ్చి ప్రేమ కథ విని దుఃఖం ఆగట్లేదు. :(

సోది: అంతే మరి! అమర మైనది పిచ్చి ప్రేమ. విని ఎవరైనా సరే దుఃఖించాల్సిందే!

సోది ఫ్రెండ్: మరి చదివినోళ్ళో??

సోది: పిచ్చెక్కిపోవాల్సిందే!! :P

మేఘన - 1

ఆకాశం అంతా నల్లగా, కాటుక చెదిరిన ఆమె కళ్ళలా...
సుడులు తిరుగుతూ యే నిమిషమైనా కురిసేలా ఉన్న ఆ ఆకాశాన్ని ఆమె కళ్ళు తదేకంగా చూస్తున్నాయి, నువ్వు ముందా నేను ముందా అన్నట్టుగా.......

ఒక్కసారిగా గాలి వేగం పెరిగి ఉధృతమయ్యింది. వరండాలో నిల్చున్న మేఘన గాలి ధాటికి కళ్ళు మూసుకుంది. పండిన నిన్నటి ఆకులు నిస్సహాయంగా రాలుతున్నాయి. మూసిన ఆమె కళ్ళలోంచి నిన్నటి జ్ఞాపకాల ఆనవాళ్ళలా...

*****


ఆకాశం లో నీలం రంగు డబ్బా ఒలికినట్టు ఉంది, అబ్బ.. ఎంత నీలమో!
మేఘనా... రోజూ చూసేదే కదా.. ఆ ఆకాశం. ఈ రోజు కొత్తేముంది?? ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి చెప్తూనే ఉంటావు నువ్వు.
హే.. కాంట్ యూ సీ?? ఈ రోజు ఎంత ప్రకాశవంతం గా ఉందో..? నిన్న వేరేగా ఉంది.
సరే తల్లీ..ఉంది. చాలా బాగుంది. ఓకే నా! ఇక పద. లంచ్ బ్రేక్ అయిపోయింది. టీం మీటింగ్ ఉంది ఈవాళ గుర్తుందా?
ఓ!! యెస్. మర్చిపోయాను. ఈవాళ మేనేజర్ తో నెక్ష్ట్ క్వార్టర్ కి వచ్చిన టాస్క్ లిస్ట్ లో సెకెండ్ దాని గురించి డిస్కస్ చెయ్యాలి. యాక్ట్యూల్లీ అందులో క్లయింట్ ఇచ్చిన రిక్వైర్మెంట్ ప్రకారం.....
అబ్బా..పొరపాటున మా నోట్లోంచి ఒక్క పదం వస్తే, నువ్వు 100 మాట్లాడేస్తావు కదా...
ఏంటీ? పదాలా? వాక్యాలా?!!
నిన్నూ... ఆగు..
(హహహహ....)

*****

మేఘనా, టైమవుతోంది. బయలుదేరదామా?
హ్మ్..
మళ్ళీ ఒకసారి ఆలోచించుకోమ్మా, ఇదే ఆఖరి అవకాశం.
అవును, జరిగిన తప్పును సరిదిద్దేందుకు నాకిదే ఆఖరి అవకాశం. దీన్ని జారవిడుచుకోలేను.
ఎంటో!! నీలాంటి అమ్మాయికి...
టైమవుతుంది బాబాయ్.
సరే పద. అంతా దైవేచ్ఛ.
ఇంతకీ జయంత్ ఎక్కడ? ఈ రోజు కూడా లేటేనా!

