శాశ్వతం - మర్మం

దట్టమైన అడవి మునిచీకటి అంగీ ధరించి;

తనను వలపు జల్లుల్లో తడిపిన నీలినింగికేసి

అరమోడ్పు కళ్ళతో, తడిసిన మేనుతో చూస్తోంది.

ఇది ఆశ చిగురించిన అడవి మనసు ఒలకబోసే ఆరాధనా భావం. 

అవునంటూ ఒక కొమ్మ ఊగింది.

తడబాటు తత్తరపాటు లేని ఆ చేష్ఠకి,

పూలు రెమ్మలు గుసగుసలాడి  మురిపెంగా ముసిముసినవ్వులు నవ్వుకుంటున్నాయి

ఈ అలజడికి వాటి మీదుగా జలజలా రాలిన నీటి బిందువులే ఆ కలయిక లోని హర్షాతిరేకానికి సాక్ష్యం.

-----------------------------------------

ఇది శాశ్వతం కాదంటూ ఆకాశం పయనమయ్యే ప్రయత్నం చేస్తూ గర్జిస్తుంది.

ఈ నిమిషం నిజం. ఈ మమేకం తన్మయత్వం నా అస్థిత్వానికి చిహ్నం. ఆ మర్మం నాలో నాతో ఆజన్మాంతం నా సొంతం.

అంటూ అడవి చీకటి ఒడిలో ప్రశాంతంగా నిదురించింది.    

మేఘన-వరుణ్-సత్య

సుప్రభాత సమయంలో ఎగిరేప్పుడు పక్షుల్లో ఒక ఉత్తేజం కనిపిస్తుంది. ఈ రోజు నాకోసం ఏం  దాచిందో త్వరగా చూడాలి అన్న ఒక ఆత్రుత కనిపిస్తుంది.

అవే పక్షులు చల్లని సాయంత్రం వేళ గూటికి బయలుదేరినప్పుడు ఎగిరే తీరు వేరుగా ఉంటుంది. మనసులో ఆత్మ సంతృప్తితో ముఖం పై చిరునవ్వుతో నడుస్తున్న ఒక జ్ఞాని లా కనిపిస్తాయి. 

అల్లాంటి ఒక ఆహ్లాదకరమైన సాయంత్రం మమేకమై ఎవరో అజ్ఞాత వ్యక్తి మురళి వాయిస్తుంటే ఆ వేణుగాన స్రవంతి లో తలమునకలౌతూ ఆ గానం వెంటే పరుగుతీసే గోపికల్లాగో లేక ఏవో అర్ధంకాని ప్రశ్నలకు సమాధానాలు వెతుక్కుంటూ గురువునాశ్రయించే అనుచరుడిలాగో ఆ కొంగల వెంట  సాగిపోతున్నాయి తెల్లని మేఘాలు.

--------------------------------------------------------------------------

"ఎవరైనా ఓక కవి ఈ దౄశ్యాన్ని చూస్తే మంచి కవిత రాస్తాడేమో కదా సత్యా."

"హ్మ్మ్మ్.. ఎవరైనా నా.. వరుణ్ అనే కవి నా?"

"అబ్బా నేనన్న ప్రతి వాక్యాన్నీ వరుణ్ తో ముడెయ్యాలా? బాగా అల్లరెక్కువయ్యింది నీకు" చిరుకోపం ప్రదర్శిస్తూ చాటుగా నవ్వుకుంది మేఘన. 

"లేకపోతే?! నా దగ్గరా నీ దాపరికాలు? వరుణ్ కనపడకపోతే వెతికే నీ కళ్ళు అతను కనపడగానే హాయిగా నవ్వటం నేను గమనించలేదనుకుంటున్నావా? ఇన్నేళ్ళనుంచి నిన్ను చూస్తున్నాను. నీలో ఈ తేడాని నేను ఆ మాత్రం గమనించలేనా? సో, ఇక దాపరికం డాంభికం మాని విషయం చెప్పు మేరీ బుల్ బుల్" అంటూ సత్య మేఘనని చక్కిలిగింతలతో ముంచెత్తేసింది. 

"అబ్బా ఆగవే రాక్షసి. చెప్తా చెప్తా ముందు వదులు" అంటూ సత్య నుంచి విడిపించుకుంది మేఘన.

"యాక్చుయల్లి చెప్పటానికి ఎమీ లేదు." 

"ఓస్! చెప్తావా లేక మళ్ళీ...."

"ఆ ఆ... వద్దు వద్దు. చెప్తా చెప్తా."

"హ్మ్మ్.. అలా రా దారికి. I am all set to listen. పేష్ కియా జాయ్..."

మేఘన ఒక దీర్ఘమైన శ్వాస తీసుకుని, "వరుణ్ అంటే నాకిష్టం. చిలిపితనం-చాతుర్యం-చమత్కారం-చురుకుతనం..."

"ఓయ్.. నీ చ గుణింతం కాస్త ఆపి విషయం చెప్పు సాగదియ్యకుండా. టెన్షన్ తట్టుకోలెకపోతున్నా ఇక్కడ."

"ప్చ్.. నువ్విలా నాకు అడ్డు కొడితే చెప్పను పో!"

"అలాగా.. ఐతె ఒకె. చెప్పకు. నువ్వే దాచుకో."

"సరే సరే.. కట్ షార్ట్ చేసి చెప్పాలంటే అతనిలో సమయానికి సందర్భానికి తగ్గట్టు వ్యవహరించే అతని స్మార్ట్నెస్. ఎవరినైనా ఆకట్టుకోగలిగే మాట తీరు నాకు బాగా నచ్చుతాయి."

"అతను పాటలు పాడడు. కవితలు రాయడు.  But he is an artist in his own way, a sensible man. At the same time a practical man too. A rare combination. Right? . సో అతనంటే నాకు వల్లమాలిన అభిమానం."

"బాబోయ్. పిచ్చ బాగా ముదిరింది నీకు. మరి నీలో ఈ సరికొత్త డిసార్డర్ యాంగిల్ చూసాడా వరుణ్?"

