శాశ్వతం - మర్మం

దట్టమైన అడవి మునిచీకటి అంగీ ధరించి;

తనను వలపు జల్లుల్లో తడిపిన నీలినింగికేసి

అరమోడ్పు కళ్ళతో, తడిసిన మేనుతో చూస్తోంది.

ఇది ఆశ చిగురించిన అడవి మనసు ఒలకబోసే ఆరాధనా భావం. 

అవునంటూ ఒక కొమ్మ ఊగింది.

తడబాటు తత్తరపాటు లేని ఆ చేష్ఠకి,

పూలు రెమ్మలు గుసగుసలాడి  మురిపెంగా ముసిముసినవ్వులు నవ్వుకుంటున్నాయి

ఈ అలజడికి వాటి మీదుగా జలజలా రాలిన నీటి బిందువులే ఆ కలయిక లోని హర్షాతిరేకానికి సాక్ష్యం.

-----------------------------------------

ఇది శాశ్వతం కాదంటూ ఆకాశం పయనమయ్యే ప్రయత్నం చేస్తూ గర్జిస్తుంది.

ఈ నిమిషం నిజం. ఈ మమేకం తన్మయత్వం నా అస్థిత్వానికి చిహ్నం. ఆ మర్మం నాలో నాతో ఆజన్మాంతం నా సొంతం.

అంటూ అడవి చీకటి ఒడిలో ప్రశాంతంగా నిదురించింది.    

How Far We Are

You were roaring dangerous when I reached you. 

And when you reached me, I was locked inside.  

Hanging on to the glass of separation, 
quietly whispering to me to break through. 
Looking straight into my eye,
Could you look at yourself in there? 

Soon, dear, you were gone. 

And here I am... looking through the glass. 

**********
We were always close enough to carry each others shadows. Yet so far....

One fine morning........

ఈ రోజు [Apr-19,2011] ఉదయం 5:30 కి వీధి కుక్కలు తెగ మొరుగుతున్నాయి. నాన్ స్టాప్ గా వాటి మొరుగుడుతో ఒక పావు గంట యుద్ధం చేసి ఇక నా వల్ల కాదని నా నిద్ర చేతులెత్తేసింది..... 'ఎవడు వాడు, ఏ దొంగ నా నిద్ర కొల్లగొట్ట సాహసించే..! ' అని మనసులో కసురుకుంటూ బాల్కనీలోకొచ్చి చూసిన నాకు అగ్ని పూల చెట్టు వెనుక... సాగిపొతున్న పల్చని నల్ల మబ్బుల చాటున చంద్రుడు ఉన్నట్టు ఆనవాలు కనిపించింది. కళ్ళు నులుముకుని తదేకంగా రెప్పార్పకుండా ఆ సుందర దృశ్య కావ్యాన్ని తిలకిస్తున్నాను, మబ్బులు ఎప్పుడు తొలిగిపోతాయా..... అని. వాయు దేవుడు జోక్యం తో నల్ల మబ్బు కదిలింది. చూడ్డానికి రెండు కళ్ళు చాలని ఆ దృశ్యం!! స్వేత వర్ణ ఛాయతో నిండు పున్నమి ధగ ధగ మెరుస్తూ ఉంది. నా మనసు చెదిరిపోయింది. ఎంత ఆనందమో చెప్పలేను. ఆ నిమిషం ఆ దృశ్యాన్ని అలాగే కళ్ళలో నింపేసుకుని, అది చెదిరేలోపు లోపలకెళ్ళి  నా కెమేరా తెచ్చాను. నిద్ర మైకం ఓ పక్క, 'ఈ ఫోటో బాగా తీయాలి.. మళ్ళీ మబ్బులొచ్చేస్తాయి' అన్న హడావుడి ఇంకో పక్క, I was conscious and in hurry. కేమెరా settings ఎమీ గుర్తు రాలేదు!! కష్టపడి రెండు ఫోటోలు క్లిక్కాను. బట్ లక్కు చిక్కలేదు. హ్మ్మ్మ్మ్..... షేక్ అయిపోయాయి :( ఈ లోపు వాటి సొమ్మేదో కరిగిపోతుందన్నట్టు మబ్బులు శశి ని దాచేసుకున్నాయి :((.  వాటి వెనుక అతగాడు చప్పుడు చెయ్యకుండా పశ్చిమం ఒడిలోకి జారుకున్నాడు, దొంగ లాగ. :|

ఆ షేక్ అబ్దుల్లా పిక్చర్సే ఉన్నాయి మీతో షేర్ చేసుకోటానికి... అవే, ఇక్కడ పెడుతున్నా.