(బైక్ ఆగింది.)
సోరీ అంకుల్. వచ్చే దారిలో శృజన వాళ్ళ అక్కని కలవాల్సి వచ్చింది. బయలుదేరదామా?
మీ గురించే చూస్తున్నాం. నువ్వు, శృజన, మేఘన వెనక కూర్చోండి. నేను ముందు కూర్చుంటాను.
జయ్, మేఘనను అడుగుతా అన్నావ్ కదా.
గుర్తుంది. మేఘనా, ఒకసారి ఇలా వస్తావా?
నువ్వు ఇష్టం గానే చేస్తున్నావు కదా. ఏమీ బలవంతం ఫీల్ అవ్వట్లేదు కదా?
ఈ నిర్ణయం నా ఇష్ట ప్రకారమే తీసుకున్నాను. ఎవరి బలవంతం లేదు.
నా వల్ల మీ ఇద్దరి మధ్యా...
నువ్వంటూ లేకపోయినా నేను ఈ నిర్ణయమే తీసుకునేదాన్ని శృజన. సో, నువ్వు గిల్ట్ ఫీలయ్యేందుకు ఏమీ లేదు.
థాంక్యూ మేఘనా. నీలాంటి అర్థం చేసుకునే అమ్మాయి నాకు స్నేహితురాలు కావటం నాకు చాలా సంతోషం గా ఉంది.
కోర్ట్ విడాకులు మంజూరు చెయ్యకముందే నన్ను స్నేహితురాలిని చేసేసావా జయంత్?
హే, అలా కాదు. ఫ్లో లో...
పదండి టైమవుతుంది. బాబాయ్ వెయిట్ చేస్తున్నారు.

(ఇష్టం లేని జీవితం చావు కన్నా దుర్భరం కదూ... నీకు ఆ పరిస్థితి రానీయను జయంత్.)

(ఇది అదృష్టమనుకోవాలో, విధి రాత అనుకోవాలో... ఒకే కార్ లో వెళ్ళి విడాకులు తీసుకునేంత చనువు, ఫ్రీడం వీళ్ళ మధ్య..! ఇలాంటి కార్యం నా చేతుల మీదుగా!! హ్మ్....)

అంకుల్, అక్కడ ఈరోజు మేము చెయ్యాల్సిన పని ఏమైనా ఉందా?
ఒక్క సంతకం పెట్టటమే... అంతకన్నా ఏమీ లేదు.
ఓకె.

*****
ఆకాశం ఇంకా గర్జిస్తునే ఉంది. కారు కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తున్న మేఘన ముంగురులు ఎవరో హడావుడిపెడుతున్నట్టు ఆమె చెంపలపై కదులుతున్నాయి. ఆమె దృష్టి మాత్రం ఎక్కడో... అంతరాల్లో ఎవో పేజీలను గబ గబా తిరగేస్తూ.... పరీక్షకు వెళ్ళే ముందు విద్యార్ధి లా ఆమె ధ్యాస అంతా ఆ పేజీల మీదనే... ఆమె ఆలోచనలు యే పేజీలను మీటుతున్నాయో.. అవి యే రాగాలు పలుకుతున్నాయో..! ఆ రాగాలను వినగలిగేది మాత్రం కేవలం ఆమె మనసు మాత్రమే!!
*****

మేఘనా..... I am coming to India next monday. నీ పెళ్ళి తరువాత ఇన్నాళ్ళాకి కలుసుకోగలుగుతున్నాం. I am so excited!!!!
హ్మ్... me too..
మిమ్మల్ని ఇద్దరినీ ఎప్పుడెప్పుడు కలుస్తానా అని నాకు ఎంత ఆత్రం గా ఉందో తెలుసా!! నీ మనసుకు నచ్చిన వాడిని పెళ్ళి చెసుకున్నావ్. I am soooo happy for you dear.. ఫోటోలు పంపలేదేం అని అడిగినప్పుడల్లా నువ్వు చెప్పిన సాకులు వినీ వినీ విసుగెత్తిపోయాను. నీకు తీరిక అయ్యే లోపు నేనే వచ్చేస్తున్నా.... కనీసం అక్కడైనా నాకు మీ ఫోటోలు చూపిస్తావా?
Sure. ఇక్కడికి రా... అన్నీ వివరంగా మాట్లాడదాం.
Sure.. Sure. ఒక్క విషయం కూడా వదలకుండా అన్నీ చెప్పాలి, నేను వినాలి. I want to know everything. Ok then. You take care. see you soon. Bye
Bye.

[టూట్....టూట్....]
*****

(ఒక పెద్ద మెరుపు మెరిసింది.)
మేఘనా... కోర్ట్ మీకు విడకులు మంజూరు చేసిందమ్మా.
(దూరంగా పిడుగుపాటు శబ్దం. బాబాయ్ మాటలు ఆ శబ్దం లో కలిసిపోయాయి.)