"లేదు. నేనతనికి ఏమీ చెప్పలేదు. ఈ విషయమై ఎప్పుడూ మాట్లాడలేదు. It's all just professional talk."

"హుహ్.. మేఘనా, ఏదైనా ఫేస్ టు ఫేస్ తేల్చుకోవటం బెటర్ రా.. నా మాట విని ఆలస్యం చెయ్యకుండా వరుణ్ కి నీ ఫీలింగ్స్ ఎక్ష్ప్రెస్స్ చెయ్"

"ప్ఛ్.. నేనూ అలానే అనుకున్నా సత్యా. కానీ ఏదో భయం. "

"భయమా.. నీకా.. దేనికి?"

"I haven't been lucky ever in any relationship"

"ఓయ్.. నిలో ఆర్ట్ మూవీ హిరోయిన్ ని పక్కనపెట్టు తల్లి కాసేపు. "

"I am not joking సత్య"

"neither am I!!"

"ప్ఛ్.. ఎలా చెప్పను నీకు"

"నాకే చెప్పలేకపొతే ఇంకా వరుణ్ కి ఎలా చెప్తావు? So go on.. speak out. Whats your problem."

"నాది అర్ధం లేని భయం కాదు. కొంచెం సాంతం విను. వరుణ్ ముందు కొంచెం తడబడినా అతను నా గురించి ఏమనుకుంటాడో అని భయం. నన్ను గౌరవం తో చూసే వరుణ్ రేపు విషయం తెలిసి నన్ను అసహ్యించుకుంటే నేను తట్టుకోలేను."

"మేఘనా నీ ప్రాబ్లెం ఏంటో తెలుసా.. అవసరానికి మించిన బరువు మొయ్యటం. వరుణ్ నీ కాలేజ్ క్లాస్మేట్ కాదు. అతనొక మంచి మనిషి. He is a matured guy! So stop thinking that he would judge you. ఇకపోతే నువ్వు అతనేమనుకుంటాడో అన్న ఆలోచన పక్కనపెట్టు. For a minute take him out of this discussion. Let me tell you, about YOU. నీకు మేఘన అన్న పేరు అంటి అంకుల్ ఎలా పెట్టారో నాకు తెలీదు. ఆ పేరు నీకు అలా సెట అయిందో లేక నువ్వు ఆ పేరు ప్రభావం లో బతికేస్తున్నవో నాకు తెలీదు. ఆకాశాన్ని ఆవరించి భూమిని తన నీటితో నిన్పెయ్యగలదు మేఘం. పక్కవాళ్ళ ప్రపంచాన్ని నీలో నింపెసుకుని వాళ్ళ ప్రపంచాన్ని నీ ప్రేమతో నింపెయ్యగలవు నువ్వు."

"సత్యా. ఏమంటున్నావే?"

"హుహ్.. లెట్ మీ ట్రై అగైన్."

"మేఘనా, నువ్వొక అద్భుతం. నీలా ఎవ్వరు ఉండరే. ఎవరైనా నీదగ్గరకొచ్చి ఏదైనా షేర్ చేసుకుంటే. అదేదో నువ్వే అన్నట్టు నీదే అన్నట్టు ఫీల్ అవుతావు. That's a great quality. I haven't seen anyone so compassionate."

"But that's not good for you. You know?!"

"Satya, did I trouble you with my overrated concerns?"

"No. No.. I love you. I love you taking care of me like a baby. That's me. But నీ ప్రేమ సాగరం లో ఎల్లవేళలా ఈదగలిగే శక్తి అందరికి ఉండదు బంగారం. ఆ ప్రవాహం లో కొట్టుకుపోవటం ఇష్టం లేక కొందరు నీకు దూరం కావచ్చు.. Do you see what I mean?"

"I think so. But I am confused".

"Simple. అన్ని సార్లు నువ్వు ఒక composed character లా ఉండక్కర్లేదు. అన్ని సార్లు త్యాగాలు చెయ్యక్కర్లేదు. in fact its good to be selfish. Its ok if you slip or fall. Be yourself. సో అతని గురించి ఆలోచించటం మాని ముందు నీ గురించి ఆలోచించు. నీకేం కావాలో ఆలోచించు. అతనితో నీ భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించు.  నీ ఒవర్ఫ్లోఇంగ్ ప్రేమ సాగరం లో వరుణ్ కొట్టుకుపోకుండా చూసుకో. That's all."

--------------------------------------------------------------------------

వీధి చివర వేణుగోపాల స్వామి గుడిలో సాయంత్రం హారతి మొదలయ్యింది.

రెక్కల పురుగు...

రెక్కల పురుగు...
ఏమిటో దానిలో అంత అశాంతి?
ఎక్కడినుంచి వచ్చిందో తెలీదు
కొవ్వొత్తొకటి వెలిగించగానే దాని చుట్టూ గిరికీలుకొడుతుంది గాల్లో.
మంటలో పడి కాలిపోతుందేమో అని ఎన్ని సార్లు పక్కకి నెట్టినా మళ్ళా అక్కడికే వస్తుంది.
ఆ మంట చుట్టూనే తిరుగుతుంది.
ఏమిటో దానికి అంత ఆకర్షణ ఆ మంటపైన, 'ఈ క్షణం కోసమే ఇంతకాలం ఎదురుచూస్తుందా?' అన్నట్టు
అలా తిరిగి తిరిగి ఆఖరికి ఆ మంటలో పడి కాలి తగలబడిపోయింది. చచ్చిపోయింది.

హ్మ్....
భౌతికంగా కుర్చీలో కదలకుండా కూర్చున్నా కానీ
నా మనసు మాత్రం ఏదో తెలియని ప్రశాంతత తీరాలను చేరాలని ఆకాంక్షిస్తూ, తనలో
రేగుతున్న అలజడి కెరటాలకు ఇకనైనా స్వస్తి పలికే క్షణం కోసం నిరంతరం నిరీక్షిస్తూనే ఉంది.
తనలోని అశాంతికి కారణమైన అజ్ఞానాన్ని కాల్చి తగలబెట్టే వెలుగు కోసం నిత్యం వేచిచూస్తుంది !!
నాకు తెలియకుండానే, ఆ రెక్కల పురుగులా.

