ఆ రాత్రి...

రూమ్మేట్ కలవరింతలతో  మెలకువ వచ్చింది. తనని పిలిచాను. తను ఇంకా కలవరిస్తూనే ఉంది. ఈ సారి గట్టిగా అరిచినట్టే పిలిచాను. స్పృహలోకొచ్చి పక్కకు తిరిగి పడుకుంది తను. నేనూ పడుకున్నా, నిద్ర పట్టలేదు. రూమ్మేట్ వైపు చూసాను. నిద్రపోతుంది. గట్టిగా శ్వాస తీసుకుని నిద్రపోవాలని ప్రయత్నించాను. ఎంత సేపు ప్రయత్నించినా నిద్ర పట్టలేదు. ఎందుకో చీకటి... కళ్ళలో గుచ్చుకుంది. నాతో కాసేపు కబుర్లు చెప్పవూ అని చనువుగా నా పక్కన కూర్చున్నట్టు తోచింది. లేచి రూం బయటకు నడిచాను. చలి బాగా ఉంది. వీధి తలుపు మెల్లగా వేసి, వేసుకున్న స్వెటర్ ను కౌగిలించుకుని మేడ మెట్లెక్కాను. చలిలో చీకట్లో ముడుచుకుని పడుకున్నట్టుంది ప్రకృతి.

ఎన్నాళ్ళైంది ఇలా ఏకాంతంగా కాస్త సమయం గడిపి..! బహుశా 2 యేళ్ళైనట్టుంది. నేల మీద వెల్లకిలా పడుకుని ఆకాశాన్ని చూస్తున్నాను. ఆహా...! ఎంత అందంగా ఉందీ. రాత్రి పూట నక్షత్రాలతో నిండిన ఆకశం చూడటం అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. చాలా అంటే చాఆఆ......లాఆఆ ఇష్టం. ఎకాంతంలో అలా ఆకాశాన్ని చూసిన ప్రతి సారీ ఒక అప్యాయమైన భావం ఏదో మనసును అల్లేసుకుంటుంది . చిన్నప్పుడు డాబా మీద పడుకుని ఆకాశాన్ని చూసేప్పుడు నాన్న ఎన్నో కొత్త కొత్త విషయాలు చెప్తూ ఉండేవారు. కొన్ని సార్లు 'నక్షత్రాలు కదులుతున్నాయి' అంటే, అవి ఉపగ్రహాలనీ... అలాగే, పక్క పక్కనే కనపడుతున్న నక్షత్రాలు నిజానికి చలా దూరం దూరంగా ఉంటాయని... ఇలా ఎన్నో! విని అప్పుడు ఎంతో ఆశ్చర్యమేసేది. ముఖ్యం గా ఇప్పుడు చూసే నక్షత్రాలు ఇప్పటివి కావు ఎప్పటివో అన్న విషయం ఐతే.... ఎన్ని సార్లు విన్నా కొత్తగా ఉండేది. అంతే కాదు, ఆ విషయం గుర్తొచ్చిన ప్రతి సారీ ఎన్నో ఆలోచనల దొంతరల్లో తలమునకలవుతూ, ఏదో ఫిక్షన్ లాండ్ లో తేలుతున్నట్టుగా తోచేది. కానీ అర్ధమయ్యేది కాదు!! ఇప్పుడు అనుభవిస్తుంటే తెలుస్తుంది.

చీకటి ఆకాశం దుప్పటి అనంతంగా కళ్ళ ముందు పరుచుకుంది నా గతంలా......
గతంలో ఎప్పుడో జరిగిపోయిన సంఘటనలు... ఇప్పుడు నా ఆకాశం లో - చుక్కల్లా - ఎక్కడో - దూరంగా- మెరుస్తున్నాయి. మధురమైన జ్ఞాపకాల నీడలో ఆ నిముషం వెచ్చగా తోచింది. ఆ గతాన్నలాగే హత్తుకుని నిద్రపోవాలనిపించింది.