మేఘనా... నువ్వు బలవంతం చేసావనే తప్పితే నాకు ఇలా...... ఇదంతా నాకు మనస్పూర్తిగా ఇష్టం లేదు. సృజనను నేను ఇష్టపడటం నిజం. కానీ నీకు ఇలా అన్యాయం చేసి....
ఇప్పుడు ఈ వివరణలు దేనికి జయంత్? నీ గురించి నాకు తెలియనిదా చెప్పు? న్యాయం, అన్యాయం లాంటీ పెద్ద మాటలు అవసరం లేదు. నేను చాలా ఆలోచించే ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాను. దీని వల్ల నాకేదో తీరని నష్టం జరిగిపోయిన రేంజిలో చూడకు. నాకు చాలా ఇబ్బందిగా ఉంటుంది.
సరే... నిన్ను కష్టపెట్టను. ఐతే ఒక విషయం. ఈ సంతకాలు, విడాకులు, ఫార్మాలిటిస్ ఇవన్ని మన పెళ్ళికి మాత్రమే, స్నేహానికి కాదు. నువ్వంటే నాకు ఎనలేని గౌరవం, అభిమానం. ఇవి ఎప్పటికీ అలానే ఉంటాయి. నీకెప్పుడు ఎలాంటి అవసరం వచ్చినా నీకు నేను ఉన్నానని మర్చిపోకు.

జయంత్?! నువ్వు చెప్పిన ఈ విషయాలన్నీ నాకు తెలిసినవే. నాకు తెలుసును అన్న సంగతి నీకు కూడా తెలుసు. తెలిసీ ఇప్పుడు ఎందుకింత ఎమోషనల్ అవుతున్నావ్? నీకు లోపల యేమైన గిల్టీ ఫీలింగ్ ఉంటే ముందు అది వదులు.

ఎలా మేఘనా...?? నాకు అన్ని విధాలా అన్నీ సమకూర్చిన నిన్ను ఈ రోజు ఇలా వదిలేస్తున్నా అంటే... నా అంత స్వార్ధపరుడు ఇంకొకరు ఉండరు.
సృజన, ఏమీ అనుకోనంటే నేను జయంత్ తో కొంచం ఎకాంతం గా మాట్లాడాలి.
Sure.. నేను కార్ లో వెయిట్ చేస్తాను.
Thank you. బాబాయ్, మీరు కూడా...
చూడూ జయంత్. ఇన్నాళ్ళు ఒకరి బాధ్యత ఒకరు తీసుకున్నాం. నిర్వర్తించాం. స్నేహపూర్వకం గా మెలిగాం. అభిమానించుకున్నాం. ఒకరికొకరు అండగా నిలిచాం. కానీ ఒకరినొకరు ప్రేమించుకోలేదు. అలాంటి మన మధ్య ఈ పెళ్ళి అనే బంధం ఒకరినొకరికి బాధ్యత గానే మిగులుస్తుంది తప్ప సహచరునిగా కాదు. ఇన్నాళ్ళూ నేను అనుభవించని ఒక రకమైన స్వాతంత్ర్యం ఈ రోజు ఆ కోర్ట్ హాలులో ఆ కాగితం మీద చిన్న సంతకంతో లభించింది. నువ్వంటే ఇష్టం లేదని నా అభిప్రాయం కాదు సుమా.. కానీ అలా అనిపించింది. నాకు బాధ లేదని అనటం లేదు. కష్టమో, నష్టమో ఇన్నాళ్ళు కలిసి ఉన్న మనం ఇలా ఇప్పుడు విడిపోవటం నాకూ బాధ గానే ఉంది. కానీ నీకు-నాకు కూడా ఇదే మంచిది. అది కాలం తో పాటు మనకి అవగతం అవుతుందని భావిస్తున్నాను. కాస్త ప్రశాంతంగా ఆలోచిస్తే నీకే అంతా అర్థమవుతుంది. ఇష్టం లేని పెళ్ళి చేసుకున్నా, నీ ఉద్దేశాలు, భావాల విషయంలో నిజాయితీగా ఉండి నువ్వు నాకు కొంత మేలే చేసావు. నా జీవితంలో ఒక స్నేహితుడి అవసరం ఉన్న సమయంలో, నేస్తాలన్నీ దూరమై ఒంటరిగా మిగిలినప్పుడు అన్నీ అయ్యి నేను కోల్పోయిన నా పై నా నమ్మకాన్ని నిలిపి, ప్రతి మనిషికీ అవసరమైన ఆత్మ స్థైర్యాన్ని నీ సావాసం లో పొందేలా చేసావు. ఈ బంధం నుండి నేను ఉత్త చేతులతో వెళ్ళట్లేదు. ఎన్నో అనుభవాలను తీసుకెడుతున్నాను. ముఖ్యం గా నన్ను నేను పొందాను. నువ్వు నా గురించి గాభరా పడకు.