ఎలా చెప్పను?!!

ఈ రోజు పూర్ణిమ.

ఒరిగిన కుండలోంచి కారుతున్న వెన్నలా... ఆకాశంనుండి వెన్నెల కారుతుందా అన్నట్టుంది.
చుక్కలు మిలుకుమంటున్నాయి హుషారుగా...
చల్లగాలి కౌగిలింతలా బిగుస్తూ కూడా హాయిగా ఉంది.
సన్నగా చిరునవ్వోటి తొంగి చూస్తుంది. తెలుస్తుంది.
కొంటెగా పరిహాసాలాడే జుట్టు ఎప్పటిలాగే గిలిగింతలు పెడుతుంది.
అయితే నా చిరునవ్వుకు ఇవేమీ కారణాలు  కావుగా...

పిల్లలు నవ్వితే మనమూ నవ్వుతాం. వాళ్ళెందుకు నవ్వారో తెలియకపోయినా! అలానే ఇవన్నీ, నా నవ్వుకు కారణం తెలియకుండానే నన్ను ఒకింత అనుమానంతో, 'ఎందుకో అంత ఆనందం' అని కొంటెగా అడుగుతున్నాయి. అనుమానం సరే, అడగటమూ సరే... కానీ చెప్పానంటే నమ్ముతారా? అసలు అర్ధమవుతుందా?అయ్యేలా చెప్పగలనా? అని! అయినా ఏం చెప్తాం!
మాటలు కుప్పలు కుప్పలుగా పోసేసి వెతికేస్తున్నాను.  ఊ... హూ! కుదరటంలేదు. కలవటంలేదు. అసలు సరిపోవటంలేదు. ఇలా కాదు. పోనీ ఉదాహరణ తీసుకుని ప్రయత్నిస్తే! మ్... కుదరొచ్చు. ప్రయత్నిస్తా....

అదే... ఒక విత్తు చెట్టుగా ఎదుగుతుంది, భూమి, గాలి, నీరు తీసుకుని. ఆ చెట్టు వలన వాన పడి, వాన వలన నీరు సమకూరుతుంది. నీటి వలన చెట్టు వలన నీటి వలన చెట్టు....... ఇలా కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. కదా! మ్....

అయితే.. ఇప్పుడు ఇక్కడ ఎవరు ఎవరికి ఏమిస్తున్నారు?
ఇది సగం ప్రశ్న!
ఎవరు ఎవరికి ఏమిచ్చి ఏమి పుచ్చుకుంటున్నారు? ఇది  పూర్తి ప్రశ్న! :)

జీవితం. ఆహా! ఒకరికి ఒకరు పరస్పరం జీవితం ఇచ్చి పుచ్చుకుంటున్నారు. ఒకరు లేకుండా మరొకరు లేరు. పరస్పరం ఇచ్చి పుచ్చుకునే ఈ క్రమంలో ఈ పరంపరలో వారి జీవితాలే కాదు మరెన్నో జీవితాలు ఆవిష్కరింపబడుతున్నాయి.

ఒక తల్లి, బిడ్డ పరస్పరం ప్రేమ చూపించుకునేప్పుడు ఎవరు ఎక్కువ ఆనందిస్తున్నారంటే ఏం చెప్పగలం? పరస్పరం ఇచ్చి-పుచ్చుకుంటున్నారు. ఆ లీలలో, కేళిలో ఇది తల్లి, ఇది బిడ్డ అని వేరుగా చూడలేం. వారిద్దరూ ఉన్నారు. ఒకటిగా!! ఆ ప్రవాహం రెండు వైపులనుండీ ప్రవహిస్తుంది.
ఆ అలౌకిక అనుభవం, అనుభూతి, ఆనందం కొలవలేం.
ఆ సన్నివేశాన్ని ప్రత్యక్ష్యంగా చూస్తున్న నా స్థితిని వర్ణించటం అసాధ్యం.
ఆ నా స్థితి ఈ రోజు నా చిరునవ్వుకు కారణం!

How Far We Are

You were roaring dangerous when I reached you. 

And when you reached me, I was locked inside.  

Hanging on to the glass of separation, 
quietly whispering to me to break through. 
Looking straight into my eye,
Could you look at yourself in there? 

Soon, dear, you were gone. 

And here I am... looking through the glass. 

**********
We were always close enough to carry each others shadows. Yet so far....

తను-నువ్వు

      తనెన్ని మాటలు నేర్చిందో తెలుసా నువ్వెళ్ళాకా! ఇప్పుడు తనకెన్ని ఆశలో, ఎన్ని ఊసులో.... అన్నీ నీ గురించే!! ఏకాంతం పరదా పడగానే నన్ను అల్లేసుకుని నాతో సాల్సానో సామ్బానో ఆడటం ఇప్పుడు తనకో హాబీ!

అది కాకపోతే కబుర్లు కబుర్లు కబుర్లు.......

       ఆ కబుర్లు ఏంటో తెలుసా? నువ్వు వస్తే నిన్ను చూస్తే.. ఎలా ఉండాలో ఏం చెయ్యాలో, ఎలా మాట్లాడాలో... అని ఎన్నో రిహార్సల్స్ వేస్తుంది. నిన్ను చూడగానే నవ్వుతూ 'Welcome Back' అంటూ షేక్ హ్యాండ్ ఇవ్వాలో లేక 'I missed you' అంటూ అమాంతం గా వాటేసుకోవాలో.. మరి 'hi' అని నువ్వేం చేస్తావో చూద్దామా లేక దాక్కుని నిన్ను ఆటపట్టించాలా... అని...