అలా చూస్తూనే ఉన్నాను. చూస్తూ చూస్తూ ఉండగా ఆకాశం నల్లని సముద్రం లా తోచింది. గతం తలూకు ఛాయల్ని తన లోతుగా చేసుకుని ఘోషిస్తున్న ఒక అనంత సాగరం అది. చుట్టూ చీకటి. భయం వేసింది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. కళ్ళు పెద్దవి చేసి కదులుతున్న ఆ సాగరాన్ని చూస్తున్నాను. అమాంతంగా ఒక చీకటి అల ఎగసి నన్ను ముంచెత్తింది. కళ్ళు గట్టిగా మూసేసుకున్నాను. చీకటి అలను నా కనురెప్పలు ఆపలేకపోయాయి. అంత ఎత్తు నుండీ కళ్ళ ద్వారా నాలోకి జలపాతం లా దూకింది చీకటి. కొట్టుకుపోతా అనుకున్నా! కరిగిపోయాను. అలతో ఏకమయ్యాను. చీకటిని నిండుగా నింపేసుకున్నాను. లేక చీకటే నన్ను తనలో కలిపేసుకుందో...

చుట్టూ చీకటి. కళ్ళలో చీకటి. చీకటి తప్పితే నాకేమీ స్ఫురించటం లేదు. ఆ రాత్రి ఆ చీకట్లో నా గతంతో నేను ఒకటయ్యాను.

చిరు కానుక

అది నాకెంతో ఇష్టమైన మొక్క. ఎంత అంటే.. వదిలుండలేనంత!! ఆ మొక్కని చూస్తూ ఎంచక్కా అనిపిస్తుంది. వెన్నెల్లో అర విరిసిన పూలతో ముచ్చటగా కనిపించినపుడు ముసి ముసిగా నవ్వుకుంటూనో, నీరెండ సమయంలో ఆ మొక్క నీడలో నిల్చున్నప్పుడు కొమ్మల అంచుల మీదుగా వచ్చే గాలిని పూర్తిగా ఊపిరిలోకి నింపుకుంటూనో, తెలవారు జామునే నిద్రకళ్ళతో తలుపు తెరవగానే వంటిని తాకే చల్లని గాలి స్పర్శతో చటుక్కున విచ్చుకున్న కళ్ళ ముందు చిన్నగా ఊగుతూ శుభోదయం చెప్పుకుని పలకరించుకుంటూనో... ఇలా ఆ మొక్కతో గడిపిన మధురమైన క్షణాలెన్నో ఉన్నాయి.

కానీ ఏం చేస్తాం, నిండా పూలు పూసే నిలువెత్తు మొక్కని నా స్వార్ధం కోసం పీకి తేలేను. అందుకే ఒడుపుగా కాస్త బెరడు తెచ్చుకున్నాను. నే నాటిన విత్తు మొలిచి ఎదుగుతుండగా, అదును చూసి అంటు కట్టాను.

అంటైతే కట్టాను కానీ... ఇప్పటికి ఒక్క పువ్వు కూడా పుయ్యలేదు! అసలే వెయ్యి అనుమానాలతో లక్ష దణ్ణాలతో చేసిన పని..!

"దేవుడా... దేవుడా!!" అని ఓ పక్క ఆశ కొద్దీ దేవుడిని విసిగించటం. ఇలా రోజుకు పది సార్లు వచ్చి పూల కోసం చూసుకుంటున్నప్పుడు, 'అంతగా ఎదురు చూస్తే ఫలితం రాదేమో!' అన్న వెధవ శంక ఇంకో పక్కన..


