శాశ్వతం - మర్మం

దట్టమైన అడవి మునిచీకటి అంగీ ధరించి;

తనను వలపు జల్లుల్లో తడిపిన నీలినింగికేసి

అరమోడ్పు కళ్ళతో, తడిసిన మేనుతో చూస్తోంది.

ఇది ఆశ చిగురించిన అడవి మనసు ఒలకబోసే ఆరాధనా భావం. 

అవునంటూ ఒక కొమ్మ ఊగింది.

తడబాటు తత్తరపాటు లేని ఆ చేష్ఠకి,

పూలు రెమ్మలు గుసగుసలాడి  మురిపెంగా ముసిముసినవ్వులు నవ్వుకుంటున్నాయి

ఈ అలజడికి వాటి మీదుగా జలజలా రాలిన నీటి బిందువులే ఆ కలయిక లోని హర్షాతిరేకానికి సాక్ష్యం.

-----------------------------------------

ఇది శాశ్వతం కాదంటూ ఆకాశం పయనమయ్యే ప్రయత్నం చేస్తూ గర్జిస్తుంది.

ఈ నిమిషం నిజం. ఈ మమేకం తన్మయత్వం నా అస్థిత్వానికి చిహ్నం. ఆ మర్మం నాలో నాతో ఆజన్మాంతం నా సొంతం.

అంటూ అడవి చీకటి ఒడిలో ప్రశాంతంగా నిదురించింది.    

రెక్కల పురుగు...

రెక్కల పురుగు...
ఏమిటో దానిలో అంత అశాంతి?
ఎక్కడినుంచి వచ్చిందో తెలీదు
కొవ్వొత్తొకటి వెలిగించగానే దాని చుట్టూ గిరికీలుకొడుతుంది గాల్లో.
మంటలో పడి కాలిపోతుందేమో అని ఎన్ని సార్లు పక్కకి నెట్టినా మళ్ళా అక్కడికే వస్తుంది.
ఆ మంట చుట్టూనే తిరుగుతుంది.
ఏమిటో దానికి అంత ఆకర్షణ ఆ మంటపైన, 'ఈ క్షణం కోసమే ఇంతకాలం ఎదురుచూస్తుందా?' అన్నట్టు
అలా తిరిగి తిరిగి ఆఖరికి ఆ మంటలో పడి కాలి తగలబడిపోయింది. చచ్చిపోయింది.

హ్మ్....
భౌతికంగా కుర్చీలో కదలకుండా కూర్చున్నా కానీ
నా మనసు మాత్రం ఏదో తెలియని ప్రశాంతత తీరాలను చేరాలని ఆకాంక్షిస్తూ, తనలో
రేగుతున్న అలజడి కెరటాలకు ఇకనైనా స్వస్తి పలికే క్షణం కోసం నిరంతరం నిరీక్షిస్తూనే ఉంది.
తనలోని అశాంతికి కారణమైన అజ్ఞానాన్ని కాల్చి తగలబెట్టే వెలుగు కోసం నిత్యం వేచిచూస్తుంది !!
నాకు తెలియకుండానే, ఆ రెక్కల పురుగులా.

_/\_ Prayer _/\_

Away from the World of Built-up Moralities... 
My Lord, Guide me to the Discovery of Self.



Away from the World of Blind Bondage...
Dear Almighty, Drive me towards Eternal Love and Compassion.

Your Divine Grace, my Father, as my Wings........
Breaking through the Winds of Attachments, and
Rains of Sorrow...
Let me Fly high and deep, 
With Freedom and Strength of Heart,
Into Your Abode of Light and Wisdom.

How Far We Are

You were roaring dangerous when I reached you. 

And when you reached me, I was locked inside.  

Hanging on to the glass of separation, 
quietly whispering to me to break through. 
Looking straight into my eye,
Could you look at yourself in there? 

Soon, dear, you were gone. 

And here I am... looking through the glass. 

**********
We were always close enough to carry each others shadows. Yet so far....

పున్నమొచ్చి పోయింది.

పున్నమొచ్చి పోయింది.

చీకటితో అనుబంధం స్పృహలోకి రావాలంటే పున్నమొచ్చి పోవాలా?

ఆకాశం ఎంత గాఢంగా కౌగిలించుకున్నా, ఆ భిక్ష వెన్నల వెలుగులదే కదా....

వెన్నెల చేసిన గాయాన్ని చీకటి మరింత లోతుగా గుచ్చింది. గుర్తుచేసింది.

గాఢాలింగనంతో స్తంభించిన రెండు మనసుల గుండెలయ భీకరమైన నిశ్శబ్దమై ప్రళయ తాండవం చేస్తుంది.