        తరువాత నీతో కాస్త ఏకాంతం దొరికితే తన భావాలన్నీ చెప్పాలా లేక వాటిని పెదవుల వద్దే ఆపి కళ్ళలో దాచి నిన్ను వెతకనివ్వాలా లేక చిలిపి ఆటలతో నిన్ను మురిపించాలా అని...

         ఇలా నిత్యం నీతో గడపాలనుకునే ప్రతి నిముషాన్నీతన ఊహల్లో అలంకరించుకుంటూ వాటిని ఎప్పుడెప్పుడు మాలగా గుచ్చి నీకివ్వగలనో అని తహతహలాడుతూ తిరిగే తను నడిచే రంగవల్లికలా మురిపెంగా కనిపిస్తుంది. ఎప్పుడూ పరవశం, తన్మయత్వం తప్ప వేరే ఊసేరుగని తన సాంగత్యం నాకు వెన్నెల వెలుగును తలపించేది.

కాల్చే విరహం ఇంత చల్లగా ఉంటుందని వినలేదు నేనెప్పుడూ....



******************************


           తనలో ఏదో చిటపట. వెన్నెల ఎంత నిండుగా ఉన్నా పాలిపోయినట్టు ఉండదు. అలాంటిది ఈ మధ్య తనెందుకో పాలిపోయినట్టనిపిస్తుంది. నిరుత్సాహంగా తిరుగుతుంది. అద్దిన రంగవల్లికలా నిండుగా నవ్వే తానిప్పుడు నడుస్తున్న నిశిలా భారంగా, గంభీరంగా లోతైన కళ్ళతో పేలవంగా తిరుగుతుంది. ఏమంటే ఏమీ లేదంటుంది. వీటన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా నీ ఊసులేదు. నీ ఊసు లేనంత మాత్రాన, నీ ఊహ లేదనుకోను!! ఎందుకంటే తడిసిన మట్టి వాసనో, నీకిష్టమైన పాటో తాకిన ప్రతి సారీ ఆ లోతైన కళ్ళలో నల్లని మేఘాలు కమ్ముకోవటం చూసాను. లోయలో పడిన పిడుగు  కొండా,కోనా ప్రతిధ్వనించినట్టు తను నిలువునా స్థంబించి కంపిస్తుంది అలాంటప్పుడు. ఆ కనులు నీరు కారటం నేను చూడలేదు. కానీ తడిపొర కమ్మిన కన్నులు చూసే పదునైన చూపును చూసాను. ఎన్ని వరదలు ఆ కనుకొనలకా పదును చేసాయో!!

వియోగం మంచు ముక్కలా నరాలు తెగేలా కోస్తుందంటే నమ్మలేదు నేను. మీ మధ్యా?  వియోగం??!! ఇదేదో మనస్పర్ధలా అనిపిస్తుంది నాకు.

నువ్వు రా!! నువ్వు త్వరగా వచ్చి ఈ మంచును కరిగించు.

Break the ice, before it cuts through.

నిరాశకు లొంగని తెగిన గాలిపటం - ప్రేమ

నేను కర్మ బద్ధుడను. నాకు నిన్ను అక్కున చేర్చుకునే హక్కు లేదు." చావు ప్రేమ ఎదుట నిలబడి నిస్సహాయ స్వరం తో సన్నగా చెప్పింది.

"ఎందుకు??" నిలదీసింది ప్రేమ.

తనని నిలదీసిన ప్రేమ కళ్ళలోకి సూటిగా చూడలేక తల దించుకుని దోషిలా నిలబడి దేవ రహస్యాన్ని బయటపెట్టింది చావు. "నీవు విధాత చెక్కిన శిల్పానివి కావు. అందువల్ల నీకు చావు లేదు."

"మరి నేనెవరిని??" నీటి తేర కంమేస్తున్న కళ్ళతో, వణుకుతున్న స్వరంతో జాలిగుప్పే మోముతో హృదయ విదారకంగా అడిగింది ప్రేమ.

"క్షమించాలి. నా దగ్గర ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం లేదు." అని చెప్పి చావు మాయమయ్యింది.

గుండె రగులుతూండగా "నాకు మోక్షం దొరికే వరకూ ఈ సృష్టి కొనసాగు గాక. చావుకు విశ్రాంతి నశించు గాక!" అని తలచి...........

మానస పుత్రిక అయిన ప్రేమ అప్పట్నుంచి దిక్కు తోచక తెగిన గాలిపటంలా తన ఉనికి ఏమిటో, తన పుట్టుకకు కారణం ఏమిటో తెలుసుకోవాలని లోకం లో ప్రతి ఒక్కరినీ అశ్రయిస్తూనే ఉంది. తను ప్రాణంతో ఉందో లేదో కూడా గ్రహించలేని ప్రేమ, బ్రతికున్న పిశాచమై మనుషులను ఆవరించి వేధిస్తూనే ఉంది. విధికి ఎప్పటికప్పుడు తనని తానూ అర్పించుకుంటూనే ఉంది, ఏదో ఒక రోజు తనకు మోక్షం దొరుకుతుందన్న ఆశతో..... జాలికి లొంగని విధి, ప్రేమకు తన వెన్ను చూపి తన దారిన తాను పోతూనే ఉంది. నిరాశకు లొంగని ప్రేమ పట్టు వదలని విక్రమార్కుడు పూనిన బెతాళుడిలా వేరొక మనసు కొమ్మకు తనని తాను ఉరేసుకుంటూనే ఉంది.

పున్నమొచ్చి పోయింది.

పున్నమొచ్చి పోయింది.

చీకటితో అనుబంధం స్పృహలోకి రావాలంటే పున్నమొచ్చి పోవాలా?

ఆకాశం ఎంత గాఢంగా కౌగిలించుకున్నా, ఆ భిక్ష వెన్నల వెలుగులదే కదా....

వెన్నెల చేసిన గాయాన్ని చీకటి మరింత లోతుగా గుచ్చింది. గుర్తుచేసింది.