హ్మ్మ్...
అన్నట్టు ఈ రోజు సాయంత్రం నేను ఇల్లు షిఫ్ట్ అవుతున్నాను.
అదేంటీ???
మరోలా అనుకోకు జయంత్. ప్రస్తుతం నా జీవితంలో మార్పులు చాలా వేగంగా జరుగుతున్నాయి. You know it. వాటికి నేను ఎంత త్వరగా అలవాటుపడితే అంత మంచిది. అందుకే, I need a change.
అది కాదు....
కాదనకు జయంత్. ప్లీజ్!!
Ok. Whatever pleases you.
Thanks. I know you would understand.

*****
కుండపోత వర్షం. కారు అద్దం పై నీటి చారికలు ఎవరి మనోగతాన్ని వివరించాలనో తాపత్రయపడుతున్నాయి!
*****

to be contd.......

"హ్మ్.."

న్యూస్ పేపర్ చదువుతున్నా, గడియారం ప్రతి సెకను లెక్కపెడుతున్న సంగతి వినిపిస్తూనే ఉంది. సమయం ఎంత అయ్యిందా అని గోడకి వేలాడుతున్న గడియారాన్ని చూసాను. ఏడవటానికి ఇంకా 10 నిమిషాలు ఉంది. రోజూ ఈ పాటికి స్వాతి ఇంటికి వచ్చేస్తుంది. ఈవాళ లేట్ అయ్యిందంటే.. అసలే ఈ రోజు ఆటో స్ట్రైక్! బస్ దొరికిందో లేదో అనుకుంటూ వరండాలోకి వచ్చి వీధి మలుపు వైపు చూస్తున్నాను. ఈ లోగా గేట్ అలికిడి విని కిందికి చూసాను. స్వాతి, గేట్ వేస్తోంది. నీరసంగా కనిపించింది. మా ఆఫిసులు చాలా దగ్గర. రోజు తనని వాళ్ళ ఆఫీసు వీధి చివర పిక్ చేసుకుని ఇద్దరం నా బండి మీద కలిసే ఇంటికి వస్తాం. ఆ రోజు ఆ గొడవ జరిగిన సాయంత్రం నేను తనెప్పుడూ ఎదురు చూసే చోటకి వెళ్ళాను. తనక్కడ లేదు. ఎప్పుడైనా నేను లేట్ అవుతానేమో కానీ తనెప్పుడూ లేట్ కాదు. ఒక వేళ ఎటైనా వెళ్ళాలన్నా నేనొచ్చే వరకు ఆగి చెప్పి వెళ్తుంది. లేదా ఒక SMS ఇస్తుంది. ఈ రోజు ఏమైంది అనుకుంటూ చుట్టూ చూసాను. ఒక రెండొందల అడుగుల ముందు తను నడుస్తోంది. పక్కగా వచ్చిన ఆటోని ఆపి ఎక్కింది. నేను రాననుకుందా? భార్యా భర్తలన్నాకా గొడవలు లేకుండా ఉంటాయా? ఆ మాత్రానికి నేను తనని పిక్ చేసుకోను అనుకుందా? ఛ! లేదు. తను అంత సంకుచిత మనస్కురాలు కాదు. నేను వస్తానని తెలుసు. ఐతే నాతో రావటం తనకి ఇష్టం లేదా?? ఆ ఆలోచనతో మనసు ఒక్క సారి చివుక్కుమంది. గుక్క పెట్టిన పసి పిల్లాడిలా ఊపిరాడలేదు. రెండు నిమిషాల తరువాత బండి స్టార్ట్ చేసి బయలుదేరాను. ఆ రోజు నుంచీ ఇప్పటి వరకు తను నాతో కలిసి రాలేదు. ఇంట్లో కూడా మాటలు లేవు. కనీసం చూపులు కూడా కలవటం కరువయ్యింది. సాయంత్రం ఇంటికి రాగానే వండి టేబుల్ మీద పెట్టి తన గదిలో ఏదో పనిలో నిమగ్నమవుతుంది. ఆకలేసినప్పుడు నేను నాలుగు మెతుకులు తినేసి వెళ్ళి పడుకోవటం. పోనీ రమ్మని పిలుద్దామా అంటే, ఆమె కళ్ళలో కళ్ళు పెట్టి మాటాడే ధైర్యం లేదు ఇప్పుడు. నవ్వితే ఆ కళ్ళు వెన్నెల కురిపిస్తాయి, తన మూడ్ బాగాలేకపోతే నిప్పులు కురిపిస్తాయి. ఒకసారి ఎదో మాటా మాటా పెరిగి తన మీద అలిగి భోజనం చెయ్యకుండానే నిద్రపోయాను. ఆ మర్నాడు, "అన్నం మాని ఎవరి మీద కక్ష సాధిద్దాం అనుకుంటున్నావు?" అని తను అడిగినప్పుడు తను చూసిన చూపు మర్చిపోలేను. నా బిహేవియర్ కీ నాకే సిగ్గేసింది. ఒకరి మీద అలిగి అన్నం మానేయటం, పనులు మానేయటం లాంటివి తనకు నచ్చవు. చాలా స్వతంత్ర్య భావాలు కలది తను. తనకి సమయం ఇవ్వటం తప్ప నాకు వేరే దారి కనబడలేదు. కాలింగ్ బెల్ మోగింది. తలుపు తీయగానే తను లోపలికి వచ్చి నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్ళి తలుపేసుకుంది.