ఆ తరువాత ఆ ఫోటోలతో తృప్తి లేక, నన్ను కొల్లగొట్టి వీడిపోయిన పున్నమి నా మనసును కలచి వేస్తుంటే... విరహ వేదనతో నిద్రపోలేక, వేరే పని చేయలేక, దేవదాసు సీసా పట్టుకుని కూర్చున్నట్టు, ప్రేమ నగర్ లో ఏ.న్.ర్ లా.... నేను పాచి మొహంతో కెమేరా పట్టుకుని బాల్కనీలో కూర్చున్నాను.

పున్నమి అస్తమించి తూరుపు తెల్లారే వేళ, సూర్య కిరణాలు ప్రసరిస్తూ అణువనువులో నవ చైతన్యం నింపే వేళ, ప్రకృతి పరవసింపజేసే వేళ... మరికొన్ని ఫోటొలు తీసాను. పున్నమి లో పొందలేని స్వాంతన తొలి పొద్దు వెలుగుల్లో దొరికింది. :) కథ సుఖాంతం. :P


అందిబుచ్చుకున్న ఆ క్షణాలు మీకోసం ఇక్కడ...

చిరు కానుక

అది నాకెంతో ఇష్టమైన మొక్క. ఎంత అంటే.. వదిలుండలేనంత!! ఆ మొక్కని చూస్తూ ఎంచక్కా అనిపిస్తుంది. వెన్నెల్లో అర విరిసిన పూలతో ముచ్చటగా కనిపించినపుడు ముసి ముసిగా నవ్వుకుంటూనో, నీరెండ సమయంలో ఆ మొక్క నీడలో నిల్చున్నప్పుడు కొమ్మల అంచుల మీదుగా వచ్చే గాలిని పూర్తిగా ఊపిరిలోకి నింపుకుంటూనో, తెలవారు జామునే నిద్రకళ్ళతో తలుపు తెరవగానే వంటిని తాకే చల్లని గాలి స్పర్శతో చటుక్కున విచ్చుకున్న కళ్ళ ముందు చిన్నగా ఊగుతూ శుభోదయం చెప్పుకుని పలకరించుకుంటూనో... ఇలా ఆ మొక్కతో గడిపిన మధురమైన క్షణాలెన్నో ఉన్నాయి.

కానీ ఏం చేస్తాం, నిండా పూలు పూసే నిలువెత్తు మొక్కని నా స్వార్ధం కోసం పీకి తేలేను. అందుకే ఒడుపుగా కాస్త బెరడు తెచ్చుకున్నాను. నే నాటిన విత్తు మొలిచి ఎదుగుతుండగా, అదును చూసి అంటు కట్టాను.

అంటైతే కట్టాను కానీ... ఇప్పటికి ఒక్క పువ్వు కూడా పుయ్యలేదు! అసలే వెయ్యి అనుమానాలతో లక్ష దణ్ణాలతో చేసిన పని..!

"దేవుడా... దేవుడా!!" అని ఓ పక్క ఆశ కొద్దీ దేవుడిని విసిగించటం. ఇలా రోజుకు పది సార్లు వచ్చి పూల కోసం చూసుకుంటున్నప్పుడు, 'అంతగా ఎదురు చూస్తే ఫలితం రాదేమో!' అన్న వెధవ శంక ఇంకో పక్కన..


అనుకున్నంతా అయ్యింది! నేను భయపడినట్టే ఒక రోజు మొక్క ఎండిపోయింది. అన్ని సార్లు చూసుకుంటూ కూడా ఈ పరిణామాన్ని ఎలా నేను గమనించలేదో నాకు అంతు చిక్కలేదు. ఆ బాధతో రెండు రోజులు అన్నం తినలేదు నేను. ఒక ఫ్రెండ్ ఫోన్ చేసి 'ఛ..ఛ..! మొక్క ఎండిపోతే ఇలా ఏడుస్తూ కూర్చుంటారా..' అని పక పకా నవ్వేసరికి నాకు కోపం వచ్చి ఫోన్ పెట్టేసాను. తనే మళ్ళీ ఫోన్ చేసి 'ఏం కాదులే.. ఎండ సరిగా తగులుతోందా, నీళ్ళు సరిగా పోస్తున్నామా చూసుకో. నీళ్ళూ ఎక్కువైనా మొక్క చచ్చిపోతుంది సుమా..!' ఇలా చెప్పుకుంటూ పోయింది.