గాఢాలింగనంతో స్తంభించిన రెండు మనసుల గుండెలయ భీకరమైన నిశ్శబ్దమై ప్రళయ తాండవం చేస్తుంది.

మళ్ళీ ఏ పున్నమో రావాలి. తన సోయగం తో వీరిని ఏమార్చి చల్లగా విడదీసి కాపాడాలి.
వెన్నెల కురిపించి విరహం రాజేసి కొత్త సంగీతాలకు ప్రాణం పోసి నిలబెట్టి పుణ్యం కట్టుకోవాలి.

పగటి చీకట్లు - రేయి రంగులు

నన్ను నాకు నగ్నంగా చూపే పగటి వెలుగుకంటే
నన్ను నాలా ఉండనిస్తూ భద్రతనిచ్చే చిక్కటి చీకటి నాకు నచ్చుతుంది.

నాలో ఘోషని నిర్లక్ష్యం చేసే వెలుగుకు ఏ కొసైనా నా చింత లేదు.
తన నిశ్శబ్దంలో నన్ను ఐక్యం చేసుకునే చీకటి నిశ్చింతలో నాకు స్వాంతన దొరుకుతుంది.

తన కపట మాటలతో చేతలతో మభ్యపెట్టే, రోజు ఆడంబరంకంటే
చంటిపాపలా నన్ను లాలించే రేయిలోని ఆప్యాయత నన్ను నెగ్గుతుంది.

రెండు నిమిషాలు కూడా కుదురుండనివ్వని పగటి ఆర్భాటంకంటే
శాంతం కూర్చుని నా గాధలన్నీ ఓపికగా వినే యామిని స్నేహం ఆహ్లాదంగా ఉంది.

కాదని, కుదరదని, జరగదని అపహాస్యం చేసే వెలుగు రంగులకంటే
'నీకు నచ్చిన రంగులతో నన్ను నింపుకో' అని చీకటిచ్చే చనువు నన్ను కదిలిస్తుంది.

నా చావుకు నన్నొదిలేసి, నా గొయ్యి లోతును కొలిచే పనికి రోజు పూనుకుంటుంది.
జారిపోతున్న నాకు ఊతం అందించి, ఒడి పరిచి బడలిక తీరుస్తుంది రాత్రి.

పగటి వెలుగులో చీకట్లు ముసిరేస్తున్నాయి. చీకట్లో వెలుగు రేఖలు విచ్చుకుంటున్నాయి.
రేయి పాడిన పాటలలోని రాగాలు, ఉషోదయంతో కూనిరాగలై మాయమైపోతున్నాయి.

రణగొణగా అట్టహాసంగా సాగుతూ, ఎన్ని అపహాస్యాలు చేసి ఎంత కౄరంగా హింసించినా
ఎదిగే ప్రతి పొద్దును ఊపిరి బిగపట్టి ఓర్పుతో దాటేస్తున్నది ఎందుకంటే......
నిరాడంబరమైన నిశి పరిచే చల్లని ఒడిలో వెచ్చని ఊహలతో
నిశ్చింతగా నిదురించే సమయం తిరిగి నాదౌతుందన్న నమ్మకంతో......

మేఘన - Hangover....

Hangover??? Do you drink?
Ok Ok.... I mean.... I know you dont! But then why hangover???



I dont know!!



'Cmon yaar... something should have triggered it.



Hmmmm.....
I took my time to explain what I am seeing, what I have been thinking and what I am being through..... for the past 10 months. And I also got to know what the pov is.... from the "other" side.



That's Good. That's great in fact!! It should have brought you more clarity??!!
Like in Engineering drawing....., you get the details of view from various angles, and it helps you draw the RIGHT picture!!


Will you, PLEASE stop cracking non-sense??? for GOD sake?!!!.


Hey, I was just trying to...... Ok, Sorry! Go on...


All that I could feel is a lump in my throat. And suddenly, I could not breathe!
I could not even see anything properly.
and..... I felt sick and.... and felt like throwing up.
Its like.... Its like as if I am standing at the tip of a cliff and everything seemed verrrrrryyyy verrryyyyyyyyyyyyyyy faaaaaaaaaaaaaar offffffff.
Today, on my way back home, I stood near the foot board. From the running bus, I was looking straight down, at the fast moving road, and........... All my senses wished that I let myself faaallll frrrreee.


Ok Ok. Relax.


Hmmm... I have all my time to relax, now.


Good! you badly need some rest. Go to bed now. Sweet dreams. Good night. Sleep tight.


Good night!

...........
...........


Good morning dear!!!
Hey, What are you taking in?



Wish it is poison.....


Damn it!!!! Whats sooo wrong with you yaaar??! Dont you have some nice thing to talk early in the morning???? When did you turn so damn pessimistic??? After all, what has happened now? God has given you an all available life. Be happy and grateful for that.


Haa haa haa....  calm down deary! I was just kidding, I am perfectly alright.
Its just that small thing in mind, which hits our conscious as the first thing.......  early in the morning................. feel sooo glad to have it in your life and you smile... :)
wow...............!!!
Isnt it a sweet feeling to open your eyes, stretch a bit, with a smile on your face and rise from the bed, in the morning?? 
I am sure, you wont contradict. You cant! No one can!!
But then...... the next moment, all of a sudden......., you realize!!
You realize that this day broke.......  and for the small thing in mind, its life has reduced by a day.
So, its just a count!!! A count-down!! that makes me feel sick~~


What..???


Chal... I got to go now, getting late.
Btw - That drawing stuff you told last night......  - It makes sense!


It did??

Yes, it did. It helped me wag off my hangover...
Come soon in the evening, we’ll hangout n party. I promise, I will make one more Hangover story for you tonight!! ;)
Great day ahead.!! Kise pataaa... "Kal HO na Ho..." :)
See you in the evening. Bye.



Bye!!




****************************

"If the doors of perception were cleansed every thing would appear to man as it is, infinite. For man has closed himself up, till he sees all things thru' narrow chinks of his cavern."
-- William Blake

ఆ రాత్రి...