గదిలోకెళ్ళి 5 నిమిషాలయ్యింది. తనింకా తలుపు తియ్యలేదు. తలుపు కొట్టి పిలవాలనుంది. ఇంకో అయిదు నిమిషాలు ఆగేదా అనుకుంటూ వంట గదిలోకి నడిచాను. పొయ్యి మీద పప్పు ఉడుకుతోంది. తను ఆఫీసు నుంచి రావటం లేటయితే వంట నేనే చేస్తాను. హాల్ లోకి నడుస్తూ బెడ్రూం వైపు చూసాను. తలుపు కింద ఖాళీ లోంచి పడుతున్న వెలుగులో తన నీడ కదులుతోంది. తను పడుకోలేదు. హాల్ లో మూల ఉన్న కుర్చీలో చతికిలబడి స్వాతి మాగజైన్ తిరగేస్తున్నాను. అందులో ఒక జోక్... చెవులకు పెద్ద పెద్ద కట్లు ఉన్న అతనిని అతని మితృడు, "ఏమయింది??" అంటూ పలకరిస్తాడు. "పెళ్ళి చేసుకున్నాకా మా ఆవిడ కబుర్లు వినీ వినీ..!" అని ఆ కట్లు కట్టుకున్న అతను భోరుమంటాడు. అది చూసి ఠక్కున చిన్న నవ్వు వచ్చింది నాకు. ఈ మౌనం కన్నా ఎక్కువ బాధ ఉంటుందా అనిపించింది. ఒక్కోసారి మనసు బాగోక ఎవరితోనూ మట్లాడాలనిపించదు. అలాంటప్పుడు ఏదైనా రాయి అని చదువుకునే రోజుల్లో నా స్నేహితుడు హరి నాకు చెప్తూ ఉండేవాడు. అప్పుడప్పుడు చిన్న చిన్న కథలు రాసే వాడిని. స్వతహాగా రచయితని కాకపోయినా మనసులో మాటలే పెన్నుతో ముచ్చటిస్తూ ఉంటే అవి కాగితం మీద ఒలికేవి. కానీ మనసు అలిగి గదిలో తలుపేసుకుని కూర్చుంటే మాటలెలా వచ్చేది?