అసలే...'చచ్చిపోతుంది' అన్న ఊహే కష్టంగా ఉన్నప్పుడు తను అలా అనే సరికి తన్నుకుంటూ ఏడుపొచ్చేసింది. 'మళ్ళా మాట్లాడతా' అని ఫోన్ పెట్టేసి డాబా మీదకెళ్ళి ఒక మూల కుర్చుని చాలా సేపు ఏడ్చాను. అలా ఏడ్చి ఏడ్చి ఎప్పుడు నిద్రపోయానో మరి లేచి చూస్తే 3 అయ్యింది. కిందికొచ్చి రూంలో పడుకున్నాను.

మర్నాడు నుండి మొక్కకు సమయానికి పోషణ తప్పితే పూల కోసం ఎదురుచూడటం తగ్గిపోయింది. ఈ మార్పు ఎలా వచ్చిందో ఎందుకొచ్చిందో నేను గమనించలేదు. అలా ఒక 3 వారాలు గడిచిపోయాయి....

ఆఫీసులో పని ఒత్తిడి బాగా పెరగింది. కొన్ని రోజులు ఎప్పుడు వస్తున్నా, ఏం తింటున్నా, ఎంత సేపు పడుకుంటున్నా, ఏం చేస్తున్నా అనేది తెలీకుండా రోజులు దొర్లిపోయాయి. అలా ఎన్ని రోజులో కూడా సరిగా గుర్తులేదు.

ఈ రోజు ‘ప్రాజెక్ట్ రిలీజ్'.... హమ్మయ్యా అయిపోయింది ఈ రోజుతో. కాస్త ప్రశాంతం గా ఊపిరి పీల్చుకోవచ్చు అనుకుంటూ ఇంటికొచ్చి స్నానం చేసి, హాయిగా పప్పన్నం లో అమ్మ పంపిన ఆవకాయి కలిపి భోం చేసి, సినిమా చూస్తూ సోఫాలో నిద్రపోయాను.


పక్షుల కూతలతో మెలకువ వచ్చింది. అయిదున్నర అయిందేమో.. మళ్ళీ ముసుగేద్దాం అనుకున్నా... కానీ చాణ్ణాల్ల తరువాత నిద్రలేపిన నెస్తాలను పలకరించాలన్న కోరికతో లేచి వెళ్ళి వీధి గుమ్మం తెరిచాను. రయ్యి మంటూ తగిలింది ఐస్ లా  చల్లని నవంబరు గాలి. వెంటనే చేతులు ముడుచుకుని, ఒక చేత్తో ఇంకో చేతిని రుద్దుకుంటూ బయటకి వచ్చాను.


నా మొక్క.......... నే విత్తు నాటి అంటు కట్టిన మొక్క...... చిగురులేసింది!!

లేలేత ఆకుల పక్కగా విరిసిన ఒక పువ్వు, పక్కనే చిన్ని చిన్ని మొగ్గలు నాలుగు!!!

ఆ దృశ్యం చూడగానే ఇక ఆగలేదు, అనురాగంతో కూడిన కృతజ్ఞత తో కూడిన ఆనందంతో వెల్లువెత్తిన భాష్పాలు వరదలా కారిపోయాయి కళ్ళలోంచి. తొలి పొద్దు వెలుగు రేఖ ఒకటి, పూవు మీదున్న నీటి బొట్టును తాకి మెరిసింది. ఆ పూవును కోసి మోహన కృష్ణుడికి కానుకిచ్చాను.

గగనకాంత

వలవో కలవో
వదిలిపోని ఎద లయవో....:)

నిదురించే కళ్ళలోన నీలి గగనమై నిలిచావు.
చుక్కలన్ని నావంటావు. చందమామ నీవంటావు.
నవ్వుతూ వస్తావు, రోజుకో వన్నెలో వెన్నెలంత పంచుతావు.
అంతలోనే సెలవంటావు. రెప్పపాటులో మాయమవుతావు.

పక్షాలెన్ని గడిచినా పుంతలెన్ని తొక్కినా
ఋతువులెన్ని మారినా రంగులెన్ని కూర్చినా
గాథలెన్ని చేరినా గమ్యమెటు సాగినా...
నేస్తమా నీకోసం
వేచిఉండగలను నే గగనకాంతనై.