మళ్ళీ ఏ పున్నమో రావాలి. తన సోయగం తో వీరిని ఏమార్చి చల్లగా విడదీసి కాపాడాలి.
వెన్నెల కురిపించి విరహం రాజేసి కొత్త సంగీతాలకు ప్రాణం పోసి నిలబెట్టి పుణ్యం కట్టుకోవాలి.

మేఘన - New Horizons

ఒలకలేని కన్నీరు ఆవిరి మేఘమై లోలోపల వర్షిస్తుంది.
ఎదురు కట్టలేని గుండె ఆ వరదలో కొట్టుకుపోతుంది.
చిన్న ఊతం దొరికినా చాలు బయటపడేందుకు...
కానీ ఊతం కోసం చూసే ఉద్దేశం లేదెందుకో!
******
అప్పుడప్పుడు కొట్టుకుపోవటం కూడా మంచిదేనేమో.., ఊహించని గమ్యాలను చేరేందుకు.

Life

Sometimes you, its me sometimes...
None of us, at times...
But times... are always there.
Never Changing... Never Ending... Never Lasting...
For Ever and Ever Trailing and Quizzing.

LOST

The Voice is lost in the chaos around..
And the Vision in the dwelling darkness...


Neither the Sounds are clear nor there seems to be any insight...

Thick dark clouds of Fear spread in the skies, stealing away the little Light...

The Tide that could wash off the chaos is buried deep in the coffins of sadness by the daemons of Doubt...

Shivering, Shaking, Trembling... There is no choice left, except surrendering to the dreary Fate.


If only the Tide could rise out of the blues to tear apart the dwelling Darkness,
does the diseased mind be cured... lighting the candles of Courage with the first rays of Trust shining upon...



- Wish the Cry is Audible Enough!!

గగనకాంత

వలవో కలవో
వదిలిపోని ఎద లయవో....:)

నిదురించే కళ్ళలోన నీలి గగనమై నిలిచావు.
చుక్కలన్ని నావంటావు. చందమామ నీవంటావు.
నవ్వుతూ వస్తావు, రోజుకో వన్నెలో వెన్నెలంత పంచుతావు.
అంతలోనే సెలవంటావు. రెప్పపాటులో మాయమవుతావు.

పక్షాలెన్ని గడిచినా పుంతలెన్ని తొక్కినా
ఋతువులెన్ని మారినా రంగులెన్ని కూర్చినా
గాథలెన్ని చేరినా గమ్యమెటు సాగినా...
నేస్తమా నీకోసం
వేచిఉండగలను నే గగనకాంతనై.

మీమాంస

కలల కొలనులో అలలు గలగలలాడగ
కళ్ళ వాకిళ్ళలో ఆశలు మెల్లగ వాలె.
నడిరేయికి నన్నోదిలి నా కాలమెటు పోయెనో...
సడిచేయకనే ఈ జాము దాటగలనా..
తెలి పొద్దు వెలుగులో మంచులా మెరిసి మాయమవు ఘడియ దాక
నే వేచి ఉండగలనా...
మేలి ముసుగు అంచుల్లో వాసనలన్ని దాచేసి సమయపు
గడియ నే తీయగాలనా.....

గుర్తు

'రాలేదా?' అన్నా రాలేదు నీకు.
రావద్దన్నా రాక మానను నేను.
జరిగిన నాడు నేనో సరస్సుని.
ఎరుగని నాడొక మంచుగడ్డని.
వెచ్చని ఎదలో కరిగిన, ప్రవాహాన్ని.
కలిగిన మనసును కోసే కాఠిన్యాన్ని.

..ప్రణయగానం..

మధించిన మనసున,
సూదంటీ క్షణమున,
తేనెలూరు మాటల్లో.. తేలియాడు తోటల్లో,
తేనెటీగ నీవా ప్రణయమా...!

కలయా నిజమా..!

కంటి, నిజమొక కల కంటి.
కల నిజమవుననుకొంటి.
కలలో నిజమే, నిజమై ఎదురుగ నిలుచనుకొంటి.
కల నిజమవు... నిజం, నిజం!
నిజము కల కాదు కాదు. కేవలమొక కలే కల.
కలే నిజం. కలయే!, నిజం... నిజం.
ఏది కలా, ఏది నిజం!!!


********
సీత గారు రాసిన కలయా నిజమా! చదివాక కలిగిన ఒక తుంటరి ఆలోచన :)

నిన్ను...