బెడ్రూం తలుపు తెరుచుకుంది. శబ్దం విన్నా తల ఎత్తకుండా పుస్తకం చూస్తున్నాను. తన అడుగులు వంటగది వైపు పడ్డాయి. స్టీల్ బిందెకు గ్లాస్, అటు పై తన గాజులు తగిలి ఒక మృదువైన శబ్దం చేశాయి. ఒక నిమిషం తరువాత తను హాల్లోకి వచ్చి, అల్మరలోని చలం 'మ్యూజింగ్స్ ' తీసి నేను కూర్చున్న కుర్చీ పక్కన ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుని చదువుతోంది. మొదటి పేజీ... ఈ పుస్తకాలనేవి భలే గమ్మత్తయిన విషయాలు. తనని పలకరించిన ప్రతి వారికీ పేజి పేజికీ గుప్పెడు అక్షరాలలో బోలెడు కబుర్లు చెబుతూ ఉంటాయి. ఆలోచనల్లోనే ఎన్నో ప్రదేశాలు తిప్పేస్తాయి. మనసు బాగాలేనప్పుడు ఎవరితో మట్లాడాలని ఉండదు కానీ ఎవరైన చక్కగా మాట్లాడుతూ ఉంటే వినాలనిపిస్తుంది. ఆ కబుర్ల గగనంలో మనన్సు కాసేపు విహరించాకా కాస్త తేలికవుతుంది. అందుకేనేమో పుస్తకాలు మనిషికి మంచి నేస్తాలు అంటారు. ఏదో శబ్దం విని ఈ లోకంలోకి వచ్చాను. పప్పు ఉడుకుతోంది. ఇప్పుడు వెళ్ళి స్టవ్ కట్టకపోతే మాడటం మొదలెట్టి ఆ వాసన ఇల్లంతా పరుచుకుంటుంది. కుర్చీకి ఎదురుగా ఉన్న టీపాయి మీద కాళ్ళు పెట్టి తను పుస్తకం చదువుతోంది. ఈ మూల కుర్చీలో కూర్చుంటే ఇదొకటే దారి. తనని డిస్టర్బ్ చెయ్యాలని లేదు. తను పేజీలు తిప్పుతోంది. అక్కడ పప్పు మాడుతోంది. నేను తలెత్తి వంటగది వైపు చూసాను. పుస్తకం టీపాయి మీద బోర్లించి తను లేచి కిచెన్ లోకి వెళ్ళింది. నిజానికి తనది చాలా అర్థం చేసుకునే మనస్తత్వం. మా ఇద్దరి మధ్యా తగాదాలు ఎంతో కాలం ఉండవు. అలాంటిది ఆ రోజు మాకు తెలియకుండానే చిన్న విషయం మా మధ్య పెద్ద తుఫాను సృష్టించింది. ఇప్పుడు తలుచుకుంటే అంత చిన్ని విషయానికి వారం రోజులు ఈ మౌన పోరాటామా? అని నవ్వు వస్తుంది. స్వాతి కూడా ఇలానే ఆలోచిస్తే బాగుండు!

తనొచ్చి మళ్ళీ యధాస్తానంలో కూర్చుని పుస్తకం చదువుతోంది. తనకా పుస్తకం ఎన్ని కబుర్లు చెప్తోందో.. నాకు మాత్రం గడియారం సెకన్ల ముల్లు ఆగకుండా చేస్తున్న రొద.. ఈ నిశ్శబ్దంలో ఆ అలికిడి నాకు టార్చర్ లా ఉంది. కూర్చీలో వెనక్కి వాలి కళ్ళు మూసుకున్నాను. "నాకు ఆకలేస్తోంది.." అన్న తన మాట విని నేను తన కళ్ళని ఎదుర్కుంటానన్న ఆలోచన వచ్చేలోపే నా కళ్ళు తన కళ్ళతో కలిసాయి. ఆ కళ్ళు, వాటిలో కోపం లేదు, బాధ లేదు, ఎలాంటి భావమూ లేదు. నిశ్చలంగా నిశ్శబ్దం గా ఉన్నాయి. "భోజనం వడ్డించమంటావా?" అని తనడిగిన ప్రశ్నకు చిన్న చిరునవ్వుతో "హ్మ్.." అని మాత్రమే సమాధానం ఇవ్వగలిగాను. తన వెనుకే అడుగులేస్తూ..
"అన్నట్టు పప్పులో నేను ఉప్పు వెయ్యలేదు!"
"ఉప్పే కాదు, ఏమీ వెయ్యలేదు :) నే వేసాలే...."