..ప్రణయగానం..

మధించిన మనసున,
సూదంటీ క్షణమున,
తేనెలూరు మాటల్లో.. తేలియాడు తోటల్లో,
తేనెటీగ నీవా ప్రణయమా...!

ఐక్యం

మబ్బు దుప్పటి కప్పిన ఆకాశం నీడలో,
రాత్రి వానలో మురిసిన అడవి....
తడారని మానులు ముదురు వర్ణాలు చిలుకుతుంటే,
నేలంటిపెట్టుకున్న పచ్చిక సరికొత్త అందాలు సంతరించుకుని ముస్తాబవుతుంది.
పెదవంటిన చినుకు రాలునని పూలు మొహమాటపడుతున్నాయి, విరిసేందుకు.
మధ్య మిగిలిన ప్రదేశమంతా గాజు వర్ణపు మైకమేదో తెరలు కట్టి,
వెలుగుతూ వగలుపోతుంది. చిక్కగా పేరుకుని, చక్కగా అల్లుకుపోయింది.
సరిహద్దు రేఖల కింద భూమి పరుచుకున్నట్టు,
శరీరాల చాటున ఈ మైకం ఒకటిగా ప్రవహిస్తుంది.

ఆర్తిగా ఎదురుచూస్తున్న ప్రపంచపు గుండెల్లో ప్రేమను కురిసి,
ప్రకృతి విశాల ప్రపంచాన్ని తనలో ఐక్యం చేసుకుంది.

Boxing ring - round 1:)

బెంగళూరు కబ్బన్ పార్కులో ఉన్న అక్వేరియంలో తీసిన విడియో.

టెలీపతీ

పగటి వెలుగు వెనుక నిశ్శబ్దం గా దాగి,
రేయి కుదిర్చిన ఏకాంతంలో మౌనంగా ఊసులు దొర్లించుకుంటూ...
తలపు తళుకులన్నీ కళ్ళలో మిలుకుమనిపిస్తూ...
భావోద్వేగాన్నంతా చుట్టూ కమ్ముకున్న నిశిధిలోకి శ్రావ్యమైన యుగళగీతికలా ఆలాపిస్తున్న ఆ రెండు తారలను చూసావా?
భౌతికంగా అవి ఎంతో దూరంగా ఉన్నాయని తెలిసినా, నాకవి ఎంతో దగ్గరగా ఉన్నట్టు అనిపిస్తున్నాయి.


***
ఈ టపా నా టెలీపతీ దోస్త్ కి అంకితం.

వెలితి

రోడ్లు వెడల్పు చేసేందుకు అప్పుడప్పుడూ చెట్లు నరికేస్తూ ఉంటారు. అలాంటి సన్నివేశాలు నేను చాలా సార్లు చూసాను. ఐనా ఎందుకో అలాంటి దృశ్యం చూసినప్పుడల్లా లోలోపల లోతుల్లో ఎక్కడో..... చెప్పలేని బాధ. ఆ ప్రాణం కొణ్ణేళ్ళుగా ఎదిగి, వికశించి, ప్రేమించి, ఉన్నది పంచి, ఈ రోజు ఇలాంటి దుస్థితికి గురయ్యిందే, కర్కసత్వానికి బలయ్యిందే అన్న వేదన. నిర్దాక్షిణ్యం గా వేళ్ళతో సహా పెకిలించేస్తున్న ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నా ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయ స్థితి!! ఆమెకెంత నొప్పి కలుగుతుందో అన్న ఆలోచన వస్తూనే ఒళ్ళు గగుర్పొడుస్తుంది. మనిషిగా పుట్టినందుకు సిగ్గేస్తుంది. ఇది ఇలా ఉంటే..... తన శరీరాన్ని చీల్చుకుని ప్రాణం పోసుకుని, ఇన్నేళ్ళుగా ఎదుగుతున్న నేస్తాన్ని తానే మోస్తూ, చూస్తూ గర్వం తో పొంగిపోతుండగా.... "మీ బంధం ఇక ఇక్కడితో అంతం" అంటూ ఈ రోజు గునపపు పోట్ల పడ్డాయి. తన కళ్ళ ముందే తానెంతో మురిపెంగా పెంచుకున్న స్నేహం తనకి దూరమవుతోంది. ఈ హటాత్పరిణామాన్ని తట్టుకోలేక, ఆ గునపాలు చేసే గయాలను సైతం లెక్క చెయ్యకుండా తన నేస్తాన్ని కాపాడేందుకు ఆమె చేసిన ప్రయత్నం ఒక పక్క వృధా అవుతూంటే... ఆ స్నేహం తాలూకు ఆనవాళ్ళు కూడా మిగలనివ్వకుండా, వేళ్ళతో పాటుగా పెకిలించేస్తున్నప్పుడు ఆ హృదయం ఎంత బాధపడి ఉంటుందో!! ఎంతగా కృంగిపోయి ఉంటుందో!! తగిలిన పోట్ల కంటే... అవి తనలో మిగిల్చిన ఖాళీ భారమైంది, భరించలేనిది. ఏం చేసి భర్తీ చేయగలం ఆ ఖాళీని? ఎవరు పూడ్చ గలరు ఆ వెలితిని?? మన రహదారులెంత విశాలం చేసుకున్నా, మన మనసులెందుకు ఇంకా ఇంత సంకుచితంగా ఉన్నాయి??!