... వెతుకుతూ ప్రపంచాన్ని చూసాను.
... కనుగొని ప్రేమని చూసాను.
... కోల్పోయి మనసును చూసాను.
... వదులుకుంటూ నన్ను చూసుకుంటున్నాను.

తొలి చూపులోనే...

చీకట్లో మెట్ల మీద కూర్చున్న ఆమె,
మదిలో అలల హోరు జ్ఞాపకాలతో
సాగరాన్ని తలుస్తూ మురుస్తూ..
విరహాన్ని చిరునవ్వుగా పేర్చి,
జారిపోకుండా పట్టుకుంది గెడ్డం కింది చేతిలో...

అలిగిన మేఘమో,
మరి కలిగిన మేఘమో!
కరిగే సందడి చేస్తుంటే..
తల పైకెత్తి చూసిందామె.

పక్కింట్లో కొబ్బరాకు నీడన ఎదిగిన,
వంపు సొంపుల సన్నజాజి పందిరి...
వీస్తున్న సమీరానికి లయబద్దంగా
ఊగుతోంది వయ్యారంగా...

విచ్చుకున్న జాజులనే ఆభరణాలుగా ధరించి
వెలుగుతున్న పందిరిని తదేకంగా చూస్తూ,
మదిలో పరవళ్ళు తొక్కుతున్న ఊహలతో
అసంకల్పితంగా అటు వైపు అడుగులేసిందామె.

తన్మయత్వంతో అలా చూస్తుండగానే,
గాలికో జాజి ఆమె ముందు రాలింది.
పరవశం తో జాజిని స్వీకరించి,
ప్రేమగా తాకి, ముద్దాడి జడలో తురిమింది.

ఎవరి గుమ్మానికి కట్టిన చిరు గంటలో
గాలికి శ్రావ్యంగా మోగుతున్నాయి.

కవిత

అక్కసు ఆరాటం ఆక్రోశం ఆవేశం...
రాక పోకల ఆనవాలు లేని చీకటి ఇరుకు డొంక.
ఊపిరి సలపని ఉక్కిరిబిక్కిరి మైకపు ఆలింగనం.
విశ్వాంతరాళంలో వ్యాపించిన శబ్ద(పద) ఝరి కాఠిన్యం.
ఒకటిని రెండుగ చీల్చి ఒకటన్న భావన చెరిపి పారి ఏలిన
ఆమె సోయగం, ఆ దర్పం...
అనిర్వచనీయం అమోఘం అనంతం అమరం.


****

నింగిలో రాగాలు.....

ఒక నిండైన అనుభవం కలిగినప్పుడు అబ్బురంగా తోచింది, అదృష్టం అనిపించింది.
గుర్తొచ్చిన ప్రతి సారీ అందం పంచింది, ఉబ్బితబ్బిబ్బయ్యెలా చేసింది.
పదే పదే ఎదురుపడి నన్ను హత్తుకుంటుంది, పడదోస్తుంది, పడబోతే చేయందిస్తుంది.
నిలువునా తడిపేస్తున్న ఈ అనుభవాల జల్లులు జీవితపు కిరణాన్ని మృదువుగా తాకి శృతి చేస్తున్నాయి.
సప్త స్వరాలు పలికే సప్త వర్ణాలను అవిష్కరిస్తున్నాయి.

You pour down all your Love on me.
You are Rich and Generous.
You are Beautiful and Loving.
But I cant take it anymore.

- said the valley

"Take??!!!"
Your Depth is my Height.
You "Give" me Space.
You "Gave" me Life.
I never Gave. Thats my flow.

- replied the waterfall

Flower

Pluck this little flower and take it, delay not! I fear lest it
droop and drop into the dust.

I may not find a place in thy garland, but honour it with a touch of
pain from thy hand and pluck it. I fear lest the day end before I am
aware, and the time of offering go by.

Though its colour be not deep and its smell be faint, use this flower
in thy service and pluck it while there is time.

- Gitanjali

..Unnoticed World..

Touched was I deeply, by few expressions. Why?
Deep enough to pull the strings of my Soul. And I,
To those tunes, sung and swung and moved and danced.
Lifted and carried was the overwhelmed me, to...
Where the flowers of Love filled the colours of Life,
And in all the Thoughts there, was their fragrance...!


Opening my eyes like waking from a Dream,
I see myself, where I was before!!
So,was that not real? and just a World of Dream ??
'No.. no..', surrounded a Breeze, so shouting.
Thence did I close my eyes again and took a deep breath.

Aaah... the map to my Dream, found I then!!
The way to go, was not by flying 'away', but by 'Diving In'.....