రూమ్మేట్ కలవరింతలతో  మెలకువ వచ్చింది. తనని పిలిచాను. తను ఇంకా కలవరిస్తూనే ఉంది. ఈ సారి గట్టిగా అరిచినట్టే పిలిచాను. స్పృహలోకొచ్చి పక్కకు తిరిగి పడుకుంది తను. నేనూ పడుకున్నా, నిద్ర పట్టలేదు. రూమ్మేట్ వైపు చూసాను. నిద్రపోతుంది. గట్టిగా శ్వాస తీసుకుని నిద్రపోవాలని ప్రయత్నించాను. ఎంత సేపు ప్రయత్నించినా నిద్ర పట్టలేదు. ఎందుకో చీకటి... కళ్ళలో గుచ్చుకుంది. నాతో కాసేపు కబుర్లు చెప్పవూ అని చనువుగా నా పక్కన కూర్చున్నట్టు తోచింది. లేచి రూం బయటకు నడిచాను. చలి బాగా ఉంది. వీధి తలుపు మెల్లగా వేసి, వేసుకున్న స్వెటర్ ను కౌగిలించుకుని మేడ మెట్లెక్కాను. చలిలో చీకట్లో ముడుచుకుని పడుకున్నట్టుంది ప్రకృతి.

ఎన్నాళ్ళైంది ఇలా ఏకాంతంగా కాస్త సమయం గడిపి..! బహుశా 2 యేళ్ళైనట్టుంది. నేల మీద వెల్లకిలా పడుకుని ఆకాశాన్ని చూస్తున్నాను. ఆహా...! ఎంత అందంగా ఉందీ. రాత్రి పూట నక్షత్రాలతో నిండిన ఆకశం చూడటం అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. చాలా అంటే చాఆఆ......లాఆఆ ఇష్టం. ఎకాంతంలో అలా ఆకాశాన్ని చూసిన ప్రతి సారీ ఒక అప్యాయమైన భావం ఏదో మనసును అల్లేసుకుంటుంది . చిన్నప్పుడు డాబా మీద పడుకుని ఆకాశాన్ని చూసేప్పుడు నాన్న ఎన్నో కొత్త కొత్త విషయాలు చెప్తూ ఉండేవారు. కొన్ని సార్లు 'నక్షత్రాలు కదులుతున్నాయి' అంటే, అవి ఉపగ్రహాలనీ... అలాగే, పక్క పక్కనే కనపడుతున్న నక్షత్రాలు నిజానికి చలా దూరం దూరంగా ఉంటాయని... ఇలా ఎన్నో! విని అప్పుడు ఎంతో ఆశ్చర్యమేసేది. ముఖ్యం గా ఇప్పుడు చూసే నక్షత్రాలు ఇప్పటివి కావు ఎప్పటివో అన్న విషయం ఐతే.... ఎన్ని సార్లు విన్నా కొత్తగా ఉండేది. అంతే కాదు, ఆ విషయం గుర్తొచ్చిన ప్రతి సారీ ఎన్నో ఆలోచనల దొంతరల్లో తలమునకలవుతూ, ఏదో ఫిక్షన్ లాండ్ లో తేలుతున్నట్టుగా తోచేది. కానీ అర్ధమయ్యేది కాదు!! ఇప్పుడు అనుభవిస్తుంటే తెలుస్తుంది.

చీకటి ఆకాశం దుప్పటి అనంతంగా కళ్ళ ముందు పరుచుకుంది నా గతంలా......
గతంలో ఎప్పుడో జరిగిపోయిన సంఘటనలు... ఇప్పుడు నా ఆకాశం లో - చుక్కల్లా - ఎక్కడో - దూరంగా- మెరుస్తున్నాయి. మధురమైన జ్ఞాపకాల నీడలో ఆ నిముషం వెచ్చగా తోచింది. ఆ గతాన్నలాగే హత్తుకుని నిద్రపోవాలనిపించింది.

అలా చూస్తూనే ఉన్నాను. చూస్తూ చూస్తూ ఉండగా ఆకాశం నల్లని సముద్రం లా తోచింది. గతం తలూకు ఛాయల్ని తన లోతుగా చేసుకుని ఘోషిస్తున్న ఒక అనంత సాగరం అది. చుట్టూ చీకటి. భయం వేసింది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. కళ్ళు పెద్దవి చేసి కదులుతున్న ఆ సాగరాన్ని చూస్తున్నాను. అమాంతంగా ఒక చీకటి అల ఎగసి నన్ను ముంచెత్తింది. కళ్ళు గట్టిగా మూసేసుకున్నాను. చీకటి అలను నా కనురెప్పలు ఆపలేకపోయాయి. అంత ఎత్తు నుండీ కళ్ళ ద్వారా నాలోకి జలపాతం లా దూకింది చీకటి. కొట్టుకుపోతా అనుకున్నా! కరిగిపోయాను. అలతో ఏకమయ్యాను. చీకటిని నిండుగా నింపేసుకున్నాను. లేక చీకటే నన్ను తనలో కలిపేసుకుందో...

చుట్టూ చీకటి. కళ్ళలో చీకటి. చీకటి తప్పితే నాకేమీ స్ఫురించటం లేదు. ఆ రాత్రి ఆ చీకట్లో నా గతంతో నేను ఒకటయ్యాను.

LOST

The Voice is lost in the chaos around..
And the Vision in the dwelling darkness...


Neither the Sounds are clear nor there seems to be any insight...

Thick dark clouds of Fear spread in the skies, stealing away the little Light...

The Tide that could wash off the chaos is buried deep in the coffins of sadness by the daemons of Doubt...

Shivering, Shaking, Trembling... There is no choice left, except surrendering to the dreary Fate.


If only the Tide could rise out of the blues to tear apart the dwelling Darkness,
does the diseased mind be cured... lighting the candles of Courage with the first rays of Trust shining upon...



- Wish the Cry is Audible Enough!!