వాన వెలిసిన ఒక ఉదయం....

నీలం లో తెల్ల మేఘాల జంట వీడ్కోలు పాడుకుంటున్నాయి...,
దూరం గా గిర్రు గిర్రున తిరుగుతూ, తూలుతూ గాలి పటం నిరసన వ్యక్తం చేస్తుంది.
ఒంటరి తూరీగ ఒకటి ఆశగా ఎగురుతుంది.
చెట్ల ఆకుల మధ్య వెలుగు చనువుగా చేరిపోయింది.
తడిసిన ఇసుకలో వాన నీరు ధారలు కట్టి పారుతోంది.

**************************

నిన్నటి వరకూ బొద్దింకల గబ్బు కంపు...
వాన పడిందిలే, అనుకుంటే ఎలుకలు వదల్లేదు, ఈ రోజు కూడా...
ముక్కలుగా కొరికిన వాటిని కుప్పలుగా పోస్తున్నాయి.
వరదొస్తే కొట్టుకుపోయేవేమో....!!
వానొచ్చి చిందర వందర చేసి, ఇప్పుడు గమ్మునుంది.
మట్టిలో కడిగిన చెత్త కొత్త వాసనలు గుమ్మరిస్తుంది.

***************************

దూసుకొచ్చిన కాంతి రేఖను రాలుతున్న చినుకు విచ్చిన్నం చేసింది.
ఎక్కడో... గోడ పగుళ్ళ వెలితుల్లో ఒక విత్తు మొలిచింది.

ఎక్కడికీ పయనం?

ప్రతి నిమిషం, ప్రతి ఒక్కరం ప్రేమ కోసం పరితపిస్తూ ఉంటామని అంత ముందు ఎక్కడో రాసుకున్నను. క్రితం నిమిషం వరకూ కూడా అలానే అనుకున్నాను. ఇప్పుడు నా ఆలోచన మారుతున్నట్టు అనిపిస్తుంది.

ప్రతి నిమిషం, ప్రతి ఒక్కరం స్థిరత్వం కోసం పరితపిస్తున్నామని అనిపిస్తుంది....

ఒకడు ఇస్తున్నాడు. ఒకడు పుచ్చుకుంటున్నాడు. ఒకడు నవ్వుతున్నాడు. వేరొకడు ఏడుస్తున్నాడు. ఒకడు పూజిస్తున్నాడు. ఇంకెవడో కక్ష సాధిస్తున్నాడు. ఒకడు కష్టపడుతున్నాడు. ఒకడు సర్దుకుపోతున్నాడు. ఇలా ఎవరేం చేసినా వారు నమ్మిన ఎదో ఒక విషయంలో స్థిరత్వం పొందటానికే ప్రయత్నిస్తున్నామేమో! సరిగా చూస్తే మనుషులే కాదు, వస్తువులు కూడా.. ఎత్తు నుంచి పడుతుంది, జారుతుంది, స్థిరత్వం పొందే వరకూ. అణు స్థాయిలో కూడా ఒక స్థిరమైన స్థితి పొందే వరకూ ఇచ్చి-పుచ్చుకోవటాలు జరుగుతుంటాయి. నీరు వాలు వెంట పారుతుంది.