అనుకున్నంతా అయ్యింది! నేను భయపడినట్టే ఒక రోజు మొక్క ఎండిపోయింది. అన్ని సార్లు చూసుకుంటూ కూడా ఈ పరిణామాన్ని ఎలా నేను గమనించలేదో నాకు అంతు చిక్కలేదు. ఆ బాధతో రెండు రోజులు అన్నం తినలేదు నేను. ఒక ఫ్రెండ్ ఫోన్ చేసి 'ఛ..ఛ..! మొక్క ఎండిపోతే ఇలా ఏడుస్తూ కూర్చుంటారా..' అని పక పకా నవ్వేసరికి నాకు కోపం వచ్చి ఫోన్ పెట్టేసాను. తనే మళ్ళీ ఫోన్ చేసి 'ఏం కాదులే.. ఎండ సరిగా తగులుతోందా, నీళ్ళు సరిగా పోస్తున్నామా చూసుకో. నీళ్ళూ ఎక్కువైనా మొక్క చచ్చిపోతుంది సుమా..!' ఇలా చెప్పుకుంటూ పోయింది.

అసలే...'చచ్చిపోతుంది' అన్న ఊహే కష్టంగా ఉన్నప్పుడు తను అలా అనే సరికి తన్నుకుంటూ ఏడుపొచ్చేసింది. 'మళ్ళా మాట్లాడతా' అని ఫోన్ పెట్టేసి డాబా మీదకెళ్ళి ఒక మూల కుర్చుని చాలా సేపు ఏడ్చాను. అలా ఏడ్చి ఏడ్చి ఎప్పుడు నిద్రపోయానో మరి లేచి చూస్తే 3 అయ్యింది. కిందికొచ్చి రూంలో పడుకున్నాను.

మర్నాడు నుండి మొక్కకు సమయానికి పోషణ తప్పితే పూల కోసం ఎదురుచూడటం తగ్గిపోయింది. ఈ మార్పు ఎలా వచ్చిందో ఎందుకొచ్చిందో నేను గమనించలేదు. అలా ఒక 3 వారాలు గడిచిపోయాయి....

ఆఫీసులో పని ఒత్తిడి బాగా పెరగింది. కొన్ని రోజులు ఎప్పుడు వస్తున్నా, ఏం తింటున్నా, ఎంత సేపు పడుకుంటున్నా, ఏం చేస్తున్నా అనేది తెలీకుండా రోజులు దొర్లిపోయాయి. అలా ఎన్ని రోజులో కూడా సరిగా గుర్తులేదు.

ఈ రోజు ‘ప్రాజెక్ట్ రిలీజ్'.... హమ్మయ్యా అయిపోయింది ఈ రోజుతో. కాస్త ప్రశాంతం గా ఊపిరి పీల్చుకోవచ్చు అనుకుంటూ ఇంటికొచ్చి స్నానం చేసి, హాయిగా పప్పన్నం లో అమ్మ పంపిన ఆవకాయి కలిపి భోం చేసి, సినిమా చూస్తూ సోఫాలో నిద్రపోయాను.


పక్షుల కూతలతో మెలకువ వచ్చింది. అయిదున్నర అయిందేమో.. మళ్ళీ ముసుగేద్దాం అనుకున్నా... కానీ చాణ్ణాల్ల తరువాత నిద్రలేపిన నెస్తాలను పలకరించాలన్న కోరికతో లేచి వెళ్ళి వీధి గుమ్మం తెరిచాను. రయ్యి మంటూ తగిలింది ఐస్ లా  చల్లని నవంబరు గాలి. వెంటనే చేతులు ముడుచుకుని, ఒక చేత్తో ఇంకో చేతిని రుద్దుకుంటూ బయటకి వచ్చాను.


నా మొక్క.......... నే విత్తు నాటి అంటు కట్టిన మొక్క...... చిగురులేసింది!!

లేలేత ఆకుల పక్కగా విరిసిన ఒక పువ్వు, పక్కనే చిన్ని చిన్ని మొగ్గలు నాలుగు!!!