గగనకాంత

వలవో కలవో
వదిలిపోని ఎద లయవో....:)

నిదురించే కళ్ళలోన నీలి గగనమై నిలిచావు.
చుక్కలన్ని నావంటావు. చందమామ నీవంటావు.
నవ్వుతూ వస్తావు, రోజుకో వన్నెలో వెన్నెలంత పంచుతావు.
అంతలోనే సెలవంటావు. రెప్పపాటులో మాయమవుతావు.

పక్షాలెన్ని గడిచినా పుంతలెన్ని తొక్కినా
ఋతువులెన్ని మారినా రంగులెన్ని కూర్చినా
గాథలెన్ని చేరినా గమ్యమెటు సాగినా...
నేస్తమా నీకోసం
వేచిఉండగలను నే గగనకాంతనై.

గుర్తు

'రాలేదా?' అన్నా రాలేదు నీకు.
రావద్దన్నా రాక మానను నేను.
జరిగిన నాడు నేనో సరస్సుని.
ఎరుగని నాడొక మంచుగడ్డని.
వెచ్చని ఎదలో కరిగిన, ప్రవాహాన్ని.
కలిగిన మనసును కోసే కాఠిన్యాన్ని.

..ప్రణయగానం..

మధించిన మనసున,
సూదంటీ క్షణమున,
తేనెలూరు మాటల్లో.. తేలియాడు తోటల్లో,
తేనెటీగ నీవా ప్రణయమా...!

ఐక్యం

మబ్బు దుప్పటి కప్పిన ఆకాశం నీడలో,
రాత్రి వానలో మురిసిన అడవి....
తడారని మానులు ముదురు వర్ణాలు చిలుకుతుంటే,
నేలంటిపెట్టుకున్న పచ్చిక సరికొత్త అందాలు సంతరించుకుని ముస్తాబవుతుంది.
పెదవంటిన చినుకు రాలునని పూలు మొహమాటపడుతున్నాయి, విరిసేందుకు.
మధ్య మిగిలిన ప్రదేశమంతా గాజు వర్ణపు మైకమేదో తెరలు కట్టి,
వెలుగుతూ వగలుపోతుంది. చిక్కగా పేరుకుని, చక్కగా అల్లుకుపోయింది.
సరిహద్దు రేఖల కింద భూమి పరుచుకున్నట్టు,
శరీరాల చాటున ఈ మైకం ఒకటిగా ప్రవహిస్తుంది.

ఆర్తిగా ఎదురుచూస్తున్న ప్రపంచపు గుండెల్లో ప్రేమను కురిసి,
ప్రకృతి విశాల ప్రపంచాన్ని తనలో ఐక్యం చేసుకుంది.

మేఘన - చివరాఖరి ప్రేమలేఖ...

నాలో ఉన్న నేను కాని నాకు,

............................. పరిచయాలు, కుశల ప్రశ్నలు అవసరమే లేదు కదా మన మధ్య! అందుకేనేమో ఎలా మొదలుపెట్టాలో తెలియటంలేదు. సందర్భం వివరించకుండానే నువ్వు అర్ధం చేసుకున్న ప్రతి సారీ నేను లోలోపల ఎంతగా మురిసిపోయేదాన్నో నేను చెప్పలేను. చాలా సార్లు నిన్ను తలుచుకుంటూ తిరుగుతున్న వేళ నువ్వొచ్చి పలకరించావు. అప్పుడు కలిగిన ఆనందాన్ని నీతో పంచుకోవాలనిపించేది. కానీ నువ్వెక్కడ వెక్కిరిస్తావో, ఏడిపిస్తావో అని ఆ ఆనందాలన్నీ నా చిరునవ్వు వెనక దాచేసేదాన్ని. ............................... ఇలా నాలో లోలోపల మురిసే వేళల్లో ఎప్పుడో తెలిసింది నాకు, చిగురాకుల్లాంటి ఊహల్లో నిన్ను నిలబెట్టుకున్నానని.. స్వచ్ఛమైన నా సంతోషాలన్నీ నీకే కైంకర్యం చేసానని... నువ్వు ఇవేమి కోరలేదు, నిజం! నేను కూడా ఇవన్నీ ప్రతిగా నీనుండీ ఏదో ఆశించి చెయ్యలేదు సుమా... పరిమళించే పూలుపూసే మొక్క ఆ పూలలో అన్ని సుమగంధాలను ఎందుకు నింపుతుంది? అంటే ఏం చెప్పగలం? ప్రేమ పోసి పెంచిన ఈ తోట లో పూలన్నీ ప్రేమనే విరుజిమ్ముతాయి. అవన్నీ ఇప్పుడు మూతి బిగించి, మేం ఎవరికోసం వికసించాలి అని అడిగితే నేనేం చెప్పను? దేవుడు లేని గుడి శిథిలమైనట్టు, నా మనసు శిథిలమై పాడుబడుతుందేమో... 'దైవం' అంటే నాకు ఎంత దగ్గరతనమో నీకు తెలుసు కదా! ఒక గుడిలో ఒకే దేవుడు. నిన్నొదులుకోలేను. అలా అని బలవంతంగా నిన్ను ఇక్కడ ఉంచి ఉక్కిరి బిక్కిరి చెయ్యలేను. ఇవన్నీ నీతో నోరు విప్పి చెప్పనూ లేను. బాధ పడుతూ ఉండాలని లేదు. ఉత్సాహంగా నా జీవితంలో మలుపులను హుందాగా తీసుకొవాలని చాలా కొరికగా ఉంది. కానీ లోలోపల లోతుల్లో ఎక్కడో.... ముచ్చటగా పెంచుకున్న ఒక పూతోటలో మొక్కల్ని వేళ్ళతో సహా పెకిలించేస్తున్నట్టుగా, చూస్తునే ఉన్నా ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయ స్థితి లో ఉన్నట్టుగా ఎదో ఆంతు లేని ఆవేదన. ఎవరికీ చెప్పుకోలేని ఈ బాధ తో సతమతమవుతున్న నన్ను చూస్తే నాకే జాలేస్తోంది.
ఈ లేఖ నిన్ను చేరదని తెలుసు. అయినా రాస్తున్నాను. ఏదో ఒక రూపం లో నా బాధని వ్యక్తపరచాలి. కనీసం నాతో నేను చెప్పుకోవాలి. అందుకే రాస్తున్నాను. చరిత పుటల్లో, ఈ లేఖ ఇలానే మరుగునపడిపోవచ్చు గాక! కానీ ప్రియతమా.... నిన్న చరితం, నేడు నిజం, రేపు తథ్యం. మనం ఈ జన్మలో ఈ విధంగా ఒకటవ్వలేకపోవచ్చు. కానీ నిను చేరని నేను అసంపూర్ణం. ఈనాడు పరిస్థితులు అనుకూలించక పోయినా, ఏదో ఒక రోజున, ఏదో ఒక రూపంలో నేను నిన్ను చేరకపోను. నీలో ఐక్యం అవ్వకపోను. ఆనాడు నేను గాలిగానైనా, ధూళిగానైనా మరే విధంగానైనా కానీ.., నిన్ను చేరేది మాత్రం తథ్యం. నా ఈ ఆలోచన తెలిస్తే కొందరు నవ్వచు, కొందరికి నాది మూర్ఖత్వమనిపించవచ్చు. నీకు కూడా ఇదంతా ఒక పిచ్చి గానో, ఉన్మాదం గానో, బలహీనత గానో తోచచ్చు. నేను వాదనలాడను. ఆడలేను కూడా. చూపించేందుకు నా వద్ద ఎలాంటి ఋజువులూ లేవు మరి! కానీ నా మనసుకు తెలుసు, నాకు తెలుసు నిను చేరుకుంటానని. ఇదే మాట వదిలి పోతున్న వసంతాలకు విన్నమించుకున్నాను. మూతి ముడిచిన నా పూలకు చెప్పి బుజ్జగించాను. అవి అర్థం చేసుకున్నాయి. నాకు మాటిచ్చాయి, నిను చేరేవరకు నిత్యం పూస్తూనే ఉంటామని, నిను చేరాక నీకై పూస్తామనీ... ఇదంతా నీకోసం కదూ...? ఎవరన్నారు నువ్వు నాకు ఏమీ ఇవ్వలేదని? ఒక్క సారి ప్రేమించినందుకే నిత్య వసంతాన్నే కానుకగా ఇచ్చావు కదా!!!