ఇలా సృష్ఠిలో ఏ పదార్ధం అయినా, జీవి అయినా, వస్తువు అయినా సరే తన పరిధిలో భౌతిక, సామాజిక, మానసిక మరేదైనా దృక్పథాల్లో ఎక్కడైతే తనకు స్థిరత్వం లేదో ఆ విషయంలో స్థిరత్వం పొందే దిశగా జీవిత ప్రయాణం సాగిస్తుంది. ఇదే సృష్ఠి తనను తాను అలవోకగా నడుపుకునే విధానం?!!

ఒక అద్భుతం ఏమిటంటే జ్ఞానం స్థాయితో పాటుగా ఈ నిర్దేశికాల సంఖ్య పెరగటం! అంటే రాయి, నీరు, గాలి లాంటి వాటిలో భౌతిక; మొక్కలు, జంతువుల్లో భౌతిక, రసాయన, జైవిక; అంశాలు నిర్దేశికాలవుతాయి. మనిషి విషయానికొచ్చేసరికి వీటన్నితోపాటు సామాజిక, మానసిక, మనస్తత్వ స్థితులు కూడా అంశాలవుతాయి. ఇలా ఇన్ని అంశాల స్థితి గతుల ఫలితం మనిషి జీవన పయన మార్గం. అదే మనిషి జీవితానికి అందం, అబ్బురం చేకూరుస్తుందనుకుంటా... అలానే క్లిష్ఠతను కూడా!!

ఇలా కొనసాగే పయనాల్లో ప్రేమ అనేది ఒక ముఖ్యమైన ఉత్పాదకం మాత్రమే?!!

ఒకప్పుడు ఇలా... అనుకున్న ఒక ఆలోచనని ఈ రోజు అలా కాదు ఇలా.. అని కొత్తగా అవిష్కరించుకున్నాను. చూడాలి నా పయనం ఎటు సాగుతుందో!! :)


*******************
నాలో ఆలోచనని ఈ దిశగా ప్రేరేపితం చేసిన నేస్తానికి కృతజ్ఞతలు.

లైవ్ షో..

కొంచం పిండి నీలి మందు డబ్బాలో పోసుకోవచ్చు అన్నట్టున్న ఆకాశం మీద,
టైడ్! అవాక్కయ్యారా? అన్నట్టు తెల్లగా, చిక్కగా మెరిసిపోతున్న మబ్బులు.
వాళ్ళలో వాళ్ళు ఎవో కబుర్లాడుకుంటూ ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటుంటే,
"నాతోనే, నాతోనే..!!" అని మురిసిపోతూ, కళ్ళు అప్పగించి టీ.వీ చూసే ప్రేక్షక పాత్రలో ఉన్న నాకు....
పగలే ఇక వెన్నెలా, జగమే ఒక ఊయలా~~~

**********

ఆవేశంతో ఊగిపోతూ బస్సెక్కిన నా పై ఆకాశంలోని ఆ మబ్బులు ఏం మందు చల్లాయో మరి! నే చేసిన గంటన్నర సేపు ప్రయాణం అచ్చం గా వాటితోనే ఏవో ఊసులాడుతున్నట్టే సాగిపోయింది. ఆ ఊసులేమిటో అంతు పట్టని నా మెదడును, "అంత కష్టపడకు, ఆ ఊసులు నాతో." అని ఏదో చెప్పి మనసు సమాధానపరచింది. గట్టు మీద నుంచి ఇసుక తిప్పలోకి దూకినట్టు, అమాంతం ఈ నేల మీది నుంచి ఆ ఆకాశాంలోకి దూకి ఆ నీలంలో మునిగిపోయి, కావాల్సినంత సేపు ఆ నింగిని అలానే పట్టుకుని ఉండాలన్న కోరిక పుట్టకపోలేదు. కానీ అలా కుదరదు కదా... వీలైనంత సేపు ఆ నీలాన్ని, ఆ మబ్బుల ఆకృతుల్ని కళ్ళతోనే తాగేసాను. ఎంత చేసినా, ఎంత చూసినా తృప్తి తీరదే!!

మన్-దారం

మాట రాని ఊసు ఏదొ మౌనమై చూస్తుంది.
ఊహ లేని పలుకు ఏదొ గోడమల్లె కూర్చుంది.

ఊసులకు వారధి, చూపులే కట్టేది.
చూపులకు బాట, తలపులే వేసేది.

తలపులన్ని తలుపులేసి భద్రపరచి ఉంచేవా..?
భద్రమైన మనసు చూసి నిగ్రహమని మురిసేవా..?