ఆ దృశ్యం చూడగానే ఇక ఆగలేదు, అనురాగంతో కూడిన కృతజ్ఞత తో కూడిన ఆనందంతో వెల్లువెత్తిన భాష్పాలు వరదలా కారిపోయాయి కళ్ళలోంచి. తొలి పొద్దు వెలుగు రేఖ ఒకటి, పూవు మీదున్న నీటి బొట్టును తాకి మెరిసింది. ఆ పూవును కోసి మోహన కృష్ణుడికి కానుకిచ్చాను.

కన్నీటి చుక్క

కళ్ళలో గుచ్చుకుంది ఆ నిమిషం.

కాటుకతో కప్పిపుచ్చే ప్రయత్నంలో, కుదరదంటూ వేలి కొస ఆసరాతో గడపదాటింది.

అర సెకనులోనే నమ్ముకున్న ఆసరా నీడనివ్వలేదన్న నిజం తెలిసి కృంగిపోయింది.

తొందరపాటు అడుగు తెచ్చిపెట్టిన ఆగాధాన్ని అనుభవిస్తూ కుమిలిపోయింది.

తిరిగిపోలేక, ఉన్నచోట నిలవలేక ఎటూ తోచని అయోమయంలో కూరుకుపోయింది.

ఆ క్షణాన్ని ఛేదిస్తూ.. తెగించి తన దారి కోసం కదలబోయి, చెరిగిపోయింది.
 
కనుమరుగైపోయింది, ఓ కన్నీటి చుక్క!

మేఘన - ఆ ఒక్క క్షణం….

ఆ క్షణం...

తలుచుకుంటే.. గుండె బరువెక్కిపోతుంది.

ఎందుకో… రాత్రి నుంచి అదే ఘటన పదే పదే గుర్తొస్తుంది.

ఎంత పాత క్షణమైనా... ఇప్పుడే తగిలిన దెబ్బలా మండుతుంది.. కారుతున్న రక్తం తగులుతున్నప్పుడు కలిగే వెచ్చటి స్పర్శ తాలూకు feeling.

అప్పుడు ఎలా face చెసానో!  ఎలా నెట్టుకొచ్చానో ఆ క్షణాన్ని...

సప్త సముద్రాలు దాటొచ్చినా... అది మాత్రం నన్ను వెంటాడే గతం లా వేధిస్తూనే ఉంది.. ఇప్పటికీ..

తప్పొప్పులు... నేనెందుకలా తనెందుకలా అనే సంజాయిషీలు ఆలోచించి బేరీజు చెసుకునే ఓపిక లేదు. ఉపయోగం కూడా లేదు.

ఆ conditions అన్నిటికీ అతీతంగా… just!

ఆ ఒక్క క్షణం….....

బిగుసుకున్న నా వేళ్ళ మధ్య మధన పడుతున్న తన వేళ్ళు... బయటకి వెళ్ళే మార్గాన్ని వెతుక్కుంటుంటే..

చిరునవ్వు పెదాల మీంచి రాలిపోయింది ఆ క్షణం.

ఆర్ధ్రం గా చూసే కళ్ళు చెమ్మగిల్లి మసకబారిపోయాయి.

వీటి మధ్య ఆ నిమిషం లో నా వేళ్ళను వదులు చెయ్యాలన్న ఆలోచన తట్టనే లేదు నాకు!

ఒక రాయిలా అక్కడే అలానే నిలబడ్డాను.

పూర్తిగా రాయైనా బాగుండేది. స్పర్శ తెలిసేది కాదు...!

కానీ మనిషిని కదా.. వదిలించుకుంటున్న స్పర్శ నాకు తెలుస్తోంది. తనకి తెలుస్తోందా నేను మనిషినని?

నా స్తబ్ధత తనకి అర్ధం కాలేదేమో.

స్థంభించిపోయిన నా పట్టు ను... మంకు పట్టు అనుకుని ఉండచ్చు కూడా.

పట్టు సడలింది. చేయి జారింది. ఎదో చెప్పి వెళ్ళిపొతున్న తనని.. ఆ ద్రుశ్యాన్ని అలానే చూస్తున్నాను...

చూస్తున్నానా?? నిజం గా???

ఏమో... గుర్తు లేదు.

తరువాత ఏం చేసానో ఎప్పటికి తేరుకున్నానో నేను..

ఎలా వెళ్ళానో.. సమయానికి ఇంటీకైతే చేరుకున్నాను.

తరువాత ఏం జరిగిందో ఆ రోజు నాకు జ్ఞాపకం లేదు.

నడి రోడ్డు లో చెక్కిళ్ళ పై జారిన వెచ్చటి స్పర్శ తప్ప.. ఆ క్షణం తప్ప… ఇంకేం గుర్తు లేదు.



ఇన్నాళ్ళకు తిరిగొచ్చింది ఆ జ్ఞాపకం, ఆ క్షణం. పేలవం గా ఎండిన కళ్ళలో కనిపిస్తూ గుండెను చీల్చటానికి కాబోలు.

కాదనను.. అనలేను.. ఎంతైనా అది నా జ్ఞాపకం.

సత్తువున్నంత కాలం ఇలా వచ్చి పోతూ ఉంటుంది.. పోనీలే.. తనకి మాత్రం ఎవరున్నారని…

నాకా… మహా ఐతే మనసు కాస్త నొచ్చుకుంటుంది. అంతే కదా…

చూద్దాం ఎన్నాళ్ళు ఇలా చుట్టమై నన్ను పలకరిస్తుందో….

ఆ ఒక్క క్షణం!!

Life

Sometimes you, its me sometimes...
None of us, at times...
But times... are always there.
Never Changing... Never Ending... Never Lasting...
For Ever and Ever Trailing and Quizzing.

LOST

The Voice is lost in the chaos around..
And the Vision in the dwelling darkness...


Neither the Sounds are clear nor there seems to be any insight...

Thick dark clouds of Fear spread in the skies, stealing away the little Light...

The Tide that could wash off the chaos is buried deep in the coffins of sadness by the daemons of Doubt...

Shivering, Shaking, Trembling... There is no choice left, except surrendering to the dreary Fate.


If only the Tide could rise out of the blues to tear apart the dwelling Darkness,
does the diseased mind be cured... lighting the candles of Courage with the first rays of Trust shining upon...



- Wish the Cry is Audible Enough!!

హరి హరి మయం జగత్...

ఇందు కలడందు లేడని
సందేహము వలదు చక్రి సర్వో పగతున్
ఎందెందు వెతకి చూచిన
అందందే కలరు ఘనులు ఆలోచింపన్

[పై పద్యం కోసం వెతుకుతుంటే 'శ్రీహరిదాస సంకీర్తనలు' దొరికాయి. అందులో ఒకటి ఇక్కడ.
క్రిష్ణార్పణం!! ]

ఏ రూపాన ఊహా గానము చేసిన ఏ నామాన కీర్తించిన ||ఏ రూపాన||
అగుపించేది ఒకే తత్త్వము అదియే విశ్వతత్త్వము విష్ణుతత్త్వము ||ఏ రూపాన||
శబ్ద స్పర్శ రూప రస గంధాదులలో ప్రవేశించిన
పరబ్రహ్మ తత్త్వము విశ్వ వ్యాప్తము,
ఇందు కలడందు లేడను సందేహమేల
అందే విశ్వము అందే సర్వస్వము ఎంచ ||ఏ రూపాన||
లింగ భేదము లేదీ విశ్వాత్మకు, చరాచర
జగత్తులో సంచరించు హరియే అన్నిటినీ
స్పందించు పరాత్పరుడు విశ్వ రూపుడే
శ్రీమహా విష్ణువు, శ్రీ హరిదాసుల ధ్యేయము ||ఏ రూపాన||