మళ్ళా కలుస్తా....

*****************
తను ప్రేమ కి మేఘన ఆఖరిసారిగా ఒక ఉత్తరం[డైరీలో] రాస్తే ఇలా ఉంటుందేమో అన్న ఊహ, ఈ టపా...

నిన్ను...

... వెతుకుతూ ప్రపంచాన్ని చూసాను.
... కనుగొని ప్రేమని చూసాను.
... కోల్పోయి మనసును చూసాను.
... వదులుకుంటూ నన్ను చూసుకుంటున్నాను.

తొలి చూపులోనే...

చీకట్లో మెట్ల మీద కూర్చున్న ఆమె,
మదిలో అలల హోరు జ్ఞాపకాలతో
సాగరాన్ని తలుస్తూ మురుస్తూ..
విరహాన్ని చిరునవ్వుగా పేర్చి,
జారిపోకుండా పట్టుకుంది గెడ్డం కింది చేతిలో...

అలిగిన మేఘమో,
మరి కలిగిన మేఘమో!
కరిగే సందడి చేస్తుంటే..
తల పైకెత్తి చూసిందామె.

పక్కింట్లో కొబ్బరాకు నీడన ఎదిగిన,
వంపు సొంపుల సన్నజాజి పందిరి...
వీస్తున్న సమీరానికి లయబద్దంగా
ఊగుతోంది వయ్యారంగా...

విచ్చుకున్న జాజులనే ఆభరణాలుగా ధరించి
వెలుగుతున్న పందిరిని తదేకంగా చూస్తూ,
మదిలో పరవళ్ళు తొక్కుతున్న ఊహలతో
అసంకల్పితంగా అటు వైపు అడుగులేసిందామె.

తన్మయత్వంతో అలా చూస్తుండగానే,
గాలికో జాజి ఆమె ముందు రాలింది.
పరవశం తో జాజిని స్వీకరించి,
ప్రేమగా తాకి, ముద్దాడి జడలో తురిమింది.

ఎవరి గుమ్మానికి కట్టిన చిరు గంటలో
గాలికి శ్రావ్యంగా మోగుతున్నాయి.

నీ ముంగిలిలో...

నిన్ను మురిపించాలనో, నువ్వొచ్చే దాకా నన్ను ఏమార్చుకోవాలనో మరి,
దగ్గర గానే దూరం దూరం గా, చిన్నగా...
వరస తప్పిపోకుండా, పొందిగ్గా...
లెక్కేస్తూ పెడుతున్నాను చుక్కలు.
ఒక్కో చుక్కతో నీతో ముడిపడిన ఒక్కో సన్నివేశం గుండెల్లో సున్నితంగా గుచ్చుకుంటుంది.
మదిలో ఉప్పొంగుతున్న అనురాగం పాటై పెదవిని చేరి, వేళ్ళలోంచి ముగ్గులా రాలుతోంది.
పూర్తయ్యాకా రంగులు నింపేదా?, కళ్ళకు ఇంపుగా ఉంటుంది.
లేక పూలు పరిచేదా?!! కాళ్ళ కింద నలిగిపోతాయేమో!
పొనీ ఏ అర్భాటాలు లేకుండా ఇలానే ఉండనిస్తే? నచ్చుతుందా?!

ఇంతలో చిట-పట అంటూ మేఘం,
ముంగిలిలో చుక్కలు పెట్టేసి, చక చకా ముగ్గేసేసింది.
ప్రేమతో గీసిందా అన్నట్టుంది ఆమె గీసిన ముగ్గు.
గడప దగ్గర కూర్చుని చూస్తున్నాను